ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : Seikoku no Dragonar V

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 356

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2563 01:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Seikoku no Dragonar V
แบบอักษร

"ประธานรีเบ็กก้า!!"

 

ฮารุโตะขับคุนิฮิโระบินขึ้นไปหามังกรที่รีเบ็กก้าขี้อยู่

 

"เสียงนั้นมัน ฮารุโตะคุงงั้นเหรอ แล้วร่างนั้นมันอะไรกัน"

 

รีเบ็กก้ามองร่างสีดำของคุนิฮิโระแล้วถามออกมา

 

"เออ....เรื่องนั้นไว้อธิบายทีหลังตอนนี้ต้องหาทางจัดการเจ้ามังกรซอมบี้นี่ก่อน"

 

"ซอมบี้? อ้อหมายถึงเนโครแมนเซียสินะ ฮารุโตะคุงนี่มีงานอดิเรกตั้งชื่อแปลกดีนะ"

 

รีเบ็กก้าหัวเราะคิกคักใส่ฮารุโตะ

 

"เดี๋ยวสิ ทำไมถึงเป็นงั้นไปได้ล่ะ"

 

ฮารุโตะท้วงออกมา ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้นหนวดจำนวนมากของเนโครแมนเซียก็เข้ามาโจมตีไม่หยุดแต่ฮารุโตะก็ตัดมันทิ้งไปอย่างสบายๆ

 

"ก็นะ พอดีรู้สึกหมดหวังนิดหน่อยน่ะ ที่ฉันไม่สามารถจัดการเจ้านั้นได้"

 

รีเบ็กก้ากลับไปทำสีหน้าจริงจังอีกรอบ

 

"นี่ประธาน ผมมีความคิดดีๆอยู่จะลองรับฟังไหม"

 

ฮารุโตะมองรีเบ็กก้าที่ทำเป็นเข้มแข็งแต่ตอนนี้แถบจะยืนไม่อยู่แล้ว

 

"พลังเวลาของเรา นี่มันสามารถเร่งหรือหยุดก็ได้ ถ้าลองเร่งเวลาบางส่วนจะทำได้ไหมนะ"

 

ฮารุโตะแบมือที่มีออร่าสีแดงดำจากนั้นก็เปิดคอกพิทของคุนิฮิโระแล้วกระโดดออกไปแตะตัวรีเบ็กก้า

 

"พอดีผมไม่ชอบทดลองอะไรกับตัวเอง ขอโทษด้วยนะครับ"

 

ฮารุโตะพูดจบมือที่มีพลังเร่งเวลาก็แตะไปโดนตัวรีเบ็กก้าเรียบร้อยแล้วเจ้าตัว ที่ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็ถามออกมา

 

"ฮารุโตะคุงนี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมฉันถึงขยับไม่ได้"

 

"เออ...เรื่องนั้นผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ผมคิดว่ามันคงไม่เกิดอันตรายอะไร ระหว่างนี้ช่วยรอไปซักพักนะครับ"

 

 

ฮารุโตะเรียกดาบคาตานะยาวออกมาจาก'สโตเรจ'

 

"มาลองเทสพลังกันดูหน่อยดีกว่าว่าตัวผมในตอนนี้น่ะเก่งขนาดไหน"

 

ฮารุโตะค่อยๆชักดาบออกมาจากฝักพอฮารุโตะค่อยๆส่งพลังเวทเข้าไปใบดาบก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง มันเป็นสัญญารณบอกว่าความสามารถกลืนกิน

 

"ถ้างั้นก็ไปกินให้หนำใจไปเลย!!!"

 

ฮารุโตะกระโดดลงจากหลังของคุฮูรินมังกรของรีเบ็ก ก้าลงมา แน่นอนว่าไม่ลืมเก็บคุนิฮิโระเข้า'สโตเรจ'ไปด้วย

 

ฮารุโตะปล่อยให้ตนเองล่วงลงมาเรื่อยๆ โดยจุดหมายด้านล่างนั้นมีพวกเเอส เบลค กับองค์หญิงที่กำลังขี่เเลนสลอตบินอยู่รอบๆ

 

ฮารุโตะไม่สนใจทั้งสองคนนั้นแล้วใช้สเต็ปก้าวบนอากาศพุ่งตัวไปหาเนโครแมนเซียแล้วใช้ดาบปักไปเต็มๆหัวของมัน

 

กะ ก๊าสสสสส!!!!!!!!

