ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2563 14:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7
แบบอักษร

ชายสูงอายุสองคน ท่าทางภูมิฐาน ผมสีดอกเลา มีพุงนิด ๆ ทั้งคู่ นั่งคุยกันอย่างออกรส สลับกับเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก เป็นระยะ อยู่ที่ศาลาหลังเก่าที่ปลูกรับลมธรรมชาติในบ้านสวนเมืองนนท์ 

“ไม่ได้นะดนัย แกเอาเลขบัญชีมา ฉันจะโอนเงินคืนให้แก ตั้งยี่สิบล้านอย่าทำเป็นเล่นไป” นายพุฒิบอกกับเพื่อนรัก เพื่อนเลิฟตั้งแต่วัยเด็ก ด้วยน้ำเสียงขึงขัง 

“เฮ้ย...ไม่ต้อง เล็กน้อยน่า” ดนัย เจ้าสัวใหญ่ โบกไม้โบกมือทำท่ารำคาญ ไม่อยากคุยเรื่องขี้ปะติ๋ว ก่อนจะยกน้ำชาขึ้นจิบ 

“ฉันไม่ได้ขายลูกสาวกินนะเว้ยเฮ้ย......” นายพุฒิเน้นเสียงหนักจนพุงกระเพื่อม เขาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่นิยมเอาใจคนรวย หรือตกเป็นทาสน้ำเงินของใคร กับเพื่อนคนนี้ ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนรัก อาศัยข้าวก้นบาตรมาด้วยกันแต่เล็กแต่น้อย คงไม่มีทางโคจรมาพบกันได้ เพราะอีกฝ่ายเป็นเศรษฐีหมื่นล้าน ในขณะที่เขาเป็น เจ้าของสวนผลไม้เล็ก ๆ ในเมืองนนท์ถึงกระนั้นถ้าตัดใจขายก็กลายเป็นเศรษฐีย่อม ๆ ได้เหมือนกัน แต่ไม่มีทาง....ชีวิตแบบนี้ สุขที่สุดแล้ว รวมทั้งลูก ๆ ของเขาก็มีความคิดเหมือนกัน  

“คิดซะว่าเป็นค่ามัดจำสินสอดไง คิดมากไปได้” เศรษฐีหมื่นล้านตัดบทง่าย ๆ  

“ไม่ใช่อย่างนั้น ถ้าเกิดยัยเกวมันมารู้ทีหลังว่าพวกเรารวมหัวกันหลอกมัน มีหวังได้โดนฟาดงวงฟาดงากันป่นปี้ ไอ้ผมหงอก ๆ บนหัวนี่ก็คงถูกไอ้ตัวแสบถอนกันหมด” นายพุฒิพูดเพราะรู้ฤทธิ์ของลูกสาวดีกว่าใคร 

“แกไม่พูด ฉันไม่พูดเท่านี้ก็ไม่มีใครรู้แล้ว” นายดนัยไกล่เกลี่ย 

“แกนี่มันดื้อไม่เปลี่ยนเลยว่ะ” นายพุฒิส่ายหัวดิก 

“เอาไว้ให้สองคนนั้นปิ๊งปั้งกันจริง ๆ รับรองฉันจะจัดงานรับขวัญลูกสะใภ้ให้ยิ่งใหญ่ไปเลย..ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า...” เกวลินเป็นความหวังสุดท้ายแล้ว ผู้หญิงกี่คนต่อกี่คน ที่ส่งโปรไฟล์ไปให้ลูกชายดู ก็ไม่เคยถูกใจ กลับยิ่งฝังตัวเงียบอยู่กับไร่กับสวน แล้วก็เลขาหนุ่มอีกคน นี่ก็ล่วงเลยมาห้าปีแล้ว จากที่มั่นใจเหลือเกินว่าลูกชายเป็นแมนทั้งแท่ง ถึงตอนนี้ก็ชักจะหวั่นไหว ถึงได้ยอมทุ่มไม่อั้น ลงทุนสร้างเรื่องกับเพื่อนรัก ขอร้องให้หนูเกวลิน ที่เห็นกันมาแต่อ้อนแต่ออก ช่วยมาเป็นเจ้าสาวให้กับไอ้ลูกชายหัวดื้อหน่อยเถอะ เผื่อจะร่วมไม้ร่วมมือช่วยกันผลิตทายาทสักคนสองคน หรือได้เป็นโหลก็ไม่เกี่ยง.....ก็คนมันรวย...ช่วยไม่ได้.....  

