คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียเก็บซาตานเถื่อน : ตามรักกลับคืน

ชื่อตอน : เมียเก็บซาตานเถื่อน : ตามรักกลับคืน

คำค้น : เมียเก็บซาตานเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2559 03:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียเก็บซาตานเถื่อน : ตามรักกลับคืน
แบบอักษร

 

....ตามรักกลับคืน

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

    [Seth]

 

ผมรีบออกจากบ้านอย่างเร่งรีบแต่ก็ต้องมาสะดุดตรงสนามบินเพราะเครื่องจะออกตามเวลาที่กำหนดเอาไว้มันทำให้ผมร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก ผมดีใจที่พ่อเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการต่อจากนี้คงไม่มีอะไรมาขวางความรักของเราได้ยิ่งและผมก็หวังว่าเอเจก็คงจะอยู่รอผมที่เดิม

"ใกล้เวลาแล้วครับคุณเซท"

ผมเงยหน้าขึ้นมองอีธานสลับกับนาฬิกาข้อมือของตัวเองไปมาถึงแม้ว่าเวลาเพียงแค่ชั่วโมงเดียวมันกลับยาวนานสำหรับผม ผมไม่รู้ว่าทุกคนหรือใครจะมีอาการแบบผมหรือเปล่า? มันเป็นอาการที่เราจะได้เจอกับคนรักอีกครั้ง เจอกันและใช้ชีวิตต่อจากนี้ร่วมกัน ผมอยากจะดุแลเอเจไม่ใช่เพื่อต้องการชดใช้กับความผิดที่ได้ทำผิดพลาดไปแต่จะเป็นการเริ่มต้นของเรา การเริ่มต้นที่มีเพียงความสุขไม่มีแม้แต่ความเจ็บปวด

"ได้เวลาแล้วครับคุณเซท"

ผมรีบลุกขึ้นเดินไปยังประตูทางเข้าทันที ไม่ต้องถามหรอกครับว่าทำไมไม่ไปด้วยเครื่องบินส่วนตัวที่ผมมานั่งเครื่องบินทางสนามบินเพื่อที่โซเฟียจะได้ไม่รู้ว่าผมเอาเครื่องจากที่บ้านออกมา แต่ผมก็ไม่รู้ว่าการขึ้นเครื่องจากสายการบินมันจะทำให้เธอรู้หรือเปล่าแต่การบินครั้งนี้เราใช้ชื่อปลอบในการเดินทาง ผมก็ได้แต่หวังว่าโซเฟียจะไม่รู้เรื่องนี้และหวังว่าเขาจะปล่อยผมและเอเจ ก่อนที่ผมจะมาที่นี้พ่อได้เอาใบหย่ามาให้ผมเซ็นก่อนที่จะออกมาจากคฤหาสน์ "จากนี้ลูกจะเป็นอิสระ กลับไปตามหัวใจของลูกคืนนะนะเจ้าเซท" ผมมองหน้าของอีธานลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ไม่ว่าเมื่อไรอีธานก็ไม่เคยทิ้งผม ไม่ว่าเราจะรำบากหรือตกอยู่ในฐานะรำบากมากแค่ไหนแต่เขาก็ยังอยู่เคียงข้างและรับใช้เป็นลูกน้องที่ดีเสมอมา ผมหลับตาลงข่มความดีใจเอาไว้ให้นิ่งที่สุด รู้ไหม? ผมไม่เคยดีใจอะไรมากขนาดนี้มันอาจจะดูเวอร์ไปจริงๆก็ได้ แต่ถ้าหากคุณเป็นผมคุณจะรู้สึกเดียวกันกับที่ผมกำลังเป็นอยู่ รอผมก่อนนะเอเจผมกำลังไปหาคุณ

 

หลังจากที่เครื่องลงจอดและผมเองก็ได้พักผ่อนพอสมควรผมกับอีธานเราก็รีบตรงมายังบ้านหลังที่เราได้เช่าเอาไว้ ผมรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกที่จะได้เจอกับเอเจอีกครั้ง ไม่สิมันเป้นความดีใจที่เราจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันผมรีบเปิดประตูรั้วผลักประตูบ้านเข้ามาทันที

"เอเจผมกลับมาแล้ว!!"

