Meisan

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปะทะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 10

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2563 10:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปะทะ
แบบอักษร

 

  อิควิน็อกซ์รีบใช้พลังปกป้องเธอทันที

  ตูม !

  บาเรียสีขาวและมีเส้นสีดำวิ่งรอบ ๆ กำลังล้อมตัวของไกอาเพื่อปกป้องเธอ ชายหนุ่มได้แต่งงเมื่อได้เห็นร่างของคนรักที่น่าจะถูกรักษาไว้อย่างดีหลังจากที่เธอตายกลับมามีชีวิตอีกครั้ง มันหมายความว่ายังไง ?

  เอเธอน่าควงง้าวก่อนจะใส่พลังโซลเข้าไป เธอกระโดดแล้วฟาดมันตรง ๆ ด้วยความแรงขนาดพื้นใต้เท้าอีกฝ่ายสั่นสะเทือนและทรุดลง และด้วยสภาพร่างกายของเด็กสาวไม่พร้อมเพราะยาที่กินเข้าไปจนล้างท้องก่อนหน้า ทำให้เกราะจากโซลที่แข็งแกร่งที่สุดแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วสลายไปในอากาศในชั่วพริบตาเดียว

  คมง้าวกำลังจะปะทะไกอา

  “เอเธอน่า ! ” รีลร้องเรียกและนั่นทำให้หญิงสาวเสียสมาธิจนเปิดช่องโหว่ อิควิน็อกซ์ถือจังหวะนี้สร้างสารเคลือบอำพรางตัวให้กับไกอา จนเธอเหมือนกับล่องหนหายไป

 วิ่งหนีไปเร็วเข้า 

  ไกอาทำตามทันที  

  เอเธอน่านึกจะตามแต่จู่ ๆ เหล่าโซลที่อยู่รอบ ๆ ส่งเสียงดังระงม ทำให้เธอไม่สามารถใช้หูเพื่อฟังเสียงแยกแยะได้จึงได้แต่พักง้าวแล้วถอนหายใจ

  “ท่านรีล ดูเหมือนท่านไม่พร้อมที่จะฆ่าใครจริง ๆ นั่นแหละค่ะ”

  “...ขอโทษครับแต่ตอนนี้ผมฆ่าเธอไม่ลง แล้วอีกอย่างผมคิดว่าน่าจะมีวิธีที่ดีกว่านี้” รีลสารภาพ ตอนที่เขาเห็นไกอาเขารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกแต่เมื่อเอเธอน่าจะทำร้ายเธอใจของเด็กหนุ่มกลับสั่นไหวจนเผลอร้องตะโกนออกมา

  “ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะแต่เวลาของโลกขึ้นอยู่กับท่านรีลแล้วนะคะ” เอเธอน่าย้ำเตือน “เวลาของไกอาด้วย”

  “ทราบแล้วครับ” รีลทำได้เพียงกำหมัดแน่น เขาไม่มีวันฆ่าไกอาได้เขาทำไม่ลง

 

  ไกอาวิ่งหนีไปที่ไหนไม่รู้แต่เธอต้องมีชิวิตรอดจากคนที่หน้าเหมือนเธอและ...รีล ? ทุกอย่างมันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้พวกเธอสองคนยังดีกันอยู่เลย 

  หรือรีลเปลี่ยนใจจะล้างแค้นแทนแม่เขางั้นเหรอ ? แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใครกันทำไมหน้าเหมือนเธอ ความสับสนโถมเข้ามาราวกับคลื่นลูกยักษ์กลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

  อิควิน็อกซ์เองก็กำลังครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ทุกอย่างพลางค่อย ๆ วิเคราะห์ไปทีละเรื่อง ก่อนจะสั่งกับไกอา

  ‘เข้าไปหลบในห้องน้ำก่อนก็ดีนะครับ’ ไกอาทำตาม ที่นี่เป็นห้องน้ำที่เกือบจะร้างเท่าที่ดูสภาพซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นและงานศิลปะจากสเปรย์ประปราย เด็กสาวรีบวิ่งเข้าห้อง ๆ หนึ่ง ล็อกประตูขังตัวเองอยู่ในนั้น

