ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 : สิ่งที่สูญเสียไป

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 : สิ่งที่สูญเสียไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ส.ค. 2563 15:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 : สิ่งที่สูญเสียไป
แบบอักษร

สิ่งที่สูญเสียไป 

 

“อืม”

“อึก”

เสียงทุ้มเย็นครางรับของชายหนุ่มไม่อาจทำให้ผมหยุดการกระทำของตัวเองที่เป็นอยู่ในตอนนี้ได้ โน้มลำคอของเขามารับบทจูบอันแสนเงอะงะของตัวเอง จูบแล้วจูบเล่า มันก็เป็นเพียงการสัมผัสกันภายนอกเท่านั้นเพราะผมไม่เคยทำกับใครและรู้สึกต้องการใครเท่านี้มาก่อน

ร่างกายที่ไม่ใช่ตัวของผม มันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดไปหมด ทุกอย่างมันเชื่องช้าจนผมเริ่มไม่พอใจ แต่คนที่พยายามเรียกสติของผมอยู่นั้นเหมือนจะเติมเชื้อเพลิงให้กับผมแทนเสียมากกว่า

“พอก่อน”

“ไม่”

“ฉันให้เธอเท่าที่ต้องการได้ แต่ไม่ใช่ที่นี่” หลังจากนั้นผมก็ถูกเขากอดประคองไปยังที่แห่งหนึ่ง ตลอดทางเดิน ดวงตาผมพร่าไปหมดมองภาพคนที่อยู่ข้างกายผมไม่ชัดเจน มันมึนเบลอ แต่กลับโหยหาสัมผัสบางอย่าง จนกระทั่งได้ยินเสียงกลอนประตูในห้องห้องหนึ่ง ร่างกายของผมก็ถูกนำวางลงบนพื้นนิ่มที่ผมคิดว่าคงจะเป็นเตียงนอน ก่อนเงาดำจะทาบทับลงมาบนตัวของผม

“เธอน่าจะโดนยา” เขาบ่นพึมพำอะไรบางอย่าง แต่ผมไม่อาจรับรู้อะไรต่อไปได้อีกนอกจากความต้องการสัมผัสจากเขา และเขาก็เติมเต็มความต้องการให้กับผมโดยใช้ปลายจมูกโด่งสันได้รูปคลอเคลียตามลำคอและพวงแก้ม มันรู้สึกดีจนผมแอ่นอกแนบชิดเข้ากับกายแกร่งเขามากยิ่งขึ้น

“เธอทำให้ฉันทนไม่ไหว” เขาผละจากตัวผมออกไปช้าๆ เพื่อถอดสูทออกจากร่างกายแต่เป็นผมเองที่ลุกตามไปแล้วจับเขาทาบทับลงมาบนตัวอีกครั้ง สองมือคล้องโอบลำคอของเขาให้เข้ามารับจูบของผม จากจูบไม่เป็นก็ถูกเขาช่วยสอนจนเริ่มชำนาญโต้ตอบปลายลิ้นที่สอดแทรกเข้ามาในโพลงปากพัวพันกันอย่างหวามไหว ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมใคร มือไม้ของผมจากคล้องลำคอของเขาก็ลูบไล้ลงมาตรงหน้าอก เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกผมค่อยๆ ปลดกระดุมออกทีละเม็ดจนมันหลุดจากตัวทั้งหมด

“อืม อ๊ะ” กลิ่นกายของเขาทำให้ผมลูบไล้สัมผัสไปตามกล้ามเนื้อแน่นอันน่าหลงใหล ความต้องการของผมในตอนนี้มันอยู่เหนือเหตุผลที่มีอยู่ทั้งหมด ภาพวาดฝันในหัวถูกจินตนาการไปถึงบทรักอันร้อนแรงที่ถูกเขากระทำ และเมื่อเป็นเช่นนั้นผมก็รีบจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกเพื่อรอให้อีกฝ่ายกลืนกินไปทั้งตัว

“เจ้าแมวน้อย” น้ำเสียงของเขาที่คลอดังข้างริมหูของผมไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีเท่ากับตัวตนของเขาที่สัมผัสกับตัวตนของผมในตอนนี้ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยมือหนาที่สอดแทรกเข้าไปในกางเกงสีขาวของผมแล้วถูกจับถอดลงจากปลายขาช้าๆ นอกจากนั้นแล้วมือชายหนุ่มที่สัมผัสกับอวัยะต้องห้ามในตอนนี้ทำเอาผมเผลอร้องออกมาก็หลายครั้ง ตรงที่ผมแทบจะไม่แตะต้องแต่กลับรู้สึกดียามถูกอีกฝ่ายปรนเปรอ

