ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 06:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3
แบบอักษร

งานเลี้ยงแฟนซี จัดขึ้นด้วยไอเดียของคุณหญิงกษมา ภรรยาที่เป็นหน้าเป็นตาให้กับท่านนายพล เพราะหล่อนมาจากตระกูลผู้ดีเก่า คุณหญิงอยากให้บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความคึกคักสนุกสนาน ดังนั้น แก้มใสจึงถูกจับแต่งตัวสวยงามน่ารัก หน้ากากผ้าที่สวมให้ ก็ตกแต่งด้วยดอกไม้หวาน ๆ รวมกับหน้าตาผิวพรรณที่สวยผุดผาดราวกับมีเชื้อสายผู้ดีมีตระกูลทำให้หล่อนดูกลมกลืน คุณหญิงกษมาพาสาวน้อยแสนสวยมานั่งด้วยกันที่โต๊ะใหญ่ซึ่ง ล้วนแต่มีแขกพิเศษทั้งนั้น จนหลายคนที่ไม่คุ้นเคยกับครอบครัวของท่านนายพล ต่างคิดว่าสาวน้อยข้างกายคุณหญิงนั้นต้องเป็นลูกสาวแน่ ๆ แต่เจ้าตัวไม่ได้คิดอย่างนั้น คิดแค่ว่าอยู่การได้อยู่ใกล้ ๆ จะได้คอยดูแลคุณหญิงอย่างใกล้ชิดเพราะท่านสุขภาพไม่ค่อยดี ความรู้สึกที่มีไม่ต่างจากคุณหญิงที่ทั้งรักและเอ็นดู อีกทั้งยังทะนุถนอมหวงแหนแก้มใสราวกับไข่ในหิน 

“แก้มใส ลองดื่มนี่สิจ๊ะ” คุณหญิงกษมาส่งแก้วทรงสวย ภายในบรรจุน้ำพั๊นซ์สีชมพูอ่อน หญิงสาวรับมาค่อย ๆ จิบ รสชาติอมเปรี้ยวอมหวานซาบซ่าด้วยน้ำมะนาวโซดา อร่อยถูกใจจนแก้มใสดื่มรวดเดียวจนหมด 

“เบา ๆ ยัยแก้ม เดี๋ยวก็เมาหรอก” คุณหญิงเอ็ดเบา ๆ อย่างเอ็นดู

“เมาได้ด้วยเหรอคะ หนูนึกว่าไม่มีแอลกอฮอล์เสียอีก” แก้มใสยิ้มแหย ๆ คิดไม่ถึงว่าคุณหญิงจะให้ดื่มของมึนเมา ทั้งที่เคยสั่งห้ามเด็ดขาด 

“เรียนจบแล้ว ฉันอนุญาตให้ดื่มได้นิดหน่อย เป็นไง อร่อยไหม” คุณหญิงบอกราวกับล่วงรู้ความในใจของหญิงสาว 

“อร่อยมาก ๆ เลยค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มแก้มแทบแตก เมื่อคุณหญิงยื่นแก้วใหม่มาให้ แต่คราวนี้เป็นสีฟ้าสดใส

ดื่มแค่เพียงสองแก้ว แก้มสาวก็เปล่งปลั่งไปด้วยสีเลือดที่สูบฉีดพลุ่งพล่านไปทั้งร่างกาย จนผู้ชายที่นั่งถัดจากแก้มใส อดที่จะลอบมองบ่อย ๆ ไม่ได้และเมื่อได้แอลกอฮอล์เข้าไป หญิงสาวที่ช่างเจราจาอยู่แล้ว ก็กล้าที่จะชวนพี่เลโอของหล่อนพูดคุยมากขึ้นและมีเสียงหัวเราะออกมาเป็นระยะ ซึ่งไม่พ้นสายตาของคุณหญิง กับท่านนายพลไปได้ แต่ทั้งคู่ ทำทีเป็นไม่สนใจ หันไปพูดคุยกับแขกคนอื่น ๆ แต่ก็แอบพอใจที่เลโอสนใจแก้มใสเป็นพิเศษ ถึงแม้เขาจะไม่แสดงออกมาตรง ๆ ก็ตามเถอะ 

“เป็นอะไร สุดเขต” คุณหญิงหันมาเห็นหน้าสุดเขต ลูกชายบุญธรรมที่นั่งทำหน้าเคร่งขรึม ไม่พูดไม่จาเหมือนเคย ท่านนายพลรับเด็กคนนี้มาเลี้ยงตอนอายุห้าขวบ นัยว่าเป็นลูกชายของลูกน้องคนสนิท ที่เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่ รับมาปีเดียวกับที่คุณหญิงรับแก้มใสมาเลี้ยงทั้งที่ทั้งคู่เพิ่งจะแต่งงานกัน แต่สำหรับสุดเขตนั้น ท่านนายพลเอ็นดูเป็นพิเศษถึงขนาดรับเป็นลูกบุญธรรมในเวลาต่อมา เมื่อแน่ใจว่าท่านไม่สามารถมีลูกกับคุณหญิงได้อีก จนคุณหญิงอดแปลกใจไม่ได้ว่า จริง ๆ แล้วสุดเขต อาจจะเป็นลูกที่เกิดกับผู้หญิงคนใดคนหนึ่งของเขา เหมือนกับเลโอลูกชายที่เกิดกับเมียเก่าที่ครอบครัวไม่ยอมรับมีปัญหาจนต้องเลิกรากัน แล้วมาแต่งงานกับลูกสาวผู้ดีเก่าอย่างคุณหญิงกษมา ที่ทางครอบครัวเลือกเฟ้นจองตัวไว้ให้นานแล้ว