  ความรู้สึกของไกอาตอนนี้คือสับสนระคนปวดใจ เธอไม่เข้าใจอะไรสักอย่างในตอนนี้ทุกอย่างดูราวกับเป็นปริศนาที่ไม่สามารถขบคิดได้เลย ความกดดันเริ่มบีบคั้นน้ำตาให้หลั่งออกมาอย่างช้า ๆ พลางนึกถึงตัวเองตอนที่ฆ่าแม่ของรีล

  “เป็นเพราะฉันเองเพราะฉัน...” ไกอาพูดกล่าวโทษตัวเองราวกับคำภาวนาเพื่อให้ความรู้สึกผิดลดน้อยลง แต่ภาพที่ดูเหมือนฝันร้ายเหล่านั้นก็เริ่มถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มของรีลและความทรงจำในรอยจูบอย่างช้า ๆ ก่อนเธอจะนึกถึงต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดที่ทำให้มาถึงจุดนี้

  “อิควิน๊อก...ถ้าไม่มีนายอยู่ชีวิตฉันคงไม่พังยับขนาดนี้” ไกอาคำราม 

  “อย่างงั้นเหรอครับ !?” กลายเป็นเขาเองที่ฉุนขาดขึ้นมาบ้าง “ถ้าคุณไม่แสดงพลังออกมาให้คนภายนอกเห็นจนพวกทอรัสรู้ถึงตัวเองตนของเรามันก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอกครับ ! ผมเองก็ไม่อยากฆ่าใครโดยไม่จำเป็นหรอกครับ ! ”

  ไกอาไม่สนใจและไม่รับฟัง “นายจะมาสิงฉันเพื่อมอบพลังให้ทำไมกัน !? ”

  “อะไรนะครับ !? ”

  “ถ้าไม่มีนายแล้ว ชีวิตฉันมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้ ! ”

  “งั้นเหรอครับ !?” ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ที่ผ่านมาเขาทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้นแต่เธอกลับเอาโทสะมาโยนใส่เขาฝ่ายเดียวจนเขาเริ่มฉุนขาดขึ้นมาบ้างแล้วและครั้งนี้เขาจะไม่ทนอีกต่อไป แต่ทว่าก่อนที่เขาคิดจะทำอะไรชายหนุ่มรู้สึกตัวสัมผัสบางเบาที่กระทบกับตัว

  ฝนตกลงมาโปรยปรายลงมายังโลกของเขาราวกับกำลังจะสื่อสารความรู้สึกของเธอในตอนนี้มันทั้งเศร้าทั้งกลัวหากผสมความโกรธแต่ก็สิ้นหวังในขณะเดียวกัน

  “พ่อ...” เด็กสาวร้องไห้สะอึกสะอื้น คนที่ไกอาคิดถึงไม่ใช่รีลโซลคีนหรือแม้แต่เขา แต่เป็นพ่อที่อยู่ในโรงพยาบาลแม้คนทั้งคู่จะไม่ใช่เลือดเนื้อเดียวกัน แต่สำหรับไกอาเขาคนนั้นเป็นครอบครัวคนเดียวที่เหลืออยู่ 

  ในตอนนั้นเองอิควิน็อกซ์ก็เริ่มครุ่นคิด

  ไกอาทำผิดพลาดแต่ในตอนนั้นเขาเองก็ไม่ต่างกันเขาฆ่าคนมามากเพื่ออุดมการณ์และความเชื่อมั่นของเขาที่มีต่อพลังงานรูปแบบใหม่ และในตอนนั้นเขาก็ตัดสินใจฆ่าเลลุซ่าปกป้องไกอารวมถึงฆ่าคนไปจำนวนหนึ่งแม้จะทำให้รอดชีวิตมาได้แต่เขาก็ทำให้อีกฝ่ายมีแผลในใจ