 

มังกรที่โดนดาบของฮารุโตะแทงอยู่ๆมันก็ร้องโหยหวนออกมาร่างเนื้อของมันค่อยๆถูกดาบของฮารุโตะดูดเข้าไปใช้เวลาไม่กี่นาทีมังกรที่มีร่างเนื้อเป็นซสกศพตอนนี้มันได้กลายเป็น มังกรกระดูกไปเรียบร้อยแล้ว

 

"เป็นดาบที่แปลกจริงนะ"

 

ฮารุโตะยกดาบขึ้นมาตอนนี้มันได้กลายไปเป็นดาบธรรมดาแล้วระหว่างที่กำลังมองดาบอยู่นั้นอยู่ๆก็มีแสงสว่างจ้าสาดลงมา

 

"เห้ยๆนี่จะฟันมาทั้งแบบนี้เลยรึไง!!"

 

ฮารุโตะมองดาบที่ส่องแสงสว่างที่เข้ามาหาตนจึงนีบกระโดดหลบออกไปทันที ไม่นานรางของมังกรกระถูกก๋สลายหายไป

 

"ไม่เกรงใจกันเลยนะ แต่ก็ช่างเถอะได้ลองใช้พลังที่มีอยู่แบบนี่ก็ถือว่าโอเคแล้วมั้ง"

 

ฮารุโตะหันหลังเตรียมเดินกลับแต่ก็มีมังกรสีแดงบินลงมาขวางทางอยู่

 

"จะไปไหนงั้นเหรอฮารุโตะ"

 

คนที่ลงมาจากมังกรตัวนั้นก็คือรีเบ็กก้านั้นเองเธอหน้าแดงเล็กน้อยแล้วเดินมาหาฮารุโตะ

 

"เออ....ประธานฟื้นพลังได้ด้วยดีสินะครับยินดีด้วย ถ้างั้นผมขอตัว-"

 

ฮารุโตะคิดว่าต่อจากนี้คงไม่ดีแน่เลยรีบหันหลังกลับเตรียมหนีทันทีแต่ก็ถูกคูฮูรินงับคอเสื้อเอาไว้แล้วยกขึ้นมา

 

"มีอะไรเหรอครับประธานถ้ามีอะไรจะคุยเอาไว้เป็นพรุ่งนี้...."

 

"บังอาจมาทำให้พี่สาวคนนี้ต้องส่งเสียงร้องแบบนั้น กล้าไม่เบาเลยนะดูเหมือนเราต้องไปคุยกันซักหน่อยแล้วล่ะนะ"

 

"เอ๊ะ ร้องอะไรเหรอครับผมไม่เห็นได้ยิน~"

 

ฮารุโตะแกล้งทำเป็นเฉไฉถึงจะรู้อยู่แล้วว่าระหว่างที่ใช้พลังเร่งการฟื้นฟูอยู่นั้นรีเบ็กก้านั้นร้องเสียงสุดลามกออกมาถึงจะไม่มีใครได้ยินนอกจากฮารุโตะก็เถอะ

 

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้นะ ในเมื่อเธอเป็นคนทำยังไงเธอก็ต้องรู้มาคุยกันให้รู้เรื่องดีกว่า"

 

รีเบ็กก้าพูดจบก็กระโดดขึ้นไปขี้คูฮูรินจากนั้นสองคนก็มุ่งหน้าไปทีโรงเรียน..

..

..

..

..

..

..

..

..

-ห้องสภานักเรียน

"หืม....สรุปก็คือเธอใช้ฉันคนนี้เป็นหนูทดลองพลังของเธอสินะ"

 

รีเบ็กก้านั่งไขว้ห้างมองลงมาที่ฮารุโตะที่ตอนนี้กำลังนั่งชันเข่าอยู่

 

"ครับขออภัยด้วย พอดีผมคิดว่าเวลาที่จะได้อยู่ที่นี่คงเหลืออีกไม่มากนักเท่าไหร่"

 

"หืม หมายความว่าไง"

 

รีเบ็กก้าที่ยังไม่เข้าใจสิ่งที่ฮารุโตะพูด อยู่ๆก็มีกองกำลังทหารเดินเข้ามากันเต็มไปหมด

 

"นี่มันอะไรกัน พวกคุณเข้ามาแบบนี้ไม่เกรงใจรีเบ็กก้า แรนดาลล์คนนี้เลยรึไง"

 

รีเบ็กก้าลุกขึ้นแล้วตวาดพวกทหารที่เข้ามา หนึ่งในทหารคนนึงก็พูดขึ้น

 

"ขออภัย เรามาเพื่อจับผู้ที่แอบอ้างชื่อของพาลาดินในการปลอมแปลงเอกสารก็เท่านั้น"

 

ทหารคนนั้นหญิบกระดาษออกมาในนั้นมีรูปภาพสเก็ตของฮารุโตะอยู่

 

"นี่มัน!!!"