“อื้อ ดีจัง” ผมบิดเร้าร่างกายไปมาอย่างรัญจวนยิ่งถูกมือหนาสัมผัสรูดรั้งตัวตนของผมขึ้นลง มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกจนเผลอปล่อยมือจากอกของเขาขย้ำผ้าปูที่นอนแทน นอกจากด้านล่างที่ถูกปรนเปรอแล้ว หน้าอกก็ยังถูกปลายลิ้นร้อนไล่วนไปมาตามเนื้อสีเข้ม มันยิ่งทำให้ผมไม่อาจห้ามเสียงของตัวเองได้ และผมก็อยากได้มากกว่านี้อีก มันยังไม่พอ

“อย่าซน” ถูกเขาปรนเปรออยู่ครู่หนึ่งผมก็นึกขึ้นได้ว่าตรงนั้นของเขาเองก็ไม่ต่างจากผม เลื่อนมือลงไปลูบไล้สิ่งโปร่งนูนภายใต้กางเกงสแล็คสีดำ เจ้าแท่งร้อนที่อึดอัดภายใต้กางเกงรอการถูกปลอดปล่อย ก่อนจะเป็นผมที่ปลดซิปนั่นลงแล้วให้เจ้าสิ่งนั้นออกมาชมโลกภายนอก สัดส่วนแข็งแกร่งที่ขยายใหญ่เต็มที่ทำเอาผมรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก มันทั้งร้อนและเครียดขึงจนผมเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

“ตรงนี้คงพร้อมแล้ว” จากนั้นเขาก็จับเรียวขาของผมทั้งสองข้างอ้าออกกว้างไปด้านข้าง บางสิ่งบางอย่างที่สัมผัสกับช่องทางด้านหลังของผมทำให้ผมรู้สึกกลัวระคนตื่นเต้นไปหมด อีกใจก็กลัวแต่อีกใจก็ต้องการ มันสับสนภายในหัวของผมตอนนี้

สวบ

“อึก เจ็บ” แต่นั่นก็ไม่เท่ากับสิ่งที่ผมกลัวและต้องการ ถูกสอดใส่เข้ามาด้านในทันที ความรู้สึกเจ็บปวดที่ได้รับทำเอาน้ำตาไหลอาบแก้มของผมช้าๆ แต่ตรงนั้นของผมกับขับน้ำสีใสและตอดรัดเจ้าแท่งร้อนของเขาจนน่าอาย ยิ่งเขากระแทกเขามา ความเจ็บปวดเมื่อครู่ก็กลายเป็นความหวามไหว ยอมให้ความร่วมมือกับอีกฝ่าย อ้าเรียวขาให้กว้างขึ้นให้ตัวตนของเขาตรอกอัดเข้ามาในตัวผมซ้ำๆ ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ผมได้รับมันครั้งแรก

“ซี๊ดดดดดด ด้านในตัวเธอทั้งนุ่ม ทั้งร้อนไปหมด”

“อ๊า ตรงนั้น อืม อ๊ะ ดี เอาอีก” ความเสียดเสียวเริ่มเข้ามาแทนที่ มือไม้ที่จับขย้ำผ้าปูที่นอนเลื่อนไปกอดร่างกายของเขา กรีดปลายเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่งยามถูกเขากดกระแทกเข้ามาสัมผัสกับสิ่งกระตุ้นภายในร่างกาย มันดีมาก จนแทบหลอมละลายไปกับมัน

“อืม” และไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าไหร่ที่ผมปลดปล่อยออกมาพร้อมกันกับเขา และไม่รู้เมื่อไหร่ที่ผมเผลอหลับไปด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าและไม่รับรู้อะไรอีกเลยต่อจากนั้น

เช้าวันต่อมา ผมที่เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมานั้น ความรู้สึกแรกคือเจ็บเสียดตรงช่องทางด้านหลังพร้อมกับอาการปวดหัว เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนผมจำมันไม่ได้แล้ว ภาพที่จำได้คือตอนที่ผมถูกชายสองคนที่ไม่รู้จักเข้ามาประชิดตัวจากนั้นภาพมันก็ตัดหายไปทันที

“ที่นี่ที่ไหน” ผมมองไปรอบกายก็เห็นว่าไม่ใช่ห้องของผม แล้วไหนร่างกายของผมที่เปลือยเปล่าปราศจากเสื้อผ้า พร้อมกับรอยแดงประปรายตามหน้าอก ก็ทำให้ผมเริ่มรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก แต่ก็พยายามคิดในแง่ดีว่าอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้

“ไม่จริงใช่ไหม” ผมค่อยๆ เปิดผ้าห่มที่ปกคลุมร่างกายตัวเองออกช้าๆ ดวงตากลมโตของผมเริ่มสั่นระริก มองไปตรงหว่างขาของตัวเองที่มีน้ำสีแดงปะปนกับคราบขาวขุ่นที่แห้งเกรอะกรังติดตรงเรียวขาของผม ผมมองมันอยู่ครู่หนึ่งจนได้ยินเสียงน้ำที่ไหลกระทบพื้นดังขึ้นในห้องน้ำ ทำให้ผมรนรานรีบเดินลงจากเตียงนอนเพื่อเก็บเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมาสวมใส่ลวกๆ แล้วพยายามพาตัวเองออกจากห้องให้ไวที่สุด แต่เพราะผมรีบเกินไปจนเผลอไปปัดสิ่งของที่อยู่ตรงโต๊ะหัวเตียงนอนหล่นลงมาที่พื้น

ตุ๊บ! 

"แย่แล้ว" เสียงมันดังพอสมควร ผมกลัวว่าคนที่อยู่ด้านในห้องน้ำจะได้ยินจึงเผลอหยิบเจ้าสิ่งที่ตกบนพื้นออกมาด้วยความกลัว จนเดินพ้นออกมาจากโรงแรมไกลพอสมควรก็รู้สึกโล่งอกเล็กน้อยที่ไม่มีใครเดินตามมา ผมเดินเหม่อลอยไปตามท้องถนนทั้งที่ยังคงรู้สึกเจ็บเสียดช่องทางด้านหลัง ความเจ็บกายในตอนนี้คงไม่เท่ากับภายในใจที่รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวที่สุด

ผมยังยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ มันเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนผมตั้งรับไว้ทัน กระทั่งน้ำสีใสที่ผมพยายามกลั้นเอาไว้ไหลอาบแก้มช้าๆ ผมไม่ใช่คนที่ใสซื่อจนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เมื่อคืนผมถูกใครบางคนร่วมรักช่วงที่ผมไม่มีสติ มันเลวร้ายเกินกว่าผมจะรับได้เหมือนทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผม

"น้องน้ำหนึ่ง" 

"พี่เนตร" แล้วบุคคลที่มีเหงื่อโซมกายหยุดยืนตรงหน้าของผมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สาธาราณะนั้นทำให้ผมไม่สามารถปกปิดความอ่อนแอของตัวเองในตอนนี้ได้ทัน พี่เนตรดูตกใจมากทีเดียวที่เห็นสภาพผมก่อนจะนั่งลงข้างกัน พร้อมกับมือหนาที่โอบไหล่ผมให้พิงตรงไหล่ของเขา

"ยังไม่ต้องบอกอะไรกับพี่ ขอให้พี่อยู่ตรงนี้นะครับ" น้ำเสียงเจือความห่วงใยของอีกฝ่ายทำให้ผมรู้สึกสบายใจและพิงศีรษะกับไหล่ของชายหนุ่มอยู่อย่างนั้น มันนานมากทีเดียวกว่าผมจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

"ขอบคุณครับ พี่เนตรรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่" 

"พี่ขับรถตามหาเราเพราะเป็นห่วง เมื่อคืนก็ไม่ได้กลับห้องใช่ไหม"

"อ่า ครับ" ผมไม่คาดคิดว่าพี่เนตรจะรู้ว่าผมไม่ได้กลับห้องเมื่อคืน และการที่เขาบอกว่าออกตามหาผมนั้น มันทำให้ผมเริ่มทำตัวไม่ถูก

"แป้งทำอะไรน้ำหนึ่งใช่หรือเปล่า" 

"..." ชื่อของบุคคลเจ้าของวันเกิดเมื่อคืนวาน ทำให้ผมเงียบหยุดพิจารณา หลังจากส่งมอบของขวัญและดื่มเจ้าน้ำเมาเพียงแก้วเดียวแก้วนั้น ผมก็เริ่มแปลกไป 