ผมตะโกนออกมาด้วยความดีใจแต่เมื่อกวาดตามองรอบบ้านกลับมีเพียงความเงียบ เงียบจนเหมือนกับว่าไม่มีคนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว ผมเดินดูรอบบ้านพร้อมกับกวาดสายตามองดูรอบๆอย่างกังวน

"เอเจผมกลับมาแล้ว"

ผมพยายามเรียกหาร่างของคนที่คิดถึงมาตลอด ไม่ว่าผมจะตามหาตรงหน้าก็ไม่มีแม้แต่เงาข้าวของบางส่วนของเอเจก็หายไปจากบ้านหลังนี้ทำให้ผมทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง การที่เขาหายไปจากที่นี้มันเหมือนกับจะบอกว่าเขาไม่ต้องการที่จะเจอกับผมอีกแล้ว

"คุณเซทครับหรือว่าเอเจจะไปที่บ้านของคนๆนั้น?"

ผมนึกตามคำพูดของอีธานพรางขมวดคิ้ว ใช่สิ!ที่ที่เอเจจะไปได้ก็คือบ้านของหมอนั้น ผมรีบลุกขึ้นทันทีเมื่อพอจะรู้ว่าเอเจจะไปที่ไหนได้ขอร้องล่ะ! ขอให้เอเจอยู่กับหมอทีถ้าหากว่าเอเจไปจากที่นี้จริงๆผมก็ไม่รู้ว่าจะไปหาเอเจได้ที่ไหนอีกแล้ว ผมและอีธานใช้เวลาไม่นานเท่าไรนักก่อนจะมาหยุดลงที่หน้าบ้านของมาร์ติน ทำไมใจของผมถึงรู้สึกกลัวมากขนาดนี้มันยิ่งกว่าการที่มีใครสักคนตายจากไปด้วยซ้ำ ผมคงยอมไม่ได้ถ้าเอเจหายไปอีกผมรู้ว่าการกระทำของผมที่ทำลงไปมันไม่น่าให้อภัยสิ่งที่ทำได้คือการภาวนาให้เอเจรับรู้กับสิ่งที่ผมได้ทำลงไปทั้งหมด

"มาหาใครครับ"

ผมเงยหน้ามองมาร์โก้ที่เดินออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แต่ผมไม่มีเวลาที่จะมาเล่นสงครามประสาทกับใครทั้งนั้น ผมแทรกตัวเข้ามาในบ้านของเขาแทบจะทันทีผมรู้ว่าที่นี้ไม่ใช่คฤหาสน์ของผมที่จะสามารถทำอะไรก็ได้แต่ผมไม่มีทางเลือก

"เขาสองคนไม่อยู่หรอก"

ผมหันกลับมามองมาร์โก้อย่างสงสัยไม่อยู่งั้นหรอ? ผมเริ่มคิดหนักอีกครั้งเพราะไม่รู้ว่าทั้งคู่ไปอยู่ที่ไหนกันแน่และที่สำคัญไปกว่านั้นเอเจอาจจะเลือกมาร์ตินก็ได้ ถ้าเป้นอย่างนั้นผมคงจะยอมรับไม่ได้

"เขาสองคนไปข้างนอกเพื่อเตรียมงานแต่ง ผมว่าทางที่ดีคุณกลับไปเถอะ"

ผมแทบทรุดนั่งลงบนพื้นเมื่อรู้ว่าทั้งสองคนตกลงที่จะแต่งงานกันมันอาจจะเป็นสิ่งที่ผมทำผิดพลาดเองตั้งแต่แรก มันเป็นเพราะผมที่ตัดสินใจเพียงคนเดียวไม่ยอมถาเอเจเลยแม้แต่น้อยว่าเขาพอใจหรือไม่ได้บอกให้เขารอผม ที่ทุกอย่างเป็นแบบนี้ไปได้มันเป็นเพราะผมเพียงคนเดียวเพราะผม!! ผมเดินออกจากบ้านของมาร์ตินอย่างเลื่อนลอยไม่รู้ว่าต่อไปตัวเองควรจะทำอะไรหรือว่าควรจะเดินไปทางไหนกันแน่ ทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

คุณเคยรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไหม? รู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวมันหยุดนิ่งไม่ขยับเลยสักนิดเวลาที่เดินอยู่ก็แสนเชื่องช้าและทรมาน ทำไมผมถึงรู้สึกทรมานได้มากขนาดนี้เพียงแค่รู้ว่าเอเจกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นที่ไม่ใช่ผม โลกทั้งใบของผมมันเหมือนพังทลายลงไม่เป็นท่าเพราะน้ำมือของผมเพียงคนเดียวเอเจถึงต้องเจ็บปวดและทรมานผมไม่คิดว่าตัวเองจะทำผิดพลาดมากขนาดนี้ มันอาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็ได้ที่เอเจเลือกมาร์ตินไม่ใช่ผมเพราะที่ผ่านมาผมก็เอาแต่ทำร้ายเขามาโดยตลอด มันก็คงไม่ผิดที่ผมจะโดนทรมานเหมือนตายทั้งเป็นแบบนี้ ผมเอนตัวลงนอนบนโซฟาตัวเดิมที่เคยนอนกับเอเจความหลังมันกลับเข้ามาตอกย้ำให้ผมรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป

"ผมขอโทษ"

เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกันทำไมหัวใจของผมมันถึงอ่อนล้าได้มากขนาดนี้มันเหมือนกับว่าเรี่ยวแรงที่เคยมีมันหายไปหมด จนไม่สามารถที่จะขยับไปไหนได้เลยแม้แต่นิดเดียว มันเหมือนกับว่าหัวใจของผมกำลังโดนใครทุบมันจนแทบอยากจะขาดใจตาย ถึงแม้ว่าผมจะรู้ว่าอีกนานเอเจจะแต่งงานแต่ผมก็จะรอเขาอยู่ที่บ้านหลังนี้ถ้าเขาไม่มาจริงๆนั้นคือเขาต้องการที่จะจากผมไป

"ซ..เซท"

ผมดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินเสียงหวานใสที่คุ้นหุแต่มันกลับสั่นเล็กน้อย ทันทีที่เห็นว่าใครมันทำให้โลกทั้งใบของผมเริ่มหมุนอีกครั้งผมยิ้มออกมาด้วยความดีใจ มันเหมือนฝันที่เอเจกลับมาหาผมหรือผมกำลังฝันไป ผมรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดเอเจเอาไว้ความอบอุ่นจากร่างกายของเขามันทำให้ผมรู้ว่าผมไม่ได้กำลังฝัน

"ผมคิดถึง เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะเอเจ"

"..."

เอเจไม่ตอบอะไรผมนอกจากเสียงสะอื้นเล็กๆที่ดังออกมาเขาดันผมออกพร้อมรอยยิ้ม มันทำให้ผมอุ่นใจมากขึ้นเมื่อผมรู้สึกว่าเอเจจะไปกลับผมจริงๆ เอเจอาจจะเข้าใจในสิ่งที่ผมได้ทำลงไปทั้งหมด

"กลับไปเถอะครับ ผมตกลงที่จะแต่งงานกับมาร์ตินแล้ว"

"..."

ผมทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพเมื่อได้ยินคำพูดของเอเจเขาไม่แม้แต่จะมองหน้าผมเลยแม้แต่น้อย แต่ก็มีเสียงสะอื้นออกมาให้ได้ยินเรื่องที่ผมคิดมันคงไม่ใช่เสมอไปหรือผมมาช้าไปจริงๆ มันคงจะช้าจริงๆใช่ไหม? ผมมองเอเจและมาร์ตินที่เดินออกห่างไปเรื่อยๆสิ่งที่ผมเอื้อมมือคว้าได้ก็คืออากาศ อากาศที่ทำให้รู้สึกเย็นสบายแต่กลับจับต้องไม่ได้อีกแล้ว

"เอเจกลับมาหาผม"

ผมยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหนสิ่งที่เกิดขึ้นกับผมมันรวดเร็วเกินกว่าที่จะตั้งใจรับเอาไว้ทันแต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วผมผมก็ต้องยอมรับสินะ แค่ได้มองเขาก็มีความสุข ความสุขอะไรใครจะไปยอม!

