Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มนุษย์ถ้ำในชุดอาร์มานี่

ชื่อตอน : มนุษย์ถ้ำในชุดอาร์มานี่

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 251

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2563 07:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มนุษย์ถ้ำในชุดอาร์มานี่
แบบอักษร

 

“ทำไมคุณไม่บอกเขาไปล่ะว่าตอนนี้คุณไม่ได้มีแค่ลูก แต่กลับมาเป็นคนมีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้วด้วย” เฮย์เดนเบียดตัวเองลงบนอาร์มแชร์ ตัวเดียวกับภรรยาหน้าตาเฉยโดยไม่แยแสอาการตกตะลึงของคนทั้งคู่ซึ่งกำลังสนทนากันอยู่เลยแม้แต่น้อย “เสียใจด้วยนะคุณทนาย เกรงว่าคุณจะมาช้าไปสักหน่อย เพราะตอนนี้เรากลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว”

 

“อยู่ด้วยกัน?” ทนายความหนุ่มหน้าเผือดสีลงไปอีกครั้งด้วยความสะเทือนใจที่เขาช้าไปเพียงก้าวเดียวอีกแล้ว

 

“เอ่อ...คืออย่างนี้นะคะแบรนท์” ที่เธอไม่ได้เอ่ยถึงการแต่งงานกับเฮย์เดนก็เพราะมันไม่ใช่เรื่องจริง มันเป็นเพียงแค่ข้อตกลงซึ่งจะสิ้นสุด หลังจากการผ่าตัดของแอมเบอร์ผ่านไปเรียบร้อย นึกไม่ถึงว่า ‘สามีจำเป็น’

 

“ทำไมคุณไม่บอกเขาไปล่ะว่าตอนนี้คุณไม่ได้มีแค่ลูก แต่กลับมาเป็นคนมีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้วด้วย” เฮย์เดนเบียดตัวเองลงบนอาร์มแชร์ ตัวเดียวกับภรรยาหน้าตาเฉยโดยไม่แยแสอาการตกตะลึงของคนทั้งคู่ซึ่งกำลังสนทนากันอยู่เลยแม้แต่น้อย “เสียใจด้วยนะคุณทนาย เกรงว่าคุณจะมาช้าไปสักหน่อย เพราะตอนนี้เรากลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว”

 

“อยู่ด้วยกัน?” ทนายความหนุ่มหน้าเผือดสีลงไปอีกครั้งด้วยความสะเทือนใจที่เขาช้าไปเพียงก้าวเดียวอีกแล้ว

 

“เอ่อ...คืออย่างนี้นะคะแบรนท์” ที่เธอไม่ได้เอ่ยถึงการแต่งงานกับเฮย์เดนก็เพราะมันไม่ใช่เรื่องจริง มันเป็นเพียงแค่ข้อตกลงซึ่งจะสิ้นสุด หลังจากการผ่าตัดของแอมเบอร์ผ่านไปเรียบร้อย นึกไม่ถึงว่า ‘สามีจำเป็น’ จะมาประกาศตัวเสียก่อน

 

“คุณอย่าอ้อมค้อมเลย เรื่องแบบนี้ยิ่งปล่อยไว้นานยิ่งเจ็บนะที่รัก” เฮย์เดนโพล่งออกมาก่อนที่นวินดาจะได้อธิบายอะไร ซ้ำเขายังก้มลงกระซิบข้างหูเพื่อข่มขู่เธออีกด้วย “คุณลืมแล้วเหรอว่าเราตกลงกันไว้ยังไง? ถ้าความแตกละก็ คุณต้องยกลูกให้เป็นสิทธิ์ขาดของผมคนเดียวนะ!”

 

“คือ...เราเพิ่งกลับมาอยู่ด้วยกันน่ะค่ะ...” หญิงสาวกัดฟันกรอด ก่อนจะหันไปยิ้มกับเพื่อนเก่าอย่างจืดเจื่อนเต็มที

 

“เราเพิ่งแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกันอีกครั้งต่างหาก!”

 

ท่าทางอหังการของเฮย์เดนทำให้นวินดานึกบริภาษตนเองในใจว่าเธอไม่น่าใจอ่อนยอมให้ความช่วยเหลือเขาเลย เธอไม่ได้สนใจหรอกว่า แบรนดอนจะเข้าใจผิดว่าเธอกลับมาคืนดีกับสามีเก่า เพราะไม่ได้คิดจะสานสัมพันธ์กับพี่ชายของเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนปริญญาตรีอยู่แล้ว เธอแค่ไม่ต้องการให้ใครรับรู้เรื่องนี้ เพราะอยากจะทำตามที่ตกลงกันไว้และแยกจากเขาไปอย่างเงียบๆ เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลงเท่านั้น แม้ว่าขณะนี้ความเป็นไปได้ในการ ‘แยกจากเขาไปอย่างเงียบๆ’ ดูจะยากแล้วก็ตาม

 

“แต่งงานกันอีกครั้ง!?”