"ถึงน้ำหนึ่งจะไม่บอกพี่ แต่พี่ก็มีวิธีจัดการของพี่ ทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้และเรื่องงานวันเกิดของแป้ง ให้พี่จัดการได้ไหมครับ"

"พี่รู้ว่าน้ำหนึ่งไม่ชอบเรื่องวุ่นวายถึงพยายามปล่อยวางกับมันตลอดเพราะคิดว่ามันจะผ่านไปเหมือนอย่างทุกที แต่สิ่งที่เราไม่ได้คำผิด พี่อยากให้ทุกคนเข้าใจและไม่มองน้ำหนึ่งในทางเสียหาย อย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้"

"ครับ" ผมเพียงพยักหน้าลงเล็กน้อยว่าเรื่องนี้ผมจะปล่อยให้พี่เนตรจัดการตามสมควร เพราะผมเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับปัญหาที่เกิดขึ้นรอบตัวของผมเช่นกัน และหลังจากนั้นพี่เนตรก็อาสามาส่งผมที่หอพัก ผมกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายก่อนจะหันหลังเดินขึ้นห้องของตัวเอง

พอเปิดประตูห้อง ผมก็ปล่อยตัวลงบนเตียงนอนก่อนจะพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำชำระกายในห้องน้ำเพราะผมออกมาจากห้องนั้นในสภาพที่ไม่น่าดูสักเท่าไหร่ แต่ของในมือที่ผมกำมันมาตลอดก็ทำให้ผมตกใจเล็กน้อย เจ้านาฬิกาเรือนสีเงินที่ผมเผลอหยิบติดตัวมาด้วยอย่างไม่ตั้งใจ 

ผมวางมันลงก่อนจะจัดการกับร่างกายของตัวเอง โดยเฉพาะเจ้าคราบสีขาวขุ่นที่ติดตรงเรียวขาผม และรอยแดงที่อยู่ตามร่างกายของผมประปรายตั้งแต่ลำคอจนถึงสะดือ ลงไปอีกสักนิดไม่พ้นเจ้าน้ำหนึ่งน้อยมันแดงเถือกอย่างกับ... 

"อึก แล้วเราจะคิดถึงมันทำไม" นอกจากด้านหน้าแล้วด้านหลังผมก็พยายามทำความสะอาดเท่าที่จะทำได้ มันเจ็บเสียดพอสมควรยามผมใช้ปลายนิ้วมือล้วงเข้าไปด้านใน นอกจากตรงนั้นร่างกายที่ถูกใครไม่รู้สัมผัส ผมก็พยายามขัดถูมันจนผิวขาวขึ้นสีแดงเรื่อ หวังว่าสัมผัสของเขาจะหายไป แต่ร่างกายของผมกลับตอบสนองเหมือนกับจดจำความรู้สึกที่ผ่านมาเมื่อคืนวานจนผมต้องรีบปล่อยมือลง

การจัดการร่างกายของตัวเองเป็นไปอย่างทุลักทุเล จนมันสะอาดดีเรียบร้อยที่สุด ผมก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ล้มตัวลงนอนบนเตียงต่อ โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุด ผมถึงได้นอนหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าอีกครั้ง

.

.

 

King's : ของขวัญที่ฉันให้ เห็นว่านายยกให้เจ้าโรมันไปอย่างนั้นเหรอ? 

Akkee : พอดีมีธุระ

King's : แบบนี้แย่เลยสิ เจ้านั่นรสนิยมเรื่องเซ็กซ์ไม่เหมือนใครด้วย แบบนี้คนคนนั้นจะมีสภาพอย่างไร ฉันไม่อยากจะคิดเลย

Akkee :... 

.

.

King's : เป็นไงบ้าง ผู้ชายพิเศษที่ฉันคัดสรรจากการประมูลมาให้เป็นของขวัญวันเกิดเจ้าอัคคี แต่นายก็คาบไปกินเสียก่อน 

Roman : หึ ผู้ชาย แต่ที่ฉันไปถึงฉันเห็นผู้หญิงวะ แล้วตรงนั้นเหมือนจะไม่ใช่ครั้งแรกด้วย แต่สวยใช้ได้ ฉันเลยมอบของขวัญสุดล้ำค่าให้ไป 

King's : นายบอกว่าของขวัญสุดล้ำค่า ฉันกลัวเลยวะ 

Roman : ไม่ถึงกับตายหรอกเพื่อนรัก

 

+ + + + + + + + + + + 

ความคิดเห็น