"เอเจจะแต่งกับใครไม่ได้ทั้งนั้น!"

 

วันเวลาที่ผ่านมามันทำให้เอเจรู้สึกทรมานไม่น้อยมันก็คงไม่แปลกที่เอเจจะยอมเปิดใจให้คนดีๆอย่างมาร์ตินเข้ามาในชีวิต มันคงไม่ผิดที่จะยอมให้ใครสักคนเข้ามาในหัวใจและดูแลหัวใจที่บอบช้ำไปหมดอย่างนี้ สายฝนโปรยปรายลงมาเบาๆก่อนที่จะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักเอเจยืนมองสายฝนอยู่ชั้นสองของบ้าน บรรยากาศยามฝนตกมันทำให้รู้สึกเหงาและนึกถึงแต่หน้าของเซทเท่านั้นทั้งที่คิดว่าตัวเองตัดสินดีแล้วแท้ๆแต่มันกับว่าเขากำลังทางผิด

"คิดอะไรอยู่ครับ"

มาร์ตินเดินเข้ามาสวมกอดเอเจเอาไว้อย่างหวงแหวนมาร์ตินเองก็ไม่คิดว่าเอเจจะยอมตกลงแต่งงานกับเขา ถึงแม้ว่าอดีตที่ผ่านมาของเอเจจะไม่ค่อยดีเท่าไรแต่ต่อจากนี้เวลาอาจจะช่วยเยียวยาหัวใจบอบช้ำของเอเจได้บ้าง และมาร์ตินเองก็อยากจะทำให้เอเจมีความสุขและรอยยิ้มตลอดไป

"ไม่มีอะไรหรอกครับไปอาบน้ำเถอะ"

"ครับคุณว่าที่ภรรยา"

มาร์ตินส่งยิ้มให้เอเจอย่างสดใสยอมรับว่าที่ผ่านมามาร์ตินทำให้เอเจมีความสุขมากจริงๆแต่มันก็ไม่ได้มีเติมเต็มสิ่งที่หัวใจของเอเจต้องการเลยแม้แต่นิดเดียว ถึงจะมีความสุขแต่มันกลับไม่ใช่สุขอย่างที่เอเจต้องการมันเหมือนอะไรบ้างอย่างที่หายออกไปจากหัวใจและทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ภาพของเซทมักจะลอยเข้ามาเสมอ

"เอเจ!! เอเจผมอยู่ตรงนี้!! เอเจ!!"

"ซ..เซท"

เสียงเรียกชื่อเอเจลอยมาตามสายฝนทำให้เอเจชะโงกหน้าออกไปดูก่อนจะเห็นร่างสูงที่ยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขายังยืนยิ้มได้ทั้งที่เอเจไล่เขาไปแล้วแท้ๆ แค่ได้เห็นหน้าเซทอีกครั้งมันกลับทำให้น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลออกมาอีกครั้งสองเท้าของเอเจวิ่งลงไปหาเซทอย่างเร่งรีบจนมาหยุดลงตรงหน้าของร่างสูง

"กลับบ้านด้วยกันนะเอเจ"

..ผลั่ก!!

"กลับไป!!ที่นี้ไม่ต้อนรับ!!"

"เอเจ"

เอเจออกแรงผลักเซทจนเขาล้มลงพื้นน้ำเสียงที่เรียกชื่อเอเจมันแสดงออกมาอย่างผิดหวังอาจจะเป็นเพราะเซทกำลังจะหมดหนทางที่จะพาตัวของเอเจกลับไป แล้วแบบนี้ความพยายามที่เขามาที่นี้มันคงจะสูญเปล่าไปโดยไรประโยชน์แต่เซทเองก็ยังไม่ละความพยายามเพื่อที่จะพาหัวใจของเขากลับไปด้วย

"หมอนั้นมีดีอะไร!เอเจกลับไปกับผมได้ไหม?"

ครั้งนี้สิ่งที่เซทพูดออกมามันไม่ใช่คำสั่งแต่กลับเป็นคำของร้องทั้งน้ำเสียงและแววตามันเหมือนกับคนที่ไม่มีหนทางที่ดีกว่านี้อีกแล้วเขากลับเข้ามาทำให้หัวใจของเอเจกระตุกวุบไปอีกครั้ง แต่ไม่ว่าต่อจากนี้เขาจะมาอีกสักกี่ครั้งเอเจก็จะไม่ยอมกลับไปให้เขาทำร้ายอีกแล้ว!

"ดีสิ! มาร์ตินดีกว่าคนอย่างคุณ!เขาไม่เคยทำร้ายหัวใจของผม!!"

"เอเจ!!"

เอเจหันกลับไปมองมาร์ตินที่วื่งผ่านสายฝนมาหาด้วยสีหน้าที่เป็นกังวนเมื่อเขาเห็นว่าใครกำลังยืนคุยกับเอเจ หัวใจของมาร์ตินหล่นไปอยู่ตาตุ่มแทบจะทันทีมาร์ตินไม่เข้าใจกับสิ่งที่เซททำเลยสักนิดทั้งที่เป็นฝ่ายทิ้งเอเจไปแล้วแท้ๆแล้วยังจะกลับมาทำไมอีก

"กลับไปเถอะส่วนเอเจผมจะดูแลเขาเอง"

"เขาไล่แล้วมึงก็กลับสิวะเพื่อน"

เสียงของใครสักคนดังขึ้นเรียกความสนใจได้เป็นอย่างดี เซทมองเคนอดีตเพื่อนรักของตัวเองที่ดูท่าทางของเขายังคงปกติไม่เหมือนคนใกล้ตายเลยสักนิด มาร์ตินใช้ร่างของตัวเองบังเอเจเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้แต่ไม่ว่ายังไงเอจก็ต้องปลอดภัย

"มึงมาทำไม!"

"ผมว่าคุณพาแฟนคุณเข้าบ้านไปเถอะครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับเพื่อนรักอย่างเซทสักหน่อย"

เคนไม่ได้สนใจคำพุดของเซทแม้แต่น้อยแต่กลับหันไปส่งยิ้มให้มาร์ตินเหมือนคนที่รู้จักกันมานาน มาร์ตินไม่รอช้ารีบพาเอเจเข้าไปในบ้านทั้งที่เอเจขัดขืนด้วยความเป็นห่วงเซทเพราะเอเจรู้ว่าทั้งคู่ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไรนักหลังจากที่ตัวขว้างออกไปหมดแล้วก็เหลือเพียงทั้งคู่ที่ยืนท่ามกลางสายฝน

"เรื่องของเรามันยังไม่จบ!!"

"..."

เซทไม่ได้สนใจเคนเลยแม้แต่น้อยเขากลับหันหน้าไปมองเอเจที่ยังยื้ออยู่กับมาร์ตินไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องพาเอเจกลับไปกับเขาให้ได้ ถึงแม้ว่าจะต้องสูญเสียมากขนาดไหนก็ตามเขาก็ไม่ได้ที่เอเจจะต้องเป้นของคนอื่นที่ไม่ใช่เขา!

"คุณเซทระวัง!!!"

....ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!

ไม่ทันที่อีธานจะได้มาถึงตัวผู้เป็นนายร่างของเซทล้มลงนอนบนพื้นท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย เลือดสีแดงสดไหลปนกับสายน้ำที่ไหลผ่านร่างของเซท ร่างสูงเริ่มหายใจรวยรินเซทพยายามปรือตาขึ้นมองเคนอดีตเพื่อนรักของตัวเองแต่เขากลับรู้สึกง่วงจนไม่อาจลืมตาได้อีก อีธานรีบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นนายแทบจะทันทีพร้อมกับค่อยๆประคองร่างของเซทพรางมองหารถที่พอน่าจะไปส่งที่โรงบาลได้ทันเวลา

"มึงจะไม่มีวันได้ลืมตาขึ้นมาอีก!"

"เซท!!!!"

เสียงของเอเจตะโกนออกมาก่อนที่ร่างบางจะวิ่งเข้ามากอดร่างของเซทที่หลับไปแล้ว เอเจเงยหน้าขึ้นมองเคนด้วยความโกรธส่วนมาร์ตินกลับเข้าไปเอารถเพื่อที่จะพาเซทไปหาหมอถ้าหากเซทตายก็เป็นการตัดคู่แข่งไปด้วยแต่นั้นไม่ใช่ทางเลือกของมาร์ติน และการที่จะได้ตัวและหัวใจของเอเจก็ต้องไม่ใช่วิธีนี้

"คุณทำร้ายเซททำไม!!! ทำไม!!!"

"ผมว่ารีบพาเขาไปโรงบาลเถอะครับ"

อีธานและมาร์ตินรีบช่วยกันอุ้มร่างของเซทขึ้นรถไปอย่างรวดเร็วตามเสื้อผ้าของเอเจเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด เซทเองก็เริ่มหายใจติดขัดและเบามากขึ้นกว่าเดิมยิ่งทำให้เอเจรู้สึกใจไม่ดีเท่าไรนัก ถ้าหากเอเจอยู่ตรงนั้นถ้าหากเอเจกลับไปกับเซท เซทก็คงไม่ต้องถูกทำร้ายแบบนี้! มันเป็นเพราะความเอาแต่ใจของเอเจที่ทำให้เรื่องทุกอย่างกลับกลายเป็นแบบนี้ไปได้

"เซทคุณห้ามเป็นอะไรนะ! กลับมาหาผมสิ! เซท"

เอเจกอดร่างของเซทเอาไว้แน่นทั้งน้ำตาพร้อมกับบีบมือหนาเอาไว้เหมือนจะเป็นการบอกให้เซทได้รู้ว่าเอเจยอมที่จะกลับไปกับเขาแล้ว แต่ตอนนี้เซทคงไม่มีตอบสนองอะไรอีกแล้วเพราะเขาเอาแต่นอนนิ่งและมือที่เอเจจับเอาไว้มันก็หนาวเย็นจนเอเจใจไม่ค่อยดีเท่าไรนัก อีธานรีบเร่งรถให้เร็วมากกว่าเดิมโชคดีที่รถบนถนนไม่ค่อยมีในยามค่ำคืนแต่ก็ต้องระวังเพราะถนนอาจจะลื่นทำให้รถเสียหลัก

"เอเจ"

มาร์ตินมองเอเจที่ยังคงร้องไห้กอดเซทไม่ยอมปล่อยมันทำให้เขาได้รู้แล้วที่แท้ใจเอเจต้องการใครกันแน่ มันเป็นเพราะเขาเข้าไปจัดการชีวิตและทุกอย่างเกี่ยวกับเอเจจนไม่ได้ถามความเห้นของเอเจเลยแม้แต่น้อยว่าเขาต้องการอย่างที่มาร์ตินทำหรือเปล่า

"เซทตื่นขึ้นมาหาผมสิ เซทผมจะกลับไปกับคุณ!"

 

ขอโทษที่มาต่อช้านะครับพอดีติดทำโปรเจคนิยายกับเพื่อนนักแต่งด้วยกัน 3สไตร์3นักเขียนยังไงก็จะเอามาลงให้ได้ติดตามกันนะครับ ตอนนี้อยู่ในช่วงกำลังวางแผนกันอยู่ แล้วจะรีบมาอัพให้อ่านกันนะครับ

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/1579165671-member.jpg

ความคิดเห็น