ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 06:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1
แบบอักษร

บั้นท้ายกลมกลึงตึงเปรี๊ยะส่ายดุ๊กดิ๊ก เมื่อผู้เป็นเจ้าของคลานเข่าอยู่บนพื้นพรม พยายามเอื้อมมือไปควานหาของบางอย่าง ที่กลิ้งหลุน ๆ หนีหายไป หล่อนมั่นใจว่าต้องอยู่ใต้โซฟาในห้องรับแขกแน่ ๆ ....แต่ก็พบแค่เพียงความว่างเปล่า 

“หาไอ้นี่อยู่หรือเปล่า”  

เสียงทุ้มของชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ วัยสามสิบต้น ๆ ผู้ที่มีเลือดผสมไทย อังกฤษดวงตาสีเทาเข้มดั่งมีมนตร์สะกดนั้น หล่อนจำได้ดี

“พี่เลโอ ! ...” เสียงที่เปล่งออกมาราวกับละเมอ แก้มใสประหลาดใจเหมือนกับเห็นมนุษย์ต่างดาวตัวเป็น ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาจนตายิบหยี หัวใจเต้นถี่ขึ้นมาอย่างประหลาด 

“ของน้องแก้ม ใช่หรือเปล่าครับ” มือใหญ่ ยื่นแหวนวงเล็กประดับทับทิมเม็ดจิ๋ว ๆ เรียงเป็นแถว แลดูกระจุ๋มกระจิ๋มส่งให้ พลางลอบมองสาวน้อยแก้มใส ที่ใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีขาว ตัดกับกางเกงขาสั้นสีสดใส อวดช่วงขาเพรียวสวย อย่างไม่ค่อยชอบใจ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ....มันน่าจับมาฟาดก้นนัก...........

“ชะ...ใช่ค่ะ...แก้มหาตั้งนาน นึกว่าอยู่ใต้โซฟาซะอีก” ทำไมต้องเขินจนพูดจาตะกุกตะกักด้วยนะ หลังจากวันที่ชายหนุ่มมาส่งในคืนนั้น ก็ไม่คิดว่าจะได้เจอะเจอกันอีก แต่ก็ยังเก็บเอาเขาไปฝันถึงอยู่บ่อย ๆ .....ก็เขาเท่ห์ ระเบิดระเบ้อถึงเพียงนี้ ใครจะอดใจไหว....แต่ว่า...ทำไมวันนี้ถึงดูดุจัง.....

แก้มใสยื่นมือไปรับแล้วใส่กลับไปที่นิ้วกลางข้างซ้าย ก่อนจะกระพุ่มมือไหว้ขอบคุณอย่างสวยงาม ดั่งผู้ที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี

“พี่เลโอ มาได้ยังไงคะ อย่าบอกนะว่ามาหาแก้ม” หญิงสาวฉีกยิ้ม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ทำเป็นไม่รับรู้สายตาดุ ๆ นั่น ถึงจะดูดุยังไง แต่แก้มใสก็รู้ว่าเขาใจดีอย่างที่พี่กวางบอกจริง ๆ หล่อนยังจำวันแต่งงานของสมาชิกในแก๊งสี่สาวได้ ที่เขาคอยดูแลอย่างดี ถึงแม้จะไม่ค่อยยอมพูดจาก็ตาม แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการหงุดหงิดรำคาญออกมาให้เห็น .....เอิ่ม....ความจริงก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อื่นใดออกมาด้วยนั่นแหละ....ก็หน้าคุณชายนิ่งซะขนาดนั้น

เลโอเลิกคิ้วสูง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร พี่แจ่มสาวใช้อารมณ์ดีก็เดินเข้ามาหาเสียก่อน 

“คุณท่านให้มาเชิญคุณเลโอ ไปที่ห้องทำงานค่ะ”  

ชายหนุ่มทำเพียงพยักหน้ารับรู้ แล้วก็เดินออกไป ไม่แม้แต่จะหันมามองคนที่ยืนยิ้มหน้าบานแฉ่งด้วยซ้ำ 

“ยิ้มอะไรคะ คุณแก้ม” ถึงแม้หญิงสาวคนนี้จะเป็นแค่เพียง เด็กกำพร้าที่คุณหญิงกษมารับมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ แต่ทุกคนในบ้านก็ปฏิบัติกับเธออย่างให้เกียรติเยี่ยงเจ้านายคนหนึ่ง ไม่ต้องรอให้ใครสั่งเพราะคุณหญิงดูแลน้องแก้มใสราวกับลูกในไส้ ซ้ำยังส่งเสียให้ได้เรียนโรงเรียนดี ๆ อีกต่างหาก 

“เอ่อ...พี่เลโอเขามาทำไมหรือคะ”  

“คุณแก้มรู้จักคุณเลโอด้วยหรือคะ” พี่แจ่มถามอย่างแปลกใจ เพราะลูกชายของท่านนายพลคนนี้ นาน ๆ จะมาหาผู้เป็นพ่อสักที และมาแต่ละครั้งก็อยู่ไม่เกินครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ และที่สำคัญ เขาไม่เคยเจอกับแก้มใสเลยสักครั้งเดียว

“เคยเจอกันเมื่อไม่นานนี้เองค่ะ ก็คนที่มาส่งแก้มคืนนั้นไงคะ”  

“อ๋อ...คืนที่คุณแก้มไปงานแต่งของเพื่อน ๆ ใช่ไหมคะ...อ้าว ! คุณแก้มไม่รู้หรือคะว่าคุณเลโอ เป็นลูกชายของคุณท่านน่ะค่ะ”  

“อะไรนะคะ พี่แจ่ม...ลูกชายเหรอคะ” แก้มใสหน้าสลดลง จากความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ ถ้าอย่างนั้น วันนี้เขาก็ไม่ได้มาหาหล่อนน่ะสิ...ตายแล้ว...ยัยแก้ม...ปล่อยไก่อีกจนได้ กล้าคิดนะว่าเขามาหาตัวเอง....เฮ้อ......

ความคิดเห็น