Jessie_jj

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ข่าวลือหรือเรื่องจริง

ชื่อตอน : ข่าวลือหรือเรื่องจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2559 21:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข่าวลือหรือเรื่องจริง
แบบอักษร

ข่าวลือหรือเรื่องจริง

 
พอผ่านมิดเทอมไปแล้วผมก็ใช้ชีวิตปกติครับ ครอสเองก็เงียบๆไปเจอหน้ากันบ้างตอนเรียนคาบวิชาเภสัช แต่ผมเลือกที่จะไม่ใส่ใจมากกว่า
 
ตอนนี้ผมเองก็กำลังนั่งเล่นอยู่ใต้ตึกรอเรนเดียร์ทำโปรเจ็ค เราได้แยกกลุ่มกันเพราะผมกับเรนเดียร์นั่งข้างกันจึงนับเลขไม่ตรงกัน กลุ่มผมทำเสร็จแล้วส่งเรียบร้อยส่งวันนี้ก่อนเที่ยงคืนซะด้วย
 
"ไทล์มาด้วยหรอ"
บาส เพื่อนร่วมเซคทักขึ้นผมเลยพยักหน้าน้อยๆ
 
"อืม มาช่วยเดียร์นะ ให้เราช่วยได้นะ"
ผมพูดขึ้นอย่างอาสา เรนเดียร์ดึงเทปกาวมาให้ผม
 
"งั้นไทล์แปะตรงนั้นให้เดียร์หน่อย"
ผมพยักหน้าและมองดูเรนเดียร์ทำเป็นตัวอย่างและเริ่มติดตามที่เรนเดียร์ติดจนเสร็จ
 
"แล้วไม่ไปไหนกับนักรบหรอ"
เรนเดียร์ถามออกมาขณะกำลังพิมพ์งานอยู่ 
 
"ไม่นะ ไม่เห็นนักรบว่าไง เงียบหายไปเลยเรียนอยู่ละมั้ง"
ผมพูดและหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก็ไม่มีข้อความไลน์ของเด็กนั่นจริงๆแหละ ผมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงและเงยหน้าขึ้นมาเห็นทุกคนกำลังจ้องผมอยู่ ผมเลยยิ้มแหยๆส่งไปให้ เรื่องมันก็ตั้งนานแล้วนะทำไมไม่ลืมๆกันไปสักที
 
"ถ้าไทล์จะไปก็ไปได้เลยนะ เดียร์อยู่ได้"
เรนเดียร์พูดออกมายิ้มๆ ผมเลยพยักหน้าเป็นคำตอบ ผมช่วยเขาติดนั่นตัดนี่ ส่วนเรนเดียร์ก็พิมงานสั่งปริ้นไปเรื่อยๆ มองๆดูแล้วมันก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้วนะ
 
"เห้ย!"
"มาทำไมอ่ะ"
"เรื่องจริงหรอ"
เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นบริเวณที่พวกผมกำลังนั่งทำงานเพื่อนผมหลายคนก็เงยหน้าขึ้นไปมอง ผมกับเดียร์เลยหันไปมองบ้าง มาแต่ไกลเลยครับ ไม่ใช่ใครที่ไหน นักรบของกลุ่มราชา วันนี้เอาวาโยมาด้วยแหะ
 
"พี่ไทล์ พี่เดียร์ หวัดดีคร๊าบบ พี่ๆหวัดดีครับ"
เด็กสองคนนั้นยิ้มร่าเข้ามายกมือไหว้พวกผม ก่อนจะหย่อยตูดมานั่งข้างผมกับเรนเดียร์
 
"โปรเจ็คหรอ ทำไมดูยิ่งใหญ่จัง"
วาโยถามออกมาและลุกขึ้นเดินไปดู
 
"มาได้ไงเนี่ย"
ผมถามออกมาเพราะเราไม่ได้คุยกันเลยเพิ่งมาเจอนี่แหละหายไปตอนเที่ยงแล้วตอนนี้ก็จะ5 โมงแล้วด้วย
 
"เก่งไง พอดีแบตโทรศัพท์หมดอ่ะไอ้พวกนี้เอาเพาเวอร์แบงค์ไปเสียบเล่นเกมหมด"
นักรบพูดเซ็งๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมายื่นใส่มือผม ผมแบมือรับมาแบบงงๆ
 
"เอาไว้นั่นแหละ ก็ติดคนในมือถือ ไม่ได้ติดมือถือ"
 
ผมอึ้งครับ แต่หน้าร้อนเห่อมากกว่าเลยแก้เก้อด้วยการเก็บโทรศัพท์นักรบลงกระเป๋าสะพาย สักพักวาโยก็เดินกลับมา
 
"นักรบกูกลับก่อนนะวันนี้พี่มารับ"
วาโยชี้ไปที่รถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ นักรบพยักหน้าน้อยๆ วาโยยกมือขึ้นไหว้ทุกคนและเดินออกไป
 
"พี่..ผมหิวอ่ะ"
นักรบพูดพลางเอานิ้วมาจิ้มผม ผมมองหน้าเรนเดียร์นิดหน่อย
 
"ไปสิ เดียร์อยู่ได้ และสัญญาว่าถ้ามีใครมาถามอะไรเดียร์ เรื่องของไทล์กับนักรบเดียร์จะปิดปากให้สนิทเลย"
เรนเดียร์พูดยิ้มๆ 
 
"ไทล์..ขอโทษด้วยนะ"
ผมพูดขอโทษออกมาด้วยความรู้สึกผิด เรนเดียร์โบกมือว่าไม่เป็นไรยิ้มๆ ผมและนักรบจึงลาทุกคนก่อนจะเก็บกระเป๋าออกมาจากตรงนั้น
 
"มาผมถือให้"
นักรบยื่นมือมาขอกระเป๋าจากผม ผมเลยยื่นให้ง่ายๆก็ดีเหมือนกัน มันหนักเพราะเพิ่งไปซื้อแท็คบุ๊คมาใหม่ เราเดินกันไปจนถึงรถของนักรบ ผมเข้าไปตามด้วยนักรบและขับออกไปหาอะไรทาน
 
ระหว่างทานผมจึงหยิบโทรศัพท์โทรหาพี่ทามเดี๋ยวเป็นห่วง
 
ตูด ตูด ตูด
 
(ทามรับสายครับ)
"พี่ทาม..ไทล์กลับบ้านช้าหน่อยนะ"
(ทำไม แล้วจะกลับยังไงให้พี่ไปรับมั้ย)
"ไม่ๆ ไทล์เอ่อ..ไทล์กลับกับนักรบ"
 
ผมพูดพลางเหล่ตาไปมองหน้านักรบด้วยเด็กนั่นเองก็มองผมอยู่ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา
 
(อืม..อย่ากลับดึกนักละ พี่เป็นห่วง)
"ครับ หวัดดีครับ"
 
ผมกดวางสายตอนแรกนึกว่าพี่ทามจะด่าหรือไม่ก็บึ่งรถออกมารับเองซะอีก นักรบพาผมมาทานอาหารตามสั่งข้างทางง่ายๆครับ ผมชินแล้วกินข้าวกับเด็กนี่ทีไรข้างทางตลอดถึงแม้ว่าจะกินด้วยกันไม่บ่อยเท่าไหร่ก็เถอะ เมื่อกินเสร็จนักรบก็ขับรถพาผมกลับมาส่ง ผมโบกมือให้นิดหน่อยนักรบส่งยิ้มมาก่อนจะขับออกไป ส่วนโทรศัพท์ ผมคืนให้ตั้งแต่บนรถแล้วครับ
 
ติ้ง
 NL : ถึงบ้านแล้วนะครับ
 
เสียงแอพที่คุ้นเคยดังขึ้นมาในช่วง4 ทุ่ม ผมกดอ่านแต่ไม่ได้ตอบเพราะกำลังจะเตรียมตัวไปอาบน้ำกะว่าเดี๋ยวค่อยมาตอบเมื่ออาบน้ำเสร็จผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบ
 
Tiler : ดีแล้ว อาบน้ำได้แล้วพี่จะนอนแล้ว
 
ติ้ง
เสียงข้อความเข้าแต่ดันไม่ใช่นักรบกลับเป็นของเรนเดียร์แทน ผมกดเข้าไปอ่านก่อนจะขมวดคิ้ว
dear dear : ไทล์กดลิงค์เข้าไปได้เลยนะ
 
ผมมองตามลิงค์ที่เรนเดียร์บอก ก็เจอกับหน้าข่าวของมหาวิทยาลัย มีรูปผมที่กำลังถือโทรศัพท์ขอนักรบอยู่ด้วยใบหน้ามึนงงแต่ก็หน้าแดง นักรบที่ยิ้มจนตาหยีมองแค่ผม ใบหน้าวาโยที่เข้ามาในเศษเสี้ยวข่าวขนาดหน้าเหวอยังน่ารัก แล้วก็เรนเดียร์ที่กำลังมองผมอึ้งๆ ผมกดเข้าไปตรงลิงค์ด้านล่างข่าว
 
'ด่วนๆค่ะ วันนี้น้องสปายแห่งมหาวิทยาลัยน้อมเกล้าจะขออัพเดตความเสน่ห์แรงของไทล์ หรือ ว่าที่เภสัชกรไทล์ แฟนเก่าของว่าที่คุณหมอครอสนะคะ ดูเถอะค่ะ ตามรูปภาพมันฟ้องไปเฝ้ากันถึงคณะแบบนี้ เอ๊ะ! แต่เขาอยู่คณะเดียวกันนี่ค่ะ กลับมาก่อนค่ะ เจ๊ว่ามันต้องมีซัมธิงรองกัน ดูสายตาที่เขามองกันสิค่ะ สอบถามพยานแถวนั้นแล้วพบว่านักรบแห่งราชากำลังจีบไทล์จริงๆด้วยละคะ แต่เรนเดียร์เพื่อนสนิทยังคงปิดปากเงียบแถมรีบย้ายกลุ่มหนีกลุ่มนักข่าวอย่างเราเลยละคะ เอ้า! แม่ยก นักรบไทล์ ก็ดีใจกันไปนะคะ ส่วนครอสไทล์ก็คงต้องปิดเพจไปก่อนเนาะ ยินดีกับนางด้วยนะจ๊ะ ว่าแต่ว่า..เจ๊ต้องทำบุญด้วยอะไรถึงจะได้คนหล่อๆมาต่อคิวจีบแบบนางกันค่ะ ใครรู้ช่วยบอกเจ๊หน่อยนะคะ จบข่าวค่ะ แยก!'
 
ผมอ่านข่าวแล้วก็พลันไปนึกถึงครอสไม่ได้ เขาจะเป็นยังไงบ้างนะ จะรู้สึกแย่มั้ยกับสิ่งที่มันกำลังเป็นข่าว สำหรับผมกับนักรบไม่รู้เหมือนกันว่ามันไปถึงไหนแล้ว แต่ทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกันในมหาวิทยาลัยผมไม่เคยพลักไสนักรบอาจจะเพราะส่วนหนึ่งคือ ผมอยากให้เป็นข่าว ใช่ เมื่อเป็นข่าวหนักๆเข้า ครอสก็จะตัดใจจากผมสักที และได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเด็กที่กำลังจะเกิด ..แต่กับนักรบ..พอผมมองข้ามเรื่องปั่นกระแสไป ผมเองก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่ากำลังรู้สึกยังไงอยู่...แต่ก็รู้สึกสบายใจ อุ่นใจ ไว้ใจ มันผสมกันไปหมด..จนผมกลัว
 
ติ้ง
NL : พี่ไทล์โทษทีผมไปอาบน้ำมา จะนอนแล้วหรอ ผมอ่านข่าวแล้วนะ พี่โอเครึเปล่า
 
ผมมองข้อความที่ส่งมาด้วยความสับสนในใจ พลางกดตอบกลับไป
 
Tiler : ไม่เป็นไร พี่ว่าจะนอนแล้วนะ ฝันดีนะ
NL : ฝันดีครับ
 
ผมกดล็อคโทรศัพท์เอาไปวางที่โต๊ะคอม ล้มตัวลงนอนปิดไฟห่มผ้าและก็คิดเรื่องนักรบไปด้วย ผมคุยกับเขาแบบไม่มีสถานะมาจะสองเดือนแล้วสินะ นั่นเท่ากับว่า ผมเลิกกับครอสได้จะสองเดือนแล้วเหมือนกัน
 
ขอเวลาให้พี่หน่อยนะนักรบ สักวันพี่คงจะรักนายได้หมดใจจริงๆ..
 
แล้วพี่ละ...จะยังคิดถึงผมแบบที่ผมแอบคิดถึงพี่รึเปล่า..ครอส
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}