ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2563 14:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7
แบบอักษร

รถยนต์หรู เคลื่อนมาถึงที่หมายแล้ว  บัวชมพูยังไม่รู้สึกตัว มาร์คก็ไม่คิดจะปลุก เขาช้อนอุ้มเรือนร่างอรชรขึ้นมาแนบอก ก่อนจะพามาส่งถึงห้องนอนของหล่อน  ที่มาร์คสั่งให้คนของเขา จัดเตรียมไว้ให้ พร้อมเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวก็จัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อย   อลันถึงกับวางหน้าไม่ถูก เหวอไปชั่วขณะ  ไหนว่าจะหาทางเขี่ยทิ้ง  สงสัยคุณบัวชมพูจะเข้ามาเป็นนายหญิงจริง ๆ อย่างที่สงสัยไว้ไม่มีผิด  

  

            “สวัสดีครับ คุณแม่”  มาร์ค รับโทรศัพท์จากมารดา เขาเดาไว้แล้วว่าวันนี้ คุณนายรัมภาจะต้องโทรหาเขาแน่ ๆ แต่คาดผิดไปนิด 

“มาร์ค เจอกับน้องแล้วใช่ไหมลูก น้องอยู่ไหน” คุณรัมภา ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน หล่อนพยายามโทรติดต่อหนูบัวชมพูตั้งแต่หกโมงเย็น นี่ก็เกือบชั่วโมงแล้ว ยังติดต่อไม่ได้เลย 

            “นอนหลับสลบไสลอยู่ในห้องนอนครับคุณแม่” 

            “...ห๊า...ว่าไงนะ...มาร์คทำอะไรน้อง...แม่ไม่ยอมนะ” คุณรัมภาแหววกลับมาทันที ไม่คิดว่าเรื่องร้าย ๆ จะเกิดขึ้นรวดเร็วขนาดนี้ 

            “ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย  ยัยนั่นหลับไปเองจริง ๆ ครับ” มาร์คพอจะเดาความคิดของมารดาออก มารดาไม่ค่อยจะเชื่อใจเขาแต่ไหนแต่ไรแล้ว...เพราะเขาไม่ใช่ลูกรักนี่....แต่ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมันก็ไม่ได้หลงเหลืออยู่แล้ว เขาโตพอที่จะไม่คิดเรื่องนี้อีก  

            “ปกติน้องแข็งแรงนะ  นี่แสดงว่ามาร์ค ต้องแกล้งน้องใช่ไหม บอกแม่มาเดี๋ยวนี้นะ” คุณรัมภาคาดคั้น เพราะรู้จักลูกชายของนางดี 

            “โธ่...คุณแม่  เขาทำตัวเองทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย แถมต้องมาเป็นภาระให้ผมต้องคอยดูแลอีก” มาร์คบ่น แต่น้ำเสียงไม่ได้แสดงออกว่ารำคาญเลยสักนิด 

            “เล่ามาให้หมดนะ” คุณรัมภา พอจะรู้เรื่องราวคร่าว ๆ ตั้งแต่บ่าย จากสายที่วางไว้ แต่ก็ต้องการ ได้ยินจากปากของลูกชายชัด ๆ  

            มาร์ค จำต้องเล่าให้มารดาฟัง  ถึงแม้จะแกล้งเล่าข้าม ๆ ไปบ้างแล้ว  แต่มีหรือคนอย่างคุณนายรัมภา จะเดาไม่ออก หล่อนจึงคาดโทษลูกชายตัวดี 

 

            “ไม่รู้ล่ะ ถ้าน้องเป็นอะไรไป มาร์คต้องรับผิดชอบ” 

“ผมว่าคุณแม่เรียกเขากลับไปเถอะครับ” มาร์คพูดออกไปแล้วก็ไหววูบในอก...ไม่ใช่น่า...เขาเพิ่งเจอหล่อนไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง...ไม่มีทางคิดอะไรกับหล่อนเด็ดขาด  

      “เรื่องนั้นแม่จะเป็นคนพิจารณาเองลูกรัก  ว่าจะเรียกน้องกลับเมื่อไหร่” 

