ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 06:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6
แบบอักษร

หลังเสร็จสิ้นการจดทะเบียนสมรสในช่วงเข้า ก็มีการรับประทานอาหารร่วมกัน ท่ามกลางบรรยากาศชวนอึดอัด บ่าวสาวแทบจะไม่ได้มองหน้ากันด้วยซ้ำ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างแกน ๆ มีเพียงคุณหญิงกษมาเท่านั้นที่ยิ้มน้อย ๆ และพูดจากับแก้มใสอย่างอ่อนโยน 

“หนูแก้มใสจ๊ะ เก็บของเรียบร้อยแล้วใช่ไหมลูก” คุณหญิงถามอ่อนโยน 

“ค่ะ คุณหญิง” แก้มใส ก้มหน้ารับคำอย่างยอมจำนน ในโชคชะตาซ่อนหน้าน้ำตาเอ่อ ก่อนหน้านี้มิใยที่หล่อนจะปฏิเสธ พยายามชี้แจงกับท่านคอแทบแตก ว่าไม่ต้องการความรับผิดชอบใด ๆ ทั้งสิ้น หล่อนเชื่อว่าตัวเอง ไม่ได้ถูกล่วงเกินรุกล้ำแต่อย่างใด แต่คุณหญิงท่านก็ไม่ยอม ยิ่งแก้มใส โดนผู้ชายที่แต่งงานด้วยด่า สาดเสียเทเสียด้วยแล้ว ยิ่งไม่อยากแม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้...... ขนาดวันนี้...แค่เพียงต้องนั่งใกล้ ๆ กัน ก็เหมือนมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมา พร้อมที่จะเผาไหม้ หล่อนให้เป็นจุณ......ไม่มีแล้วพี่เลโอ ชายในฝันของแก้มใสที่หญิงสาวเก็บเอาไปนอนฝันตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา..ไม่รู้ผีห่าซาตานตนไหนมาเข้าสิง 

หลังต้องทนอึดอัดบนโต๊ะอาหารกระทั่งการร่วมรับประทานอาหารจบสิ้นลง เลโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงยิ่งดูน่าเกรงขามท่ามกลางสายตาของทุกคน...เขาแจ้งความประสงค์ว่าจะพาเจ้าสาวหมาด ๆ กลับทันที 

เหมือนได้เวลาประหาร ก็ไม่ปาน แก้มใส ใจสั่นระรัว มือไม้เย็นเฉียบยึดมือคุณหญิงไว้แน่น อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หล่อนจะต้องกลับไปอยู่กับเขาที่เกาะนั่น ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ไม่ถูกใจเขานี่สิ ลำบากใจเป็นบ้า...หวังว่าเขาคงจะไม่จับหล่อนโยนทะเล ให้เป็นเหยื่อของปลาฉลามเสียก่อนที่จะถึงเกาะของเขาหรอกนะ  

“หนูแก้ม ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ พี่เลโอเขาเป็นสุภาพบุรุษ ฉันเชื่อว่าพี่เขาจะต้องดูแลหนูอย่างดีเพียงแต่ตอนนี้พี่เขายังโกรธอยู่....อดทนนะหนูแก้ม ฉันเชื่อว่าความดี ความน่ารักของหนูจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง...” คุณหญิง โอบกอดปลอบโยนแก้มใส ลูบหลังไหล่ให้อย่างห่วงใย ในขณะที่สายตาก็มองไปที่ลูกเลี้ยงอย่างขอความเห็นใจแทนเด็กสาวในอ้อมแขน ประหนึ่งแม่ฝากฝังลูกสาวไว้กับลูกเขย แต่ก็ได้รับความหมางเมินกลับมา 

แก้มใสนั่งลงกราบที่ตักของท่านนายพลและคุณหญิง น้ำตาปริ่ม ที่ต้องจากไปแบบไม่ทันตั้งตัว 

“หนูลาจริง ๆ แล้วนะคะ คุณหญิงอย่าลืมทานยาให้ตรงเวลาด้วยนะคะ” แก้มใสบอกเสียงเศร้า ใจหายที่ต่อไปนี้จะไม่ได้อยู่ดูแลท่านอีกแล้ว  

“ไม่ต้องห่วงฉันหรอกจ่ะ ขอให้หนูมีความสุขนะแก้มใส อันตรายใด ๆ อย่าได้มาแพ้วพาน ไปถึงที่นั่นแล้วอย่าลืมโทรหาฉันด้วยนะ” คุณหญิงอวยพรน้ำตาซึม เหมือนยอม ตัดใจให้ใครมาควักหัวใจออกจากอก หากมีคนสังเกตจะเห็น มือขาวซีดสั่นน้อย ๆ ยามที่ ท่านเชยคางแก้มใสขึ้นมองหน้าก่อนจะต้องจากลาไปอยู่ไกล 

แก้มใสโผเข้ากอดคุณหญิง ก่อนจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ปล่อยให้มันไหลสะอึกสะอื้น เป็นนานกว่าจะหยุดลงได้ 

“หนูไปก่อนนะคะ พี่สุดเขต” แก้มใสกระพุ่มมือไหว้ชายหนุ่ม แม้ไม่ค่อยจะชอบหน้ากันนัก แต่ก็เติบโตมาด้วยกัน ก่อนจะหันไปไหว้ลา ป้า ๆ พี่ ๆ รวมทั้งคนขับรถ ที่ยืนตาแดง ๆ กันเป็นแถว 

“เออ...ถ้าโดนฆ่าหมกเกาะเมื่อไหร่ วิญญาณแกก็อย่าลืมมาบอกฉันด้วยก็แล้วกัน จะทำบุญไปให้” สุดเขตพูดกวน ๆ  

“ตาสุดเขต ทำไมพูดไม่เป็นมงคลแบบนั้นล่ะลูก” คุณหญิงปราม ไม่พอใจ 

ส่วนเจ้าบ่าวหมาด ๆ มองแล้วให้รู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ ที่เจ้าสาวของเขาทำอย่างกับจะลาไปสู่แดนประหาร จนต้องออกเดินนำไปก่อนอย่างไม่ค่อยพอใจนัก 

ท่านนายพลถึงกับถอนหายใจหนักหน่วง กับท่าทาง ยโสของลูกชายคนเดียว แต่ไม่สามารถทำอะไรให้ดีกว่านี้ได้ เพราะช่องว่างระหว่างพ่อกับลูก ห่างกันมากเกินไป เรื่องนี้เป็นความผิดของตัวเอง ที่ไม่ไปรับเขามาอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก 

ความคิดเห็น