Meisan

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

การเปลี่ยนแปร

ชื่อตอน : การเปลี่ยนแปร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 14

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2563 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การเปลี่ยนแปร
แบบอักษร

รีลกำลังเหนื่อยอ่อนในมือของเขาถือดาบหนึ่งเล่ม อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงรูปร่างดูบอบบางแต่กลับแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ อาเธน่าใช้ง้าวในการต้อนเข้าให้จนมุมจนรีลต้องหอบอย่างหนักและช่วงเวลาเช้าของวันนี้เขายังไม่สามารถเข้าใกล้ได้มากกว่าระยะของง้าวได้เลย

  “ท่านรีลคะ ท่านยังต้องฝึกอีกมากเพราะร่างกายของท่านด้อยเรื่องกายภาพมากเลยค่ะ” เอเธอน่าพูด ขณะหยุดท่าทางที่การยกขาเป็นสามเหลี่ยมและตั้งง้าวด้วยมือทั้งสองไว้กลางอากาศ เตรียมวาดฟันอีกฝ่ายให้ขาดกระจุย

  “เล่นใช้ง้าวของจริงขี้โกงชะมัด” รีลว่า “ของผมทำไมเป็นแค่ท่อนเหล็กโง่ ๆ ที่ไม่มีความคมอย่างงี้ล่ะครับ”

  “จริง ๆ แล้วท่านสามารถทำให้ดิฉันมีรอยแผลได้ถ้าเกิดมีทักษะมากพอ” เธออธิบาย “แม้แต่ดาบไม้ก็ยังสามารถทำให้เกิดรอยแผลได้”

  “บ้าไปแล้ว” เด็กหนุ่มคำราม กำดาบในมือแน่น

  “ถ้าฝึกกับท่านเซเลสเต้ต้องใช้มือเปล่าสร้างบาดแผลนะคะ ดิฉันคิดว่าการฝึกแบบนี้คือผ่อนปรนที่สุดแล้วค่ะ”

  “ให้ตายเถอะ ! ” รีลตะโกนลั่นปลุกขวัญกำลังใจก่อนจะฟาดดาบเหล็กเข้าใส่ เอเธอน่าที่รออยู่ในเธอใส่จิตสังหารลงไปแล้วกระแทกด้ามไม้ไปยังมือของรีล มือของเขาอ่อนแรงลