Meisan

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความอ่อนโยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 13

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2563 22:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความอ่อนโยน
แบบอักษร

ข้างนอกสำหรับรีลตอนนี้ดูปลอดโปร่งกว่าที่ผ่านมาหลังจากที่ต้องถูกจับตามองโดยพวกทอรัสด้วยกัน เขาเหมือนถูกขังอยู่ในห้องตัวเองมีแค่โทรทัศน์เป็นเพื่อนและเอเธอน่าที่คอยดูแลเขารวมถึงการฝึกซ้อม

  “ท่านรีลอยากไปเที่ยวที่ไหนคะ ? ”

  “ไม่รู้เหมือนกันครับ” รีลตอบอย่างซื่อ ๆ เขาเดินตามหญิงสาว พวกเขาข้ามถนนตรงนั้นมีร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง

  “ถ้าอย่างงั้นที่นี่ก็แล้วกันนะคะ”

  รีลไม่ว่าอะไรแต่ก็เข้าไปข้างในร้าน ทั้งคู่นั่งโต๊ะดูเมนูแล้วก็สั่งมา

  ของรีลเป็นน้ำอัดลมกับเฟรนฟรายจานหนึ่งแต่เอเธอน่าสั่งของหวานหลากหลายจนเกือบเต็มโต๊ะ พร้อมกับน้ำเลม่อนอีกหนึ่งเหยือกใหญ่ รีลมองเธอรับประทานอาหารอย่างมีความสุข

  “ทานหมดเหรอครับ ทั้งหมดนี่น่ะ” เอเทอน่าหันมามองรีล ขณะที่ช้อนยังคาอยู่ที่ปาก

  “ฉันอยากทดแทนเวลาที่เสียไปน่ะค่ะ” เธอว่า “ตอนเป็นโซลทานอะไรไม่ได้เลยค่ะ ไม่รู้สึกหิวหรือง่วงนอนเลยแม้แต่น้อยค่ะ”

  รีลรู้สึกตัวเล็กน้อยก่อนนึกได้ว่าอีกฝ่ายต้องพบเจอกับอะไรมา “ขอโทษนะครับ”

  “ไม่ต้องใส่ใจมากก็ได้ค่ะ ตอนนี้ฉันก็ได้ทานแล้วด้วย” รีลเท้าคางพลางขนมชิ้นแล้วชิ้นเล่าค่อย ๆ หายไป เด็กหนุ่มมองเธอพลางนึกถึงตอนเป็นฮุ่ยเหริน เธอก็เป็นแบบนี้เช่นกันแล้วก็ยังดูคล้ายกับไกอาอีกด้วย เพียงแค่มองเขาก็รู้สึกอยากยิ้มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

  กระดาษทิชชู่ถูกดึงออกมาแล้วส่งให้กับเอเธอน่า “เลอะน่ะครับ” 

  อีกฝ่ายนิ่งก่อนจับริมฝีปากตัวเองก่อนจะเข้าใจความหมายนั้น เธอหยิบทิชชู่จากมือของเขามาเช็ดปากตัวเอง “ขอบคุณมากนะคะ”

  “ผมเป็นสุภาพบุรุษนะ คุณผู้หญิง” เขายิ้ม และนั่นทำให้เอเธอน่าชะงักงั้นก่อนจะดึงทิชชู่ส่งให้ 

  “เลอะน่ะค่ะ” เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางเคาะนิ้วไปที่มุมปากของตัวเองเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ตัว

  “อ้อ” รีลยิ้มแต่ก็เขินอายไปด้วย หัวใจเขาเริ่มเต้นเร็วขึ้นมาเล็กน้อยและเริ่มไม่สามารถจะหยุดยิ้มได้

  นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันนะ !

  เอเธอน่าทานทุกอย่างหมดแล้วก็เรียกบริกรมาเก็บโต๊ะ แล้วดึงสมุดกับปากกาออกมา “ท่านรีลคะ ดิฉันอยากจะปรับปรุงเรื่องการฝึกของท่านเลยอยากจะขออนุญาตสอบถามข้อมูลของท่านสักนิดนะคะ”

  รีลพยักหน้า “ไม่ปัญหาครับ”

  “เท่าที่ดูรูปแบบการต่อสู้ตลอดหนึ่งสัปดาห์มานี่ ท่านรีลดูเหมือนไม่ถนัดอาวุธอย่างใดอย่างหนึ่งโดยตรงเลยค่ะ ดาบใช้ได้ปานกลาง อาวุธระยะสั้น กลาง หรือยาว หรือแม้แต่อาวุธระยะไกลท่านรีลสามารถใช้ได้ทุกอย่าง แต่ไม่สามารถเข้าถึงความถนัดของแก่นของอาวุธเลยสักชิ้นเดียว โดยปกติแล้วท่านรีลใช้อาวุธอะไรเหรอคะ ? ”

  “ถ้าเอาจริง ๆ ผมใช้ ‘สเปคตร้า’ ครับ

  “สเปคตร้า” เอเธอน่าพยายามนึกก่อนจะเข้าใจ “อาวุธของท่านเลลุซ่า”

  “ครับ ผมได้รับมาจากท่านแม่”

  “แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหนเหรอคะ ? ทำไมตอนที่ซ้อมกับฉันถึงไม่ใช่มันล่ะคะ”

  รีลไม่กล้ามองเธอตรง ๆ จึงได้แต่บอกอ้อมแอ้มออกไป “เพราะผมให้มันกับไกอาไปแล้วน่ะครับ”

  “อะไรนะคะ !? ” เอเธอน่าลุกขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังลั่นร้าน

