ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2563 14:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6
แบบอักษร

บัวชมพู ตั้งท่าจะเถียง แต่เมื่อเห็นเขาเรียกเลขามาให้ ก็ยอมถอยกลับไปนั่งที่เดิม แอบค้อนคนขี้เก็กไม่เหนื่อยบ้างหรือไง พูดดี ๆ ก็ได้ 

            “มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ.. เจ้านาย” อัลเบิร์ตเข้ามายืนรอพร้อมรับคำสั่ง 

            “ไม่ใช่ฉันหรอก โน่นคนที่มีธุระกับนาย” มาร์ค บุ้ยใบ้มาทางหญิงสาวที่นั่งยิ้มอยู่...ฮึ..ขยันยิ้มจริงแม่คุณ.....ชายหนุ่มรู้สึกขวางหูขวางตาขึ้นมาตงิด ๆ หล่อนกล้าดียังไงมาทำให้เขาอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ เนี่ย...ห๊า.... 

            “คุณอัลเบิร์ตคะ คือฉันจะขอตารางนัดหมายทั้งหมดของคุณมาร์คค่ะ” บัวชมพูเอ่ยเสียงอ่อนหวาน  แจ้งความประสงค์ไม่อ้อมค้อม 

            อัลเบิร์ตชะงักไปเล็กน้อย หันไปมองผู้เป็นนายเหมือนจะขอความเห็น แต่เจ้านายเขาก็ยังนิ่งเฉย ไม่มีทางที่คุณมาร์คัสจะไม่ได้ยิน แต่เขานิ่งเฉยก็แสดงว่าไม่ขัดข้อง เลขาหนุ่มจึงตอบรับและถอยกลับไปเอาสิ่งที่บัวชมพูต้องการมาให้ ทั้งแบบเอกสาร และส่งไฟล์ข้อมูล ให้กับบัวชมพู 

            “ขอบคุณนะคะ  และถ้ามีการเปลี่ยนแปลง รบกวนส่งข้อมูลอัพเดทให้ทุกครั้งด้วยนะคะ” หญิงสาวเอ่ยจบ ก็ยิ้มหวานให้ ทำเอาอัลเบิร์ต ประหม่า หน้าตาแดงก่ำ ได้แต่รับคำแล้วรีบขอตัวออกไป เพราะเห็นสายตาขุ่นเขียวของเจ้านายตวัดมองมา ทำให้รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ  

            “ฮึ...ไม่ใช่เมีย แต่ทำยิ่งกว่าเมีย” มาร์คพูดกับตัวเอง  

            “คุณว่าอะไรนะคะ คุณมาร์ค” บัวชมพูฟังไม่ถนัด 

            “ช่างเหอะ” ชายหนุ่มชักสีหน้า  ทำท่ารำคาญ 

           บัวชมพู ส่งค้อนให้เขาอย่างหมั่นไส้........หลายค้อนแล้วนะ ..... วันนี้จะยกประโยชน์ให้ก็แล้วกัน  หญิงสาวก้มดูตารางนัดหมายของเขา  วันนี้หกโมงเย็นมีนัดกับ ลูซี่ บัวชมพูครุ่นคิด น่าจะเป็นชื่อของผู้หญิง หล่อนจะต้องตามติดเขาไป ทั้งที่ร่างกายต้องการพักผ่อน ถึงอย่างไร หล่อนก็ไม่ยอมบกพร่องต่อหน้าที่เด็ดขาด 

  

            “ไป...กลับ” มาร์คพูดพร้อมกับเดินมาหยุดยืนใกล้กับโซฟาตัวที่หล่อนนั่งอยู่  ตลอดสองสามชั่วโมงที่ผ่านมา เขานั่งคร่ำเคร่งกับเอกสารตรงหน้าเงียบมาก ไม่มีเสียงพูดคุยใดๆ ความจริงเขาก็ดูเป็นคนจริงจัง  เอางานเอาการดีเหมือนกัน นี่คงเป็นอีกด้านที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึงสินะ   ขัดกับภาพเพลย์บอย ในหัวของหล่อนที่ประมวลมาจากข้อมูลที่ได้รับจากสื่อต่าง ๆ   

