ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2563 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8
แบบอักษร

      เจ้านายหนุ่ม  เรียกอลันกับนิค เข้ามานั่งดื่มเป็นเพื่อน ปกติเหตุการณ์แบบนี้ไม่ค่อยจะเกิดขึ้นบ่อยนัก   เพราะเขานิยมดื่มกินท่ามกลางเสียงเพลงและบรรดาสาว ๆ สุดเซ็กซี่มากกว่า...ครั้งนี้มันจำเป็นจริง ๆ แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้รู้สึกทุรนทุราย อยากออกไปในสถานที่แบบนั้น หรืออาจจะเป็นเพราะคนตัวเล็กที่นอนอยู่ในห้องก็ได้ 

            “เอ่อ...คุณบัวชมพู ยังไม่ตื่นอีกเหรอครับ” อลันถามเจ้านายอย่างเกรงใจ 

            “ทำไม นายห่วงอะไร” มาร์คตวัดสายตา มองอลันตาขวาง  ที่ดูจะห่วงใยหนูบัวของเขาเสียเหลือเกิน ...อ๊ะ...ของเขางั้นเหรอ...ใช่..ถ้าหล่อนเป็นของเขา เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ใครเด็ดขาด...อารมณ์หวงแหน เข้ามาครอบงำอีกแล้ว 

“คือ...ผมเห็นว่า คุณบัวชมพู ยังไม่ได้ทานข้าว” อลันพยายามชี้แจงเสียงอ่อย.....อะไรวุ้ย...ถามแค่นี้ก็โมโห 

            “สองทุ่ม  ถ้าไม่ตื่นค่อยปลุก” มาร์คยกเบียร์เย็นเจี๊ยบขึ้นจิบ  เขาไม่ได้อยากมึนเมา แต่ก็รู้สึกพลุ่งพล่านอยู่ในอก  จึงต้องหาทางดับความรุ่มร้อน ที่ไม่รู้ว่ามีสาเหตุจากอะไรกันแน่ 

            “อลัน ทำไมนายยังไม่แต่งงาน” จู่ ๆ เจ้านายหนุ่มก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จนคนถูกถามตั้งตัวไม่ติด 

            “อืม...สงสัยจะยังไม่เจอคนที่ใช่มั้งครับ” อลันใช้เวลาคิดไม่นาน  

            “ฉันนึกว่านายจะตอบว่า ไม่อยากมีห่วงผูกคอเสียอีก”  

            “ไม่เลยครับ ผมอยากมีคนให้ห่วงมากกว่า” 

            “นี่นายไม่ได้รับงานใครมาใช่ไหม” มาร์ค หรี่ตามองลูกน้องคนสนิทอย่างประเมิน ว่าได้เปลี่ยนข้างไปอยู่ฝั่งคุณนายรัมภาหรือเปล่า  

            “โอ๊ะ ! ไม่มีครับ ไม่มีจริง ๆ ผมก็ตอบไปตามความรู้สึก” อลัน รีบปฏิเสธพัลวัน รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ขึ้นมา แต่เขาก็เก็บอาการนั้นไว้อย่างมิดชิด  

            “ฉันหาเมียให้เอาไหม” 

            “เจ้านาย อย่าบอกนะว่า” อลันเผลอเหลือบมองไปทางประตูห้องนอนของคุณบัวชมพู  สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว  หวังว่าเจ้านายคงจะไม่ใช้วิธีเขี่ยผู้หญิงในห้อง โดยการโยนมาให้เขาหรอกนะ 

            “เฮ้ย !...อย่าแม้แต่จะคิด” เจ้านายหนุ่มคำราม  ทำท่าจะลุกขึ้นเตะก้านคอเขาเสียให้ได้ 

           “โอย...โล่งอก ผมก็กลัวเจ้านายจะคิด” อลันเป่าปาก ส่วนนิค นั่งนิ่งไม่มีปากเสียงเป็นปกติอยู่แล้ว  

            “แม้แต่ฉัน คุณนายรัมภา ยังไม่ให้คิด” มาร์คเผลอพูดความในใจออกไป 

            “อ้าว....อ๋อ...” อลันทำเหมือนเข้าใจสถานการณ์ดี 

            “อะไรของนาย...ห๊า...อลัน”  

            “ที่เจ้านายหัวเสียอยู่เนี่ย  เพราะคุณนายใหญ่ไม่ให้คิดนี่เอง”  อลันพยักหน้าหงึกหงัก นึกขำคนอารมณ์เสีย เพราะหมูที่คิดว่าจะอยู่ในอวย  กลับกระโดดออกจากอวยเสียแล้ว... 

