ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2563 08:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2
แบบอักษร

“เอ่อ..คือว่า” เกวลิน คิดหาเหตุผลเพื่อประวิงเวลา หล่อนจะบอกได้ยังไงกันเล่า ว่าตั้งใจมาอ่อย เอ้ย มารักษาอาการไม่มองหญิงของเขาเสียก่อน ซึ่งคุณลุงดนัยเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนลูกชายท่านเข้าข่ายเพลย์บอยเชียวแหละ แต่ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ ก็เบื่อหน่ายหันหลังให้กับแสงสี เลือกมาเก็บตัวอยู่ในไร่นี้มาห้าปีแล้ว โดยที่ไม่มีใครรู้สาเหตุที่แท้จริง ท่านถึงได้กังวลว่าจะไม่มีทายาทรุ่นต่อไป 

ขืนเกวลินพูดออกไปโต้ง ๆ อีตาบ้านี่คงได้ด่ายับ...บางทีเขาอาจจะมีปมบางอย่างที่แตะไม่ได้..... ถึงแม้จะเตรียมใจมาแล้ว แต่พอถึงเวลาเข้าจริง ก็อดหวั่นไหวไม่ได้ ความเชื่อมั่นก่อนหน้านี้ลดลงเหลือศูนย์... 

“คืออะไร ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไป” อนาวินตวาดเสียงดังกึกก้อง หมายจะข่มขวัญ เพื่อให้เจ้าหล่อนรีบแจ้นกลับกรุงเทพไปซะ 

“คือ...เกว...คิดว่า เราน่าจะมีเวลาทำความรู้จักคุ้นเคยกันก่อน แบบว่า....เอิ่ม....สร้างความรู้สึกดี ๆ กันสักนิด ก่อนที่จะ...จะ...เอ่อ...จะช่วยกันสร้างผลผลิตที่มีคุณภาพ...คุณว่ามั้ย” เกวลิน ยิ้มจืดเจื่อนเต็มที พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ให้เหตุผลโน้มน้าว เต็มที่ งานนี้ไม่มีทางที่หล่อนจะเป็นฝ่ายล่าถอยเด็ดขาด...คนอย่างเกวลิน เสียชีพอย่าเสียสัตย์...นะเว้ยเฮ้ย.....ในเมื่อหล่อนได้ลั่นวาจาไว้แล้วว่าภารกิจนี้ไม่มีคำว่าล้มเหลวเด็ดขาด 

“อืม...ก็ดี...ฉันก็คงต้องใช้เวลาทำใจกระเดือกเธอให้ลงเหมือนกัน” อนาวินถอนใจ พ่อนะพ่อ จะส่งเจ้าสาวมาทั้งทีหาที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง…ผู้หญิงบ้าอะไรเห็นแล้วมีอารมณ์......อารมณ์โมโหมากด้วย....... 

“นี่คุณ ! มันจะมากไปแล้วนะ ฉันก็มีดีในแบบของฉันหรอกน่า อย่ามารักอย่ามาหลงกันก็แล้วกัน” หญิงสาวฉุนขาด ความกลัว ความประหม่าพากัน หายวับ เมื่อโดนปรามาสแบบตีแสกหน้าระยะเผาขนแบบนี้ หล่อนว่าพลางมองเขาตาขุ่นขวาง หมดกัน เจ้าบ่าวดิบเถื่อนของฉัน ....เรตติ้งตกฮวบ..... 

อนาวินหรี่ตามอง พลางส่ายหน้าอย่างปลง ๆ ไอ้ที่เห็นมีแต่ความมอมแมม จะหาอะไรตู้ม ๆ ดูม ๆ ก็ไม่เจอ...จอแบนแหง ๆ  

“ไม่มี...หาไม่เจอ” ชายหนุ่มบอกหน้าตาย 

“อะไรของคุณ” กระชากเสียง ถามกลับสายตาวาววับพร้อมจะมีเรื่อง 

“ก็เท่าที่มอง ฉันยังหาของดีของเธอไม่เจอ”  

หยามกันชัด ๆ ....หญิงสาวพยายามตั้งสติ...นายนี่แค่ตั้งใจกวนประสาทเท่านั้น...ใจเย็น ๆ เกว...อย่างน้อยพ่อของเขาก็เห็นสิ่งดี ๆ ของหล่อน ถึงขนาดรวบรัดเอามาเป็นลูกสะใภ้ล่ะน่า.....แต่ลูกชายนี่สิ..ตาต่ำเป็นตาตุ่ม...เชอะ ! ...... 

“ได้...จะเอาอย่างนั้นใช่ไหม ...ถ้าฉันอยู่กับคุณครบสองปีแล้วยังไม่มีลูก ก็เท่ากับได้ค่าจ้างฟรี ๆ แถมยังลอยหน้าเป็นสะใภ้วงศ์วิริยะกุล เท่ห์ไม่เบา ตัวก็ไม่เสีย ฮ่า....ฮ่า...ฮ่า.. เกวลิน หัวเราะชอบใจ ไม่ต้องแอ๊บสวยกันแล้ว...แรงมา แรงกลับ... ทั้งที่ทางเลือกนี้หล่อนไม่คิดจะใช้ อย่างไรเสีย เพื่อเห็นแก่คุณลุงดนัย หล่อนจะพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะผลิตทายาทของตระกูลให้ได้...แต่นั่นก็ลูกของหล่อนเหมือนกันนี่ เพราะฉะนั้นแกจะต้องเกิดมาท่ามกลางความรักของพ่อและแม่.นี่คือสิ่งที่หล่อนคิดและมุ่งมั่นที่จะทำให้ได้ โดยที่ทั้งผู้เป็นบิดาและคุณลุงดนัยก็มิอาจล่วงรู้....แต่ถ้าหล่อนทำไม่ได้ สองปีก็แยกย้าย...หล่อนไม่คิดจะกอดตำแหน่งศรีสะใภ้ไว้อย่างที่พูดหรอก 

“อย่าเพิ่งทำเป็นดีใจไป บางทีกลางป่ากลางดงแบบนี้ คลำไม่มีหางก็พอแก้ขัดได้ ความจริงฉันก็ไม่ค่อยได้เจอผู้หญิงมาหลายปีแล้ว หวังว่าเธอจะทำหน้าที่ได้ดีกว่าตุ๊กตายางนะ ไหน ๆ พ่อฉันก็เสียเงินให้เธอแล้วนี่”  

“นั่นไง ว่าแล้วเชียว...ไม่ทันไรก็เริ่มหวั่นไหวแล้วหรือไง ก็ฉันเตือนคุณแล้วว่าอย่ามารักอย่ามาหลง....เฮ้อ.....คุณนี่กล้ากลืนน้ำลายตัวเองด้วยเนอะ” เกวลิน ได้ทีทำเป็นส่ายหน้าระอาใจ ที่ต้องมาเจอผู้ชายน่าเบื่อ พูดจากลับไปกลับมา 

“ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะแม่คุณ หัดส่องกระจกดูบ้าง อย่ามโนเรื่อยเปื่อย เกินตัว”  

“คุณนั่นแหละ อย่าเพิ่งพูดมากดีกว่า เวลายังเหลืออีกเยอะ ฉันไม่อยากทำให้ใครต้องน้ำตาเช็ดหัว เข่า...มันบาป” เกวลิน ยื่นหน้าท้าทาย ก่อนจะหลบวูบอย่างว่องไว สมกับเป็นศิษย์เอกนักมวยดัง เมื่อชายหนุ่มยื่นมือมาจะจับแต่ก็พลาด 

ความคิดเห็น