            “ไปไหนคะ” หญิงสาวเหลือบดูเวลา ขณะนี้ 17.45 น. หล่อนจึงไม่แน่ใจว่าเขาจะไปไหนกันแน่ 

            “ตามมา” 

            “แต่คุณมีนัดตอนหกโมงเย็น ไม่ใช่เหรอคะ  นี่ก็ใกล้เวลาแล้วด้วย” 

       “ช่างเถอะ” ชายหนุ่มตัดบท  ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้หล่อนฟัง มาร์คก้าวเข้ามาประชิด เตรียมจะอุ้มแต่สาวเจ้า เบี่ยงตัวหนี 

       “เดินไหวเหรอ”  

            “สบายมากค่ะ” บัวชมพู นิ่วหน้าเล็กน้อย เมื่อใส่รองเท้าแล้วยืนลงน้ำหนักเต็มที่ แต่ก็ฝืนยิ้ม หล่อนรู้สึกดีกับเขาขึ้นมานิดหน่อย ถ้าเขาไม่ทำท่ากวนประสาท เวลาพูดจาดี ๆ ก็เทพบุตรชัด ๆ นี่เอง 

            มาร์คไม่พูดอะไรอีกเขาเดินดุ่ม ๆ นำออกไป แต่หญิงสาวรู้สึกได้ว่า ไม่ได้เร็วมากเหมือนเมื่อตอนกลางวัน  หล่อนยังพอก้าวตามเขาทัน  

  

เมื่อมาถึงรถยนต์ที่คนขับวนมารับถึงชั้นที่ทำงานอยู่ หล่อนจึงไม่ต้องทนเจ็บนาน  นัก  ชายหนุ่มรุนหลังให้หล่อนเข้าไป ก่อนที่เขาจะตามมานั่งจนชิด ทั้งที่มีที่เหลืออีกตั้งกว้าง   หญิงสาวได้แต่นั่งเกร็งตัวแข็งทื่อ  แต่ก็เผลอหลับไปหลังจากรถเคลื่อนออกไปได้นิดเดียว  บัว  ชมพูก็หลับลึก หลับจริงจัง เพราะแอร์เย็น ๆ บวกกับความอ่อนล้าทั้งกายและใจ 

 

บัวชมพู เอนพิงกับต้นแขนของคนข้าง ๆ อย่างไม่ตั้งใจ  มาร์คมีโอกาสเพ่งมองดวงหน้าอ่อนใสในระยะใกล้ ๆ ถ้าใครบอกว่าอายุหล่อนยังไม่เต็มยี่สิบเขาคงเชื่อ  ทั้งที่ความจริงหล่อนเรียนจบปริญญาตรีมาหมาด ๆ เขาชอบมอง แก้มเนียนและน่าจะนุ่มด้วยสิ เวลาซับสีเลือด ตอนที่หล่อนโกรธ หรืออาย มันน่าจับฟัดจริง ๆ    

          ชายหนุ่ม ขยับจัดท่าทางให้หญิงสาวได้นอนสบายขึ้น โดยเขายกแขนข้างขวาพาดไป บนพนักพิง จับศีรษะทุยที่ปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่มสลวย หอมกรุ่นของหญิงสาวให้พิงกับ อกแกร่งอย่างสบายอารมณ์  เขาก็แค่อยากไถ่โทษ เพราะไม่เคยคิดทำร้ายผู้หญิง ไม่ได้ ห่วงใยอะไรนักหนา....ชายหนุ่มรีบหาเหตุผลให้ตัวเอง เมื่อเกิดความรู้สึกอยากปกป้อง และความอุ่นวาบที่แล่นเข้ามาเกาะกุมหัวใจ..  มาร์คเผลอยิ้มออกมา จนบอร์ดี้การ์ดข้างหน้ามองเห็นจากกระจกมองหลัง 

  

ความคิดเห็น