“ได้ยังไงครับคุณแม่  ต้องเป็นผมสิครับ ที่จะเป็นคนตัดสินใจ ส่งหนูบัวกลับไปเมื่อไร” 

            มาร์คพูดเสียงแข็ง อย่างลืมตัว ผิดคาดที่มารดาไม่ได้คะยั้นคะยอ ให้หนูบัว อยู่กับเขา…,มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ 

            “แม่ขอร้องเรื่องหนึ่งได้ไหมลูก” รัมภา สะดุดหูกับคำว่า หนูบัว ที่ลูกชายใช้เรียกบัวชมพู จึงเร่งสุมเชื้อไฟเข้าไปอีก 

            “ครับ” 

            “มาร์คอย่าทำให้น้องเสียหายนะ  เพราะแม่เล็งผู้ชายดี ๆ ไว้ให้น้องแล้ว” ผู้เป็นแม่อมยิ้ม เมื่อฝั่งลูกชายเงียบไป 

            “ว่าไงล่ะมาร์ค รับปากแม่ได้ไหมลูก” รัมภาเร่ง 

            “ผมไม่ได้คิดอะไร กับยัยเด็กนั่นอยู่แล้วครับคุณแม่” 

            “ลูกไม่คิดอะไรกับน้อง แม่ก็โล่งใจ” 

            “หวงนัก แล้วส่งมาทำไมล่ะครับ” ชายหนุ่มต่อว่ามารดาอย่างขัดใจ ชักอยากจะเอาชนะ 

            “แม่ส่งน้องให้ไปช่วยคุมความประพฤติเรานั่นแหละ  อย่าทำมาเป็นพูดดี” 

            “ยัยเด็กนั่น ดูแลตัวเองยังยากเลยครับ  จะเอาอะไรมาคุมความประพฤติของผม ” ชายหนุ่มพูดอย่างถือดี 

            “อย่างน้อยก็เป็นตัวหลอกได้ ไม่ใช่เหรอลูก แม่บอกให้น้องตามติดเป็นเงาตามตัวลูกเองแหละ นักข่าวจะได้เลิกเขียนข่าวจับคู่ลูกกับผู้หญิงคนโน้นที คนนี้ที  จนกลายเป็นผู้บริหารเพลย์บอยไปแล้ว  เสียภาพลักษณ์หมด” 

            “ถ้าอย่างนั้น  หนูบัวก็ต้องกลายมาเป็นข่าวกับผมแทนน่ะสิครับ” 

            “เข้าใจถูกแล้วจ๊ะ  แต่แม่ให้แค่เป็นข่าวนะ ห้ามล่วงเกินน้องเด็ดขาด” 

            “ยังไงยัยเด็กนั่นก็เสียหายอยู่ดี” 

      “น้องเต็มใจช่วย  อีกอย่าง ผู้ชายคนนั้นก็รู้เรื่องนี้ดี” 

“แล้วเมื่อไหร่จะมีครอบครัวก็ไม่รู้ ลูกคนนี้ จะได้เลิกมั่วสักที” 

“เรื่องนั้นคุณแม่ไม่ต้องรีบหรอกครับ ยังไงก็มีหลานย่าแล้วนี่” 

            “ผมไม่เข้าใจ คุณแม่เลยจริง ๆ” มาร์คยิ่งหัวเสีย เมื่อมารดาพูดแบบนี้ แสดงถึงการมีตัวตนของผู้ชายคนนั้น มันเป็นใครกัน 

“ลูกไม่จำเป็นต้องเข้าใจก็ได้  แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะลูก....บายจ้า...” คุณรัมภาวางสายแล้วอมยิ้ม ดวงตาเป็นประกายเปี่ยมสุข หล่อนรู้จักนิสัยลูกชายหัวดื้อดี ถ้าให้ไปซ้ายเขาก็จะไปขวา  ยิ่งถ้าห้ามก็เหมือนยิ่งยุ…ยิ่งยาก ยิ่งอยากได้ 

      ...…ฮึ....เรื่องอะไรเขาจะดูแลยัยเด็กนั่นไว้ให้ไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้... ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก..... 

ความคิดเห็น