ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8
แบบอักษร

ด้วยวิชาการบ้านการเรือนของหล่อน ทำให้บ้านช่องที่ดูสวยงามอยู่แล้ว ยิ่งดูสะอาดสะอ้านน่ามองขึ้นอีกเป็นกอง รวมทั้งเสื้อผ้าของใช้ของผู้ที่ได้ชื่อว่าสามี ก็ถูกจัดเรียงใหม่ ส่วนที่นำมาซักก็ใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มจนหอมกรุ่น และยังจัดการรีดจนเรียบกริบ ทั้งหมดนี้หล่อนได้เจ้าครกเป็นลูกมือชั้นเยี่ยม ทำงานกันไป คุยกันไปอย่างถูกคอ  

“ครก อยู่ที่นี่มานานหรือยังจ๊ะ”  

“ตั้งแต่เกิดแหละครับ”  

“แสดงว่าอยู่มาก่อนคุณวินใช่ไหมจ๊ะ”  

“ครับ คุณวินกับคุณภีม มาอยู่ทีหลัง ประมาณห้าปีได้”  

“ใครกัน คุณภีม”  

“คุณภีมเป็นเลาขาเจ้านายครับ...หล่อมาก” เด็กหนุ่มทำหน้าเคลิ้ม 

“แล้วเขาไปไหนเสียล่ะจ๊ะ”  

“คุณภีมไปเมืองนอก อีกไม่กี่วันก็กลับแล้วครับ”  

“แล้วอย่างนี้ เจ้านายของครกไม่เหงาแย่หรือจ๊ะ” เกวลินตะล่อมถาม 

“โอ๊ย...ไม่หรอกครับ คุณวินขี้รำคาญจะตาย เวลามีผู้หญิงสวย ๆ มาหา เห็นหนีประจำ....อุ๊บ...อุ้ย...” ครกรีบปิดปากตัวเอง 

“อ้าว...ปิดปากทำไมล่ะครก”  

“ผมพูดมากไปแล้วครับ...แม่ไม่ให้ยุ่งกับเรื่องของเจ้านาย” เด็กหนุ่มเพิ่งจะนึกขึ้นได้ หลังจากพูดเป็นน้ำไหลไฟดับ 

“ผมไปก่อนดีกว่าครับพี่เกว...เย็นแล้ว”  

“จ้า...ขอบใจนะครก..นายคุยสนุกมาก”  

“ขอบคุณครับ” เด็กหนุ่มรีบลงบันได คว้าจักรยานปั่นออกไปทางเดิม 

 

เกวลินลงมือเตรียมอาหารเย็น หล่อนหุงข้าวไว้ก่อน ส่วนกับข้าวก็หั่นเตรียมแพคใส่ตู้เย็นเรียบร้อย ไม่รู้ว่าปกติอนาวินกลับบ้านกี่โมง ลืมถามนายครกไว้ด้วยสิ เอาไว้รอเขากลับมาเมื่อไหร่ ค่อยปรุงร้อน ๆ ไม่เกินสิบห้านาทีรับรองกินได้ ตอนนี้ก็อาบน้ำให้ตัวหอม ๆ สิคะ ทาแป้ง ขาว ๆ รอสามี.......คริคริ...บ้าน่า..ยัยเกว...หล่อนไม่ได้ตั้งใจอ่อยเขาซักหน่อย......คนคิดเองเขินเอง 

 

“แป๊ะ....แป๊ะ....ฉันอาบน้ำแล้วนะไอ้ยุงบ้า...” หญิงสาวเริ่มหงุดหงิดหาเรื่องทะเลาะกับยุงไปเรื่อยเปื่อย หล่อนชักจะเริ่มโมโหหิวที่ต้องหิ้วท้องรอสามีซึ่งไม่รู้ว่าเขาจะคิดว่าหล่อนเป็นภรรยาหรือเปล่า แต่ใครสน......เฮอะ......เขาว่ากันว่าภรรยาที่ดีต้องรอกินข้าวพร้อมกับสามี...ไม่รู้ใครกล่าวไว้......แต่เกวลินจะพยายามทำตามก็แล้วกัน......  

ปาเข้าไปสามทุ่มแล้วหายไปไหนของเขานะ หรือว่ามัวไปนอนคุยกับรากเงาะ รากทุเรียนอยู่หรือไง เดี๋ยวแม่ก็แปลงร่างเป็นเมียสายโหดเสียนี่....คนไม่เคยต้องรอใคร ใช้ชีวิตตัวคนเดียวจนเริ่มชิน แต่ถ้ากลับบ้านสวน หล่อนก็จะจัดการให้ทุกคน โดยเฉพาะเจ้าน้องชายฝาแฝดให้อยู่ในโอวาท 

 

เกวลินกระวนกระวาย เริ่มนั่งไม่ติด หลังจากชะเง้อจนคอยาว จึงได้ย้ายตัวเองจากระเบียงบ้านเข้ามาที่ห้องโถง ....เออ...ไม่รู้ว่าไปนั่งบริจาคเลือดอยู่ทำไม..โง่จริง...ยัยเกวเอ้ย....หญิงสาวนั่งดูทีวี เลื้อยแล้วเลื้อยอีก ....ยัง...ยังไม่มาอิ๊ก....เกือบเที่ยงคืน...กำลังจะตัดสินใจเข้าไปนอน ไม่ปงไม่เป็นมันแล้วภรรยาที่แสนดี........ 

“โฮ่ง...โฮ่ง...โฮ่ง....งื๊ด ๆ ๆ” เสียงเจ้าสำลีในกรงขนาดใหญ่ ส่งเสียงทักทายอย่างดีใจ พร้อมกับเสียงรถยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อคืบคลานเข้ามาไฟหน้าสาดส่องเข้ามาในตัวบ้าน ก่อนจะดับสนิทพร้อม ๆ กับเสียงเครื่องยนต์ 

ฮึ! ... มาได้ซักทีนะ.ความขุ่นมัวก่อนหน้านี้หายไปกว่าครึ่ง..เกวลินจัดท่าทางตัวเอง ทำเป็นนอนหลับรออยู่ที่โซฟา พอนายวินขึ้นมาเห็นปุ๊บ ก็จะรู้สึกซาบซึ้งแล้วจากนั้นก็จะบรรจงช้อนเรือนร่างอันบอบบางของฉันเข้าไปวางบนเตียงนอน.....อึ๊ย...ขนลุก....คิดได้ไงวะ.......อารมณ์กรุ่นโกรธนาทีที่แล้ว เปลี่ยนมาเป็นความคิดติดเรททันที....... 

เกวลินนอนรอ ในใจก็ลุ้นระทึก หล่อนหรี่ตาขึ้นดู สำรวจตัวเองอีกครั้ง จนแน่ใจว่าท่านอนสวยใช้ได้...โอเค..... หญิงสาวช่างมโน นอนตัวเกร็งรอ....รอ.....รอ....ทุกอย่างยังเงียบ 

 

ทุกนาทีผ่านไปพร้อม ๆ กับใจที่ลุ้นระทึก ...ตึก....ตึก.....ตึก.... เสียงหัวใจของมือใหม่หัดอ่อย..เนิ่นนาน.....ทนไม่ไหวแล้วโว้ย...เกวลินคิดในใจ พร้อมกับลุกขึ้น...หน้าบูด.....พอกันที.......หญิงสาวเดินเร็ว ๆ ไปเปิดประตูแต่พอชะโงกหน้าออกไปดูเท่านั้นแหละ.........ว้าย....กรี๊ด....... 

เกวลิน รีบวิ่งลงมาดูร่างหนาที่นอนกองเป็นผ้าขี้ริ้ว อยู่ที่บันได้ชั้นล่างทันที 

“คุณวิน....คุณวิน...เอ๊ะ..ไปตกไหเหล้ามาหรือไงเนี่ย” เกวลินเขย่าตัวเรียกอย่างแรง เหม็นกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง 

“คราย....อ้อ...เมียจ๋านั่นเอง...เอิ้ก” คนเมาพูดเสียงอ้อแอ้ 

“คุณวิน ลุกขึ้นมา ฉันอุ้มคุณขึ้นบ้านไม่ไหวหรอกนะ” เกวลิน พยายามดึงแขนของเขาจนกระทั่งลุกขึ้นนั่งได้....แต่....... 