 

เฮย์เดนมอง ‘เพื่อนเก่า’ ของภรรยาซึ่งเขาจำได้อย่างแม่นยำว่ามันคือคนที่พยายามตามจีบเธอมาก่อนหน้าเขาทวนคำพูดของเขาด้วยความงุนงง ก่อนจะสำทับอีกครั้งเพื่อให้มันจำใส่กะโหลกไว้จะได้ไม่ต้องสงสัยอะไรอีก!

 

“ใช่! แต่งงานและจดทะเบียนกันเป็นครั้งที่สอง! ดังนั้นไอ้โอกาสที่คุณขอเธอ คงไม่มีวันเป็นไปได้หรอก” รอให้เขาตายและถูกฝังจนกลายเป็นฟอสซิลเสียก่อนเถอะ ค่อยหวังว่าจะมีโอกาสกับนวินดา! ตราบใดที่ยังมี ชีวิตอยู่ เขาไม่มีวันปล่อยให้ไอ้ทนายความที่หน้าเหมือนตุ๊กตาเคนแฟนของบาร์บี้ราวกับโขกมาเกาะแกะเมียเขาได้เด็ดขาด!

 

“เฮย์เดน!” หญิงสาวปรามสามีเพราะไม่อยากให้เขาพูดอะไรรุนแรงไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนความห่วงใยที่เธอมีต่อเพื่อนเก่าจะยิ่งทำให้เฮย์เดนหงุดหงิดจนโจมตีแบรนดอนหนักขึ้นไปอีก

 

“คุณทนายชอบเด็กใช่ไหม? งั้นก็รีบหาเมียแล้วทำเด็กของตัวเองเสียสิ จะได้ไม่ต้องมาคอยขอโอกาสจากเมียชาวบ้านเขาแบบนี้ อ้อ! นี่ผม ไม่ได้จะตำหนิอะไรนะ แค่แนะนำเฉยๆ” เฮย์เดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนเพิ่งบอกให้ทนายหนุ่มเดินไปซื้อกาแฟร้านฝั่งตรงข้ามเพราะร้านนี้หมดแล้ว ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มที่ไม่ว่าใครก็ย่อมมองออกว่าเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่มั่นใจว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่า

 

“ผม...” แบรนดอนยังนิ่งอึ้งอยู่ที่เขายังไม่ทันได้เริ่มทำอะไร ทุกอย่างก็จบลงไปแล้ว

 

“อย่ารอเลย ต่อให้รอจนแก่ตายก็ไม่มีหวังหรอก!” แม้ริมฝีปากของเฮย์เดนจะยิ้มแย้ม แต่นัยน์ตาของชายหนุ่มกลับฉายแววข่มขู่อย่างเปิดเผยชนิดที่หากเป็นคนทั่วไปคงกลัวจนขนหัวลุก แต่ไม่ใช่คนที่เป็นมือหนึ่งทางด้านกฎหมายอย่างแบรนดอนซึ่งกลับมาควบคุมตนเองได้อีกครั้งหลังจากช็อกจนแทบหงายหลังไม่เป็นท่ากับคำประกาศของมหาเศรษฐีหนุ่ม

 

“ขอบคุณที่แนะนำ แต่ผมรอได้ คิดว่ามันไม่น่าจะนานอย่างที่คุณคาดไว้หรอก” เมื่อตั้งสติได้ ทนายความหนุ่มรูปงามก็ยอกย้อนกลับไปได้อย่างเจ็บแสบไม่แพ้กัน “ถ้าคุณต้องการทนายในการทำเรื่องหย่าเมื่อไรก็ปรึกษาผมนะครับ ผมยินดีทำให้แบบไม่รับค่าตอบแทนเลยสักเซนต์”

 

“อ๋อ เธอคงไม่ได้ใช้บริการหรอก แต่ต่อให้ต้องใช้ ไม่แน่ว่าถึง ตอนนั้นคุณอาจจะไม่ได้อยู่ว่าความให้เธอแล้วก็ได้” คราวนี้น้ำเสียงของ เฮย์เดนดุดันและเย็นชาอย่างที่นวินดาเองก็ยังประหลาดใจ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยมีผลกับแบรนดอนสักเท่าไร เพราะเขายังสามารถตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเหมือนจะท้าท้ายด้วยซ้ำ

 

“คุณขู่ผม?”

 

ชายหนุ่มมองไอ้ทนายที่เลิกคิ้วขึ้นในท่าทางที่เขาเห็นว่ากวนอารมณ์จนอยากจะโผนเข้าไปฟาดหน้ามันให้น่วม หักคอมันด้วยมือเปล่า แล้วเอามันไปฝังในท่อน้ำทิ้ง ก่อนจะโบกปูนให้มันเน่าอยู่ในนั้นไปชั่วนิรันดร์!แต่ทำร้ายร่างกายมันจะไปสะใจเท่าขยี้หัวใจของมันได้ยังไง!