  เด็กหนุ่มกำลังมองหญิงสาวที่กำลังโกรธเกรี้ยว ดวงตาของเธอนั้นยิ่งทำให้เขาไม่กล้าสบตาหนักขึ้นไปอีก มันเป็นความโกรธที่สัมผัสได้แม้ไม่ต้องมีคำใด ๆ ออกจากปากเลย

  “เฮ้ย นั่นมันตัวซวยไม่ใช่เหรอ ? ”

  ใครบางคนในร้านทักขึ้นมา รีลหันไปมองพลางต้องตาเบิกกว้างเพราะอีกฝ่ายก็คือเพื่อนร่วมชั้นเรียนสมัยมัธยม

  “เฮ้ยเข้ามาในร้านทำไมออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ! ” พวกผู้ชายต่างเริ่มลุกขึ้นมาหาเรื่อง เอเธอน่าเห็นท่าไม่ดีจึงเอาตัวเข้าขวาง 

  “ขอโทษนะคะนี่มันเรื่องอะไรกันเหรอคะ ? ”

  “เธอเป็นใคร เพื่อนหรือแฟนไอ้ตัวซวยนี่ ? ” ผู้ชายคนนึงพยายามจะผลักตัวเธอออกแต่เอเธอน่ากลับยกแขนป้องกันรีลไว้

  “คุณไม่มีสิทธิมาทำร้ายหรือไล่ใครออกจากร้านทั้งนั้นค่ะ”

  “อ้อเหรอ ?” ชายคนนั้นหยิบแก้วน้ำเลม่อนของเธอมาสาดใส่แล้ววางที่เดิมก่อนจะพยายามผลักเธอออกแต่เอเธอน่าไม่ยอมแพ้ ชายคนนั้นเงื้อมือจะตบเธอแต่ก็โดนรีลปัดทิ้งก่อนจะบังร่างของหญิงสาวเอาไว้

  “มาทำผมนี่อย่าทำร้ายเธอ” รีลส่งสายตาจ้องมองอย่างไม่กลัวเกรงอีกฝ่ายจัดให้ตามคำขอ รีลจับข้อมือของเขาไว้แล้วบิด อีกฝ่ายสบถลั่นร้านแต่ก่อนจะเริ่มการหมาหมู่ รีลกลับแสดงรังสีอำมหิตออกมา

  “ฮะ เฮ้ย” พวกมันหยุดทันที ก่อนจะขนลุกซู่

  “จะหยุดไม่หยุด ถ้าไม่หยุดฉันจะให้ไปนอนทานข้าวต้มที่โรงพยาบาลสักเดือนหนึ่ง” พูดจบ เขาก็เปิดกระเป๋าเงินโยนธนบัตรจำนวนมากกว่าค่าอาหารไว้บนโต๊ะ ก่อนจะจับมือเอเธอน่าพาเธอออกมาจากตรงนั้น คนทั้งคู่วิ่งออกมาจนถึงสวนสาธารณะ

  “ท่านรีล ท่านควบคุมรังสีอำมหิตได้ด้วยเหรอคะ ? ”

  “พอได้ครับ รังสีพวกนี้ผมมีมันมาตั้งแต่จำความได้แต่การฝึกกับคุณทำให้ผมเริ่มเข้าใจว่าจะเอาออกมาใช้ยังไง ? ” รีลหายใจหอบระดับหนึ่ง แต่ด้วยการฝึกฝนกับเอเธอน่าทำให้เขาเหนื่อยน้อยกว่าแต่ก่อนมาก

  “จริง ๆ จะให้ดิฉันจัดการให้ก็ได้นะคะ” พูดยังไม่ทันจบ รีลก็ถอดเสื้อแจ็คเก็ตออกมาเช็ดใบหน้าและผมให้กับเธอ

  “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการครับผมไม่ชอบความรุนแรง มันอาจจะทำให้ผมอาจจะดูอ่อนแอไม่เข้มแข็งในสายตาของคุณ”

  เอเธอน่านึกถึงตอนที่เขาพูดเรื่องอดีต เด็กที่ถูกรถบรรทุกชนจนร่างกระเด็นไปไกลต่อหน้าต่อตา การอดทนต่อการไม่ได้รับความรักจากใคร ๆ และสุดท้ายการที่ต้องมารับหน้าที่สังหารใครสักคน

  “ไม่หรอกค่ะ คุณเป็นคนเข้มแข้งมากค่ะ” เอเธอน่ายิ้ม “แล้วก็อ่อนโยนมากด้วย”

  หัวใจของรีลกระตุกขึ้นมาเมื่อเห็นใบหน้าเธอภายใต้แจ็คเก็ตของเขา มันทำให้เขารู้สึก

  ใบหน้าของเอเธอน่าแดงเรื่อเล็กน้อย รีลเองก็พึ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเอาใบหน้าเข้ามาใกล้อีกฝ่ายจึงถอยออกอย่างนุ่มนวล ไม่ให้อีกฝ่ายตกใจ

  “คุณน่ะอ่อนโยนจริง ๆ นั่นแหละค่ะ” หญิงสาวขวยเขินจนแทบไม่สามารถปกปิดรอยยิ้ม เอาไว้ได้เลย

  รีลยิ้มกลับ ในใจของเขานึกถึงคำพูดของใครสักคนหนึ่งขึ้นมา

 

  คุณเชื่อเรื่องโซลเมทไหม ? โซลเมทไม่จำเป็นต้องเป็นคนรักกัน  

  อาจจะเป็นคน เดียวกันมาก่อน เพื่อน หรือว่าคนที่รักกัน

 

  แล้วสำหรับเขาแล้วเอเธอน่าตรงนี้ เธอเป็นอะไรสำหรับเขากันแน่ ?

 

 

 

 

   

 

 

ความคิดเห็น