“มามะ มาทำลูกกัน” คนเมาพอนั่งได้ก็แผลงฤทธิ์ใส่หล่อนทันที มือไม้สะเปะสะปะ จับหมับเข้าที่ก้อนเนื้ออวบหยุ่นอย่างแม่นยำไม่มีพลาดเป้า พร้อมกับบีบขยำอย่างแรง 

” ...ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า...เอาอะไรยัดเข้าไปวะเหมือนของจริงชิบเป๋ง.........” อนาวินบีบซ้ำ ๆ เหมือนจะพิสูจน์ให้แน่ใจ ก่อนจะยิ้มกริ่ม..... 

“อร๊าย...อีตาบ้า.....มาบีบนมฉันทำไม......ของจริงที่แม่ให้มาย่ะ..... ฮึ่ม” เกวลินปัดมือหนาออกอย่างแรง ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก ปิดบังไว้แน่น 

“จากินนม...มามะขอดูดนมหน่อย...เอิ้ก....” ไม่พูดเปล่ายังทำปากยื่นปากยาว พยายามจะไล่งับ 

“จะกินนมใช่ไหม....” เกวลินกัดฟันกรอด เดินไปลากสายยาง แล้วเปิดก๊อกน้ำจนแรงสุด ก่อนจะฉีดไปที่คนเมาจอมหื่น 

“เฮ้ย! เธอทำบ้าอะไรเนี่ย” ชายหนุ่มหายเมาเป็นปลิดทิ้ง 

“อ้อ..หายเมาเร็วดีนี่.....รู้เรื่องแล้วเหรอ...นี่แน่ะ” หญิงสาวฉีดน้ำใส่คนเมาดิบไม่ลดละ ..พร้อมกับบ่นด้วยความแค้น..เมียจ๋าเหรอ...ทำลูกใช่ไหม.....จะกินนมใช่ไหม....นี่แน่ะ.....หน้าด้าน....หน้ามึน....”  

“หยุด! บอกให้หยุดเดี๋ยวนี้” อนาวินตะโกนห้าม พร้อมทั้งปัดป้องพัลวัน แต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะยัยตัวแสบทำท่าจะสนุกใหญ่แล้ว 

“เล่นอย่างนี้ใช่ไหม” อนาวิน ปรี่เข้าไปแย่งสายยางมาจากมือหญิงสาว พร้อมกับล็อคคอสาวเจ้าอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กกว่าได้แต่ดิ้นกระแด่ว ๆ แล้วไล่ฉีดตั้งแต่ศีรษะลามเรื่อยมาทั้งตัว ทำให้หล่อนเปียกปอนไปด้วยกัน 

“ไอ้คุณวิน! .. หยุดนะ” เกวลินของขึ้น ลืมบทบาทภรรยาที่น่ารักไปชั่วขณะ ใช้ทักษะเฉพาะตัวถอยหลุดออกมาได้ ก่อนจะเป็นฝ่ายโผขึ้นขี่หลัง กอดคอ พร้อมกับใช้ขาเกี่ยวเอวชายหนุ่มเอาไว้แน่น 

“ลงไป! . ยัยลิงกัง” อนาวิน ตะโกนลั่น พยายามเหวี่ยงคนข้างบนให้ร่วงจากหลัง 

“ลิงกังเหรอ.....นี่แน่ะ....ไอ้ม้าแก่...” เกวลินใช้มือข้างหนึ่ง บิดหูอย่างแรง ส่วนอีกข้างก็ยังเกาะคอไว้อย่างเหนียวแน่น ไม่ยอมโดนสลัดลงง่าย ๆ  

“โอ๊ย! ....ยัยผีบ้า....” ชายหนุ่มขยับเหวี่ยงตัวไปมา..เอื้อมมือไปบีบขยำสะโพกคนบนหลัง ถึงแม้จะไม่ถนัดนัก แต่ก็ทำให้เสียงกรีดร้อง...จากคนข้างบน แหวกอากาศลงมาอย่างไม่พอใจ แต่ก่อนที่จะตอบโต้ ก็พอดีกับ.............. 

ความคิดเห็น