  ในทุกช่วงชีวิตที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือวิญญาณ เขาไม่เคยนึกถึงผลลัพธ์แบบนี้เลยแม้แต่ตอนที่สร้างพลังงานเพื่อรักษาเอเธอน่า เขาเองก็ไม่ได้คิดจะถนอมหัวใจเธอสักนิดจนกระทั่งทุกอย่างสายเกินไป

  สุดท้ายแล้วตัวเขาถามตัวเองว่าเคยใส่ใจความรู้สึกคนอื่นสักกี่ครั้งในชีวิต บางทีอาจจะไม่เคยเลยและถึงจะย้อนเวลากลับไปเขาเองก็เลือกที่จะทำเหมือนเดิมเพราะเขาคิดว่ามันถูกต้องที่สุดแล้ว อย่างน้อยก็ในตอนนั้น...

  อดีตไม่ย้อนกลับมาเขาแก้ตัวกับเอเธอน่าไม่ได้ แต่ถ้าในตอนนี้กับไกอา...

 

  เด็กสาวเบิกตากว้างเมื่อรู้สึกของใครคนหนึ่งกำลังกอดเธอจากด้านหลัง 

  “อิ...” 

  ทุ่งกว้างสีขาวปรากฏขึ้นต่อสายตาของไกอา อิควิน็อกซ์ดึงเธอเขาในโลกของเขาพลันสัมผัสได้ซึ่งสายฝนโปรยปราย

  ‘ทำไมถึง...’

  ชายหนุ่มได้เพียงแค่ยิ้มก่อนจะลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา แล้วกระซิบข้างหู “ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง ผมแค่อยากปกป้องคุณ”

  ‘แต่ตอนนี้คุณทำชีวิตฉันพังยับ ! หมดเลย ! ‘ ไกอาสะอื้น อิควิน็อกซ์ก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะมันเป็นเรื่องจริง แต่ว่า...

  ‘คุณสร้างมันใหม่ได้ด้วยสองมือของคุณ ชีวิตของคุณเป็นของคุณเสมอ” เขาว่า “คุณต้องเชื่อมั่นมากกว่านี้ เชื่อใจตัวเองมากกว่านี้...ผมรู้ว่าระหว่างคุณกับพ่อมันเจ็บปวดแต่คนเป็นพ่อแม่ก็ล้วนมีข้อผิดพลาด แต่คุณก็ต้องก้าวข้ามมันไปให้ได้’ 

  อิควิน็อกซ์ยิ้ม ‘เพราะผมเชื่อว่าคุณทำได้ มันก็ต้องทำได้ผมเชื่อในตัวคุณต่อให้ผู้คนบนโลกนี้ไม่เชื่อคุณ แต่ผมจะเชื่อคุณตลอดไปชั่วนิรันดร์’

  ไกอาหยุดร้องไห้เกือบจะทันทีพร้อมกับสายฝนที่ค่อย ๆ ซาลง คำพูดของเขาเสมือนการช่วยเธอระดับหนึ่งเมื่อถูกอีกฝ่ายปลอบอย่างอ่อนโยน เธอจึงอยากพูดอะไรบ้าง

  “ฉันขอโทษนะอิควิน็อกซ์ที่พูดไม่ดีใส่” ไกอาสะอื้นพยายามเช็ดน้ำตา “อย่างน้อยก็ควรขอบคุณสำหรับชีวิตฉันที่นายทำให้มันดีขึ้น”

  ‘ช่างมันเถอะครับ แต่ถ้าร้องไห้เสร็จแล้วอย่าลืมกดสัญญาณเรียกพวกปริซึมมารับด้วยนะครับ ผมว่าเขาเป็นห่วงกันแย่แล้ว’

  “อือ...โอเค” ไกอาควักตัวปล่อยสัญญาณออกกด เธอรู้สึกเหมือนถูกช่วยไว้เล็กน้อยแม้วันนี้เป็นวันที่ไม่ดีแต่ก็มีบางสิ่งดีขึ้นทีละเล็กทีละน้อย และตอนนี้ไกอามีเรื่องใหญ่ที่ต้องจัดการจริง ๆ แล้ว

 

 

 

ความคิดเห็น