 

“ใครจะกล้าขู่คุณทนายใหญ่ได้ล่ะ ผมก็แค่คาดการณ์เฉยๆ น่าคุณทนาย บางทีตอนนั้นคุณอาจจะไม่ได้อยู่นิวยอร์กแล้วก็ได้ จริงไหม?” พูดจบเฮย์เดนก็หันหน้ามาหาภรรยาโดยไม่สนใจ ‘บุคคลที่สาม’ ที่อยู่ใกล้กันเพียงแค่เอื้อมมืออีกต่อไป “ที่รักจ๋า ผมหิวแล้วละ”

 

“ก็ไปกินสิคะ” มาบอกเธอทำไม? ปากกับกระเพาะไม่ได้ติดกัน เสียหน่อย!

 

“ไปด้วยกันสิจ๊ะ” น้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานของเขาคงทำให้เธอหวั่นไหวได้อยู่ หากเมื่อสักครู่เฮย์เดนไม่ได้เพิ่งข่มขู่ทั้งตัวเธอและเพื่อนของเธอมาหมาดๆ

 

“คุณไปกินเถอะค่ะ ฉันไม่หิว ถ้าไม่อยากกินคนเดียวก็สั่งขึ้นไปบนห้องสิคะ” เนื่องจากพรุ่งนี้เช้าพวกเธอต้องรับประทานอาหารเช้าร่วมกับครอบครัวของเจ้าบ่าวตามธรรมเนียมของทั้งสองตระกูล แอมเบอร์จึงเปิดห้องพักให้บรรดาญาติมิตรทุกคนพักผ่อนกันที่โรงแรมแห่งนี้ รวมถึงเคย์เดนซึ่งมีห้องพักของตนเองโดยมีมธุรินเป็นผู้คอยดูแลอย่างใกล้ชิด

 

“ไม่ได้!” ชายหนุ่มยิ้มกริ่มก่อนจะพูดสิ่งที่ทำให้หน้าของนวินดาร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที “ก็ผมหิวคุณไม่ได้หิวข้าว ถ้าคุณไม่ขึ้นไปด้วยกันจะกินยังไงล่ะจ๊ะ”

 

“เฮย์เดน!” ใบหน้าขาวนวลแดงก่ำไปหมด เพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดอะไรสองแง่สองง่ามออกมาต่อหน้าคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้ “เอ่อ...ฉันคงต้องขอตัวก่อนนะคะแบรนท์” ดูจากสีหน้าและแววตาของ เฮย์เดน ถ้าเธอไม่รีบลุกไปกับเขาตอนนี้ เขาอาจจะพูดอะไรที่น่าเกลียด กว่านี้ขึ้นมาก็ได้!

 

“เดี๋ยวครับ ผมขอเบอร์โทรศัพท์ของใหม่ไว้ได้ไหม?” คำขอของทนายหนุ่มทำเอา ‘สามี’ เจ้าของเบอร์โทรศัพท์เกือบจะทะยานเข้าไป ผลักอกแล้วซัดมันให้น่วม โดยเฉพาะเมื่อภรรยาของเขาตอบรับคำขอของมันแทบจะทันทีแบบนี้!

 

“ได้สิคะ ฝากความคิดถึงให้ดีด้วยนะคะ” เธอหมายถึงแบรนดี้ เพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ที่นวินดาตัดสินใจให้หมายเลขโทรศัพท์ไปเพราะแบรนดอนไม่ใช่แค่คนที่มีใจให้กับเธอ แต่เขายังเป็นพี่ชายของเพื่อนสนิทและเป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่เคยดูแลและให้ความช่วยเหลือเธอมาตลอดในช่วงที่เธอศึกษาชั้นปริญญาตรี แล้วเธอจะปฏิเสธคำขอของเขาเพียงเพราะ เฮย์เดนไม่พอใจได้อย่างไร

 

“ไม่ได้!”