“เปล่าครับ คุณหญิงแม่” ชายหนุ่มวัย ยี่สิบเจ็ดปีตอบเนือย ๆ

“เปล่าแล้วทำไม ทำหน้าอย่างนั้น”  

“ไม่มีอะไรหรอกครับ” สุดเขต ปฏิเสธ

ช่วงเวลาของการเต้นรำเริ่มขึ้น เสียงพิธีกรบนเวที เชิญคู่เต้นรำกิตติมศักดิ์ ออกไปเปิดฟลอร์เพื่อเป็นเกียรติในงาน หลังจากคุณหญิงกับท่านนายพล ควงคู่กันออกไปเต้นรำพอเป็นพิธีคู่อื่น ๆ ก็ได้เวลาออกไปวาดลวดลายเช่นกัน  

“พี่เลโอคะ ออกไปเต้นรำกันไหมคะ.....แต่...เอ...หรือว่าแก้มต้องรอให้พี่เลโอเป็นคนขอก่อน” หญิงสาวยิ้มดวงตาเยิ้มฉ่ำ ไม่ใช่เพราะจริตมารยาหญิง เพราะสิ่งนั้นไม่มีอยู่ใน ตัวสาวน้อยแต่ไหนแต่ไรแล้ว คงเป็นเพราะเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอล์สองแก้วนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย 

เลโอหลุบตาลงมองริมฝีปากแดงฉ่ำแลดูเป็นธรรมชาติของคนข้างกายแล้วนึกอยากชิมขึ้นมาตงิด ๆ ทำไมเขาจะต้องมารู้สึกวูบวาบกับเด็กกะโปโลแบบนี้ด้วยนะ

“พี่เลโอคะ...” แก้มใสเรียกเตือนเมื่อหล่อนแหงนคอรอคำตอบ แต่เขากลับจ้องนิ่งอยู่อย่างนั้น 

“ไปสิ...” ชายหนุ่มรู้สึกตัว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงส่งแขนให้กับสาวน้อยเจ้าเสน่ห์เกาะ พาออกไปเริงร่ากลางฟลอร์ลีลาศ

 

“พี่เลโอเต้นเก่งจังค่ะ ไม่น่าเชื่อ” แก้มใสเป็นฝ่ายชวนคุยอีกตามเคย

“ไม่น่าเชื่อว่าอะไร” เลโอเอ่ยถามสาวน้อยในอ้อมแขนที่เขารั้งมาจนชิด แต่ดูเหมือนเจ้าหล่อนยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ 

“ไม่น่าเชื่อว่าชาวเกาะจะเต้นรำเก่ง นึกว่าถนัดระบำชาวเกาะเสียอีก” แก้มใสพูดแล้วก็หัวเราะคิกคัก ตั้งใจจะแหย่ให้คนหน้านิ่งได้หัวเราะออกมาบ้าง ที่ไหนได้กลับโดนแยกเขี้ยวใส่ซะนี่ 

“แก้มขอโทษ ล้อเล่นนะคะ” หญิงสาวรีบขอโทษจนลิ้นพันกัน มองเขาตาปรอย แต่ มันกลับดูเยิ้มฉ่ำเป็นพิเศษ

ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่กลับเอามือดันหลังของหล่อนให้เข้ามาแนบชิดขึ้นอีก 

“พี่เลโอขา อีกนิดเดียว แก้มจะเข้าสิงร่างของพี่ได้อยู่แล้วนะคะ” หญิงสาวประท้วงเบา ๆ ไม่ได้ต่อว่าจริงจังนักแถมยังยิ้มหวาน ราวกับรอบกายเป็นสวนดอกไม้ ที่มีแค่เราสองคน

“ก็ขอโทษไม่ใช่เหรอ พี่ก็ทำโทษอยู่นี่ไง” เลโอก้มลงไปบอกจนชิด ปลายจมูกปัดป่ายแก้มนิ่มคล้ายไม่ตั้งใจ นาน ๆ เขาจะยอมเปิดปากสักที ทำเอาสาวเจ้าสะเทิ้น แถมยังสายตาทอประกายวิบวับนั่นอีก

โอ๊ย......ตาย ๆ ๆ ...ยัยแก้ม.....หยุดยิ้มไม่ได้เลยอ่ะ.......พี่เลโอพูดแบบนี้ก็เป็นเหรอ.....ร่างบางเขินจนตัวแทบแตก....ได้แต่หลบตาเอาหน้าสวย ๆ ซุกอยู่กับอกกว้าง

ความคิดเห็น