 

รีเบ็กก้ามองใบประกาศจับนั้นแล้วหันไปด้านหลังทันทีแต่ตรงนั้นไม่มีใครอยู่แล้วนอกจากกระดาษสีขาวใบหนึ่ง

 

"เข้าใจแล้ว ทำตามหน้าที่ของพวกคุณเถอะห้องที่ไม่มีเขาคนนี้อยู่แล้วล่ะนะ"

 

"รับทราบงั้นขอตัว"

 

ทหารพูดจบก็ทำความเคารพแล้วออกไปจากห้องทันทีเพื่อตามหาฮารุโตะ รีเบ็กก้าหยิบแผ่นกระดาษที่วางอยู่ขึ้นมาอ่าน

 

"[ถึงประธานรีเบ็กก้า ต้องขอโทษด้วยนะครับที่หลอกมาตลอดถึงจะเป็นช่วงเวลาสั่นๆแต่ผมก็สนุกมากเลยนะ แต่ถึงจะเร็วไปหน่อยแต่ผมมีเรื่องจะขอให้ช่วยหน่อยน่ะครับเกี่ยวกับมาเอสโทรกาเวนกับเด็กผู้หญิงคนนึงที่ชื่อลุคกะ.....]"

 

รีเบ็กก้าอ่านเพียงแค่นั้นก็หยุดอ่านไปก่อนแล้วเดินไปปิดหน้าต่างที่เปิดอยู่

 

"เป็นเด็กที่ลึกลับจังเลยนะฮารุโตะคุงเนีย...."

 

อีกด้านนึงฮารุโตะที่แอบหนีออกมาก่อนที่พวกทหารจะเข้ามาไปมากี่วินาที

 

"หยุดเวลาเพื่อเขียยจดหมายนี่มันก็แปลกดีเหมือนกันแหะ"

 

ฮารุโตะบ่นออกมาเพราะก่อนที่จะออกมาฮารุโตะได้ใช้พลังเวลาหยุดเอาไว้จากนั้นก็นั่งเขียนจดหมายขอบคุณกับเรื่องของกาเวนเอาไว้

 

"เอาเถอะผมเองก็สนุกจริงๆ แต่พระเจ้านั้นดันมาบอกว่าเอกสารจะเป็นของปลอมเพราะงั้นหาทางหนีให้ดีล่ะ เมื่อวานนี่มันก็....."

 

ฮารุโตะถอนหายใจกับการขี้แกล้งของอีกฝ่ายแล้ว

 

"จะว่าไปคอนโนะสุเกะนายจะไปกับผมจริงๆเหรอถ้าไปแล้วอาจจะไม่ได้รู้ตัวตนของนายก็ได้นะ"

 

ฮารุโตะเงยหน้านิดหนาอยไปถามคอนโนะสุเกะบนหัว

 

"ช่างเถอะ เดิมทีเราเองก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วอยู่กับเจ้ายังน่าสนุกกว่าซะอีก"

 

"เหรอ...."

 

คอนโนะสุเกะบอกไปแบบส่งๆ ฮารุโตะก็ไม่ได้ขัดอะไรนั่งรอเวลาจนกว่าร่างจะค่อยๆหายไป.......

..

..

..

..

..

..

..

..

To be continued Sao ??

///////////////////////////

-จบไปแล้วสำหรับเรื่องนี้อาจไม่ถูกใจหลายๆคนเพราะว่าไม่เคยดูมาก่อนล่ะนะ

-หลังจากนี้ก็อย่างที่บอกว่าจะไม่อัพสักพักนึงนะอย่าทิ้งไรท์น่า~

-โลกต่อไปก็น่าจะรู้นะ แต่ว่าจะไปช่วงไหนนี้ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่

-ไรท์ว่าจะปรับคาแรกเตอร์ใหม่นิดหน่อยนะเพราะยิ่งเขียนฮารุโตะเรายิ่งคล้ายกับสองพ่อลูกก่อนหน้าขึ้นเรื่อยๆแล้ว

-เอาล่ะคงได้เจอกันเมื่อถึงเวลาบาย......

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น