            “อย่าทำเป็นรู้ดี”  

            “โธ่...เจ้านายอยากคิดก็บอกมาเหอะ...จะได้ช่วยกันคิด” อลันเล่นลิ้น 

            “พอ ๆ ฉันจะไปปลุก หนูบัวแล้ว” มาร์คลุกขึ้นกลบเกลื่อน ที่โดนรู้ทัน 

 

            ชายหนุ่มนั่งลงบนเตียงข้าง ๆ เรือนร่างบอบบางที่นอนหลับใหล วงหน้างามหมดจด  กำลังจะเอื้อมมือไปแตะ   แต่ก็ต้องชะงักค้าง  ผู้หญิงอะไร เซ็กซี่เป็นบ้า...พับผ่าสิ...ขนาดหล่อนนอนนิ่ง ๆ ไม่ได้ทำท่าเชิญชวนอะไรเลยด้วยซ้ำ ชายหนุ่มชักมือกลับ รีบลุกขึ้นจากเตียง ถอยออกมาอย่างเร็ว ก่อนจะเคลิ้ม...คนหรือแม่มดวะ....ตั้งแต่เจอหน้ากัน เขาคิดอยากจะฟัดหล่อนให้จมเขี้ยวมาหลายรอบ จนนับไม่ถ้วน....เฮ้อ....ปกติก็ไม่ได้หมกมุ่นถึงขนาดนี้นี่หว่า........ 

            “หนูบัว....หนูบัว...” ชายหนุ่มตั้งสติได้ก็โน้มตัวลงไป ลองเขย่าที่แขนเบา ๆ ..ขี้เซาแฮะ... 

            “หนูบัว...” คราวนี้ชายหนุ่มแกล้งก้มลงไปตะโกนข้างหูเสียงดังลั่น 

           “กรี๊ด.....ไอ้บ้า....” หญิงสาวตกใจ ผวาเฮือก ลุกขึ้นนั่ง รวบเอาผ้าห่มมากอด ตัวสั่นเทา 

            “ผมเอง...” มาร์ครีบลงไปนั่ง คว้าร่างบางเข้ามากอดปลอบสาบานได้ว่าตอนนี้ไม่ได้ คิดลามกกับก้อนเนื้ออวบหยุ่น ที่บดเบียดกับอกแกร่งของเขาในตอนนี้   หล่อนหลับหูหลับตาร้องไห้ กลัวจนตัวสั่น  ถ้าเขาไม่ได้สัมผัสร่างกายสั่นเทาของคนที่อยู่ ในอ้อมแขน  ต้องคิดว่าหล่อนแกล้งอ่อยเขาแน่ ๆ เพราะมองยังไง อาการที่กลัวมาก ๆ ของหล่อนก็ดูจะเกินเหตุไปสักหน่อย นอกเสียจากมีปมอะไรในใจเท่านั้น แต่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาซักถามกัน 

            “คุณ...” บัวชมพูรีบผละออกจากเขาทันทีเมื่อได้สติ  ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ที่หล่อนแสดงความอ่อนแอให้ผู้ชายคนนี้ได้เห็น 

            “เอ่อ...ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวก้มหน้างุด บัวชมพูคนเก่งหายไปทางไหนก็ไม่รู้ 

            “ผมมาปลุกคุณไปทานข้าว เดี๋ยวค่อยกลับมานอนต่อ หรือคุณจะอาบน้ำก่อนก็ได้นะ” มาร์คพูดจาอ่อนโยน  ไม่คิดอยากแกล้งหล่อนเหมือนเมื่อตอนกลางวัน  

            “ฉันขออาบน้ำก่อนดีกว่าค่ะ  เดี๋ยวตามไปนะคะ” 

ความคิดเห็น