ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2563 09:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5
แบบอักษร

       อลันกับนิค ที่เดินตามมาติด ๆ ก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มที่นาน ๆ จะเห็นเจ้านายเล่นเป็นเด็ก ๆ เขาอยู่ใกล้ชิดพอที่จะรู้ว่าภายในใจของเจ้านายหนุ่มตอนนี้ โคตรจะรื่นเริงเลย  แต่พอเงยหน้ามาเจอกับสายตาวาว ๆ ดุจแม่เสือสาวของบัวชมพู  เขาจึงรีบหุบยิ้ม วางหน้าเรียบเฉยดังเดิม 

            มาร์ค ออกเดินต่อ..หมั่นไส้คนอวดดี.... จบจากชั้นหนึ่งเขาก็ไปอีกชั้นและอีกชั้น จนกระทั่ง อลันเอ่ยเรียกเจ้านายหนุ่มเบา ๆ เมื่อเห็นอาการเดินปัดเป๋ ของคุณบัวชมพูแล้วเกรงจะล้มพับไปเสียก่อน 

ชายหนุ่ม หันมาตามเสียงเรียก  พอเห็นหน้าบัวชมพูแล้ว ก็ต้องใจหาย นี่เขาใจร้ายเกินไปหรือเปล่า  หน้าหล่อนซีดแทบไม่มีสีเลือด เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพรายแถวไรผมและหน้าผากมน แต่ก็ไม่ยอมปริปาก อารมณ์รื่นเริงที่ได้กลั่นแกล้งเมื่อสักครู่หายเป็นปลิดทิ้ง  กลายเป็นความโกรธกรุ่นขึ้นมาแทนที่....จองหองนักยัยเด็กดื้อ......... 

            ชายหนุ่มขบกรามเข้าหากันแน่น  ถอยกลับไปก้มลงช้อนเรือนร่างบอบบาง ที่เริ่มยืนโงนเงนไว้แนบอก บัวชมพูไม่มีแรงจะขัดขืน ได้แต่ปล่อยให้เขาอุ้มกลับไปห้องทำงานทันที 

 

            “นอนนิ่ง ๆ” มาร์ค กดไหล่บอบบางของคนที่พยายามจะลุกออกจากโซฟาตัวใหญ่ หลังจากที่เขาพาหล่อนเข้ามา และเรียกหาผ้าเย็นมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้หล่อนด้วยตัวเองแล้ว  และกำลังจะถอดรองเท้าเจ้าปัญหาของหล่อนออกให้ 

            “ฉันทำเองดีกว่าค่ะ” หญิงสาวหน้าร้อนผ่าว เมื่อชายหนุ่มก้มลงไปดูที่ปลายเท้าของหล่อน จนแทบจะหดเท้าหนี 

            มาร์ค  เลื่อนตัวลงไปนั่งปลายเท้า จับขาเรียวขึ้นพาดตัก ก่อนจะปลดสายรัดข้อเท้าและถอดออกอย่างเบามือ เพราะเขานั่งหันหน้าไปทางปลายเท้าของหล่อน  บัวชมพูจึงไม่ได้เห็นหน้าสำนึกผิดของเขา ที่มองเห็นเท้าบอบบางเป็นรอยแดง โชคดีที่ไม่ถึงกับเป็นตุ่มพอง เขาจึงแค่เอาน้ำอุ่นเช็ดประคบให้  ที่หล่อนดูอาการหนักอาจเป็นเพราะเหนื่อยกับการเดินทาง และยังต้องมาออกแรงเดินบนรองเท้าส้นสูงนี่อีก  เขาเรียกแม่บ้านมาเก็บอุปกรณ์ออกไป พร้อมกับสั่งน้ำหวานให้หล่อน ก่อนจะเช็ดมือตัวเองด้วยผ้าอีกผืนจนเรียบร้อย 

  

            ทั้งแม่บ้าน และอลัน งง เป็นไก่ตาแตก  เมื่อเช้าเจ้านายของเขายังทำท่าอย่างกับจะหักคอคุณบัวชมพูอยู่เลย แค่ไม่กี่ชั่วโมง ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ เขาไม่เคยเห็นเจ้านายหนุ่มจะเคยทำอะไรให้ผู้หญิงคนไหน  หรือนี่อาจจะเป็นลางบอกเหตุ ของการสูญสิ้นอิสรภาพไปชั่วนิรันดร์ ของผู้เป็นนายก็ได้ 

            “ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวรู้สึกว่าอีตานี่ก็ไม่ได้เลวร้ายจนเกินเยียวยาหรอกนะ อย่างน้อยเขาก็มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และรับผิดชอบในการกระทำของเขา 

            “ผมก็แค่ทำไปตามสมควร เดี๋ยวคุณแม่จะมาต่อว่าเอาได้...ก็แค่นั้น” มาร์ครีบพูดรัวเร็ว เหมือนกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง.....อย่าใจอ่อนสิวะ...ไอ้มาร์ค...ทำเป็นไก่อ่อนไปได้ 

 

            “จะด้วยเหตุผลอะไร ฉันก็ขอขอบคุณอีกครั้งนะคะ” หญิงสาวยิ้มให้เขาเป็นครั้งแรก ตั้งแต่เจอหน้ากันล่ะมั้ง ดูเหมือนหล่อนจะลืมเลือนสาเหตุที่เจ็บตัวไปชั่วขณะ 

            ท่านประธานใหญ่ของเทย์ลินอเนอร์กรุ๊ป มองเห็นแล้วถึงกับตาพร่า หัวใจมีอันเต้นผิดจังหวะขึ้นมา จนต้องรีบเบือนหน้าหนี รีบกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองก่อนจะหลุดมาด.... เห็นทีแรกว่าสวยแล้ว แต่พอยิ้มเท่านั้นแหละ...โคตรสวยเลยว่ะ........  

 

            บัวชมพู ยันกายลุกขึ้นจากโซฟานุ่ม เมื่อรู้สึกดีขึ้นมากแล้วหลังจากดื่มน้ำหวานเข้าไป  หล่อนตั้งใจจะเดินออกไปหาอัลเบิร์ตเลขาของมาร์ค เพื่อจัดการธุระสำคัญให้เสร็จสิ้น แต่เดินยังไม่ถึงประตู ก็ถูกคนหน้าดุเรียกไว้เสียก่อน 

            “จะไปไหน” มาร์คถามเสียงห้วน  ทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าจากกองเอกสาร 

            “ไปหาคุณเลขาค่ะ” บัวชมพูหันมาบอกเสียงอ่อนลง กว่าเมื่อตอนกลางวันนิดนึง 

            “ไม่ต้องไป เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้ง  ให้คนอื่นต้องเดือดร้อนอีกหรอก” มาร์คกระแทกเสียงใส่ ทำเป็นหงุดหงิด 

            “แต่ฉันดีขึ้นมากแล้วนะคะ” บัวชมพูแย้งเบา ๆ พยายามไม่ถือสา กับท่าทีวางอำนาจของเขาเพื่อเห็นแก่ที่เขาดูแลปฐมพยาบาลหล่อนเป็นอย่างดี  

            “อย่าดื้อ.....กลับไปนั่งที่เดิม” เขาสั่งเสียงเฉียบขาด พร้อมกับกดเครื่องสื่อสารภายในเรียกเลขาหนุ่มให้เข้ามาหา 

ความคิดเห็น