“เหอ ๆ ...ฉันว่าเราช่วยกันภาวนาให้ลูกชายแกรอดปลอดภัย ไม่ถูกยัยเกวจับหักแขนหักขาก่อนดีกว่ามั้ง”  

“เฮ้ย...ฉันว่าถ้าหนูเกวได้เจอตาวิน ขี้คร้านจะละลาย ตาวินน่ะทั้งหล่อ ทั้งเท่ห์ เหมือนพ่อมันไง” นายดนัยไม่วายอวดลูกชาย 

“ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ..ฉันล่ะหวั่นใจจริง ๆ ลูกสาวฉันเรียนจบคหกรรมก็จริง แต่ขอโทษ กีฬาที่ชื่นชอบน่ะ ต่อยมวยว่ะ....แถมยังเป็นศิษย์เอกชองแชมป์เวทีราชดำเนินอีกด้วยนะ ถ้าฉันไม่ห้ามไว้ ยัยเกวคงได้ขึ้นชกเป็นอาชีพไปแล้ว....เฮ้อ.....ฉันล่ะกลัวใจ ลูกสาวคนนี้จริง ๆ ”  

“...ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า....แบบนี้สิวะถึงจะเหมาะกับสะใภ้ตระกูลวงศ์วิริยะกุล ได้ทั้งบุ๋นทั้งบู้” ดนัยตบเข่าฉาด ยิ่งชอบใจใหญ่ที่ได้ฟังเรื่องราวของลูกสะใภ้ เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ศรีสะใภ้เรียบร้อยเป็นผ้าพับไว้ ขอแค่เป็นผู้หญิงแกร่งพอที่จะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ลูกชายที่ต้องสืบทอดธุรกิจของตระกูล ในวันที่เขาไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว และเกวลิน ลูกสาวของเพื่อนรัก ก็มีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่เขาต้องการ และเฝ้ามองมาหลายปี ในเมื่อลูกชายมันไม่ยอมหาเอง ทำท่าซังกะตายมาหลายปี เขาก็จะจับคลุมถุงชนซะเลย 

“ว่าแต่แกไม่เปลี่ยนใจแน่นะ...ยังทันนะเว้ย” นายพุฒิให้โอกาสเพื่อนเปลี่ยนใจ เพราะเขาก็ห่วงหวงลูกสาวอยู่เหมือนกัน ยังไงก็เป็นผู้หญิง ต่อให้เก่งกาจยังไง บางทีก็แพ้ทางหนุ่มหล่อได้ง่ายเหมือนกัน ไม่อยากให้ต้องช้ำใจมาทิ้งขว้างกันทีหลัง 

“ไม่...ฉันลั่นวาจาต่อหน้าบรรพบุรุษไปแล้ว ตอนนี้ก็ถือว่าหนูเกวลินเป็นคนในตระกูลของฉันแล้ว” ดนัยย้ำหนักแน่น เขาถือเรื่องการแต่งงานโดยการลั่นวาจาต่อหน้าบรรพบุรุษเป็นเรื่องจริงจัง ไม่ได้ทำเล่น ๆ  

“แล้วถ้าเกิดลูกชายแกไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่ดันชอบผู้ชายอย่างที่เราสงสัย ยัยเกวไม่แย่หรือวะ”  

“ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ยัยเกวก็กอดตำแหน่งสะใภ้หมื่นล้านไว้สิ ยังไงฉันก็รักเหมือนลูกเหมือนหลานอยู่แล้ว หรือถ้าหากอยากจะแต่งงานใหม่ฉันก็ไม่ห้าม” นายดนัยใจกว้างเสมอ 

นายพุฒิได้แต่ปลง ๆ บางทีลูกสาวของเขาอาจจะเกิดมาเพื่อคนตระกูลนี้ก็ได้ คิดอะไรเพี้ยน ๆ พอกัน 

ความคิดเห็น