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายดุดันชนิดที่หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงรีบทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการโดยไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยอะไรออกมาสักคำ แต่ตอนนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว เธอเรียนรู้ที่จะทำตามความต้องการของตนเองมานานเกินกว่าจะยอมทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่ายไร้ปากเสียงเหมือนเมื่อก่อน

 

“ฉันตัดสินใจเองได้ค่ะ คุณไม่ต้องยุ่ง”

 

“ก็ได้! ยังไงก็ได้แค่เบอร์โทรละนะ!” เพราะสีหน้าของภรรยาดูเรียบเฉยและเย็นชาอย่างยิ่ง เฮย์เดนซึ่งยังอยู่ในช่วง ‘ทำคะแนน’ จึงไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเธอจนเสียโอกาสที่จะเกลี้ยกล่อมนวินดาตามแผนการที่ วางไว้ กระนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะตอกย้ำให้ไอ้ทนายเข้าใจว่าถึงอย่างไรมันก็ มีปัญญาทำได้แค่เก็บเบอร์โทรศัพท์ของเธอไว้เท่านั้น แต่จะติดต่อเธอได้ หรือไม่นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งเขาจะทำทุกวิถีทางให้แน่ใจเลยว่าต่อไปนี้ทุกสายเรียกเข้าของเธอจะต้องผ่านการตรวจสอบจากเขาก่อน เช่นเดียวกับทุกบัญชีบนเครือข่ายออนไลน์ด้วย!

 

“ของแบบนี้มันไม่แน่หรอกครับมิสเตอร์แฮมป์ตัน ดูกันไปยาวๆ ดีกว่า”

 

ไอ้ทนายหนุ่มหน้าตาเหมือนตุ๊กตาผู้ชายโรคจิตช่างกวนอารมณ์เสียจนเฮย์เดนไม่คิดที่จะอดทนกับมันอีกต่อไป!

 

“ต่อให้ยาวไปจนถึงชาติหน้า คนบางคนก็ยังทำได้แค่มองตาปริบๆ อยู่ดี!” สองหนุ่มต่างก็จ้องหน้ากันแบบไม่มีใครยอมใคร จนหญิงสาวต้องรีบบันทึกหมายเลขโทรศัพท์ของเธอลงในโทรศัพท์เคลื่อนที่ของแบรนดอน และรีบคืนให้เขา ก่อนที่เฮย์เดนจะพูดอะไรที่ทำให้เธอต้องขายหน้า ไปมากกว่านี้

 

“ไว้คุยกันนะคะแบรนท์ อ้อ! รบกวนเอาเบอร์ฉันให้แบรนดี้ด้วย นะคะ เราไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว นัดเจอกันหน่อยดีกว่า เดี๋ยวฉันจะชวนแอนนี่ด้วยค่ะ” เฮย์เดนเกือบจะโพล่งออกมาแล้วว่าห้ามเธอติดต่อกับไอ้ทนายเวรนี่และน้องสาวของมันอีก! แต่เมื่อนวินดาบอกว่าจะชวนน้องสาวของเขาไปด้วย ชายหนุ่มก็สบายใจขึ้น เพราะมั่นใจว่าแอนโทเนียจะต้องปกป้องผลประโยชน์ของพี่ชายได้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว

 

“ได้เลย ถ้าดีกลับมานิวยอร์กเมื่อไร ผมจะรีบบอกคุณเลย อย่าลืมนะครับใหม่ ถ้าคิดจะหย่า ติดต่อผมได้ทันทีเลยนะ” แบรนดอนมองตอบนัยน์ตาดุกร้าวของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้เป็นศัตรูหัวใจตัวฉกาจอย่างไม่ยอมลดละ ในขณะที่อีกฝ่ายก็พร้อมที่จะประกาศสงครามเช่นกัน

 

“คงไม่ใช่ในชาตินี้แน่!”

 

“ผมมีลางสังหรณ์ว่าอาจจะไม่ต้องรอนานขนาดนั้นก็ได้”

 

“ไอ้...” เขาจะกระทืบมันให้สลบ แล้วค่อยส่งมันไปเล่นบันจี้จัมป์โดยมีปลาฉลามทั้งฝูงรออยู่ด้านล่าง!

 

“ไปเถอะค่ะ” หญิงสาวกระตุกมือสามีอย่างแรงก่อนจะหันมาบอกลาเพื่อนรุ่นพี่อีกครั้ง “แล้วเจอกันค่ะแบรนท์” นวินดากระซิบกับมนุษย์ถ้ำซึ่งอำพรางความป่าเถื่อนของตนเองด้วยชุดสูทสุดหรูจากอาร์มานี่พรีเว่เบาๆ “ไม่ไปตอนนี้ ถ้าฉันอาละวาดบ้าง อย่าหาว่าไม่เตือนเชียวนะ!”

 

“โธ่ ทูนหัว หิวเหมือนกันก็ไม่บอก! ถ้าสะกิดกันสักหน่อย ผมก็รีบไปตั้งนานแล้ว ไปก่อนนะคุณทนาย เมียเร่งแล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันใจเธอ” เฮย์เดนเกทับอีกฝ่ายเป็นการส่งท้าย ก่อนจะโอบร่างเล็กๆ ให้เดินตามเขาไป ในขณะที่นวินดาได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห อย่าให้ถึงทีเธอบ้างล่ะ เธอจะเล่นงานให้เขารู้ไปเลยว่านรกมีจริง!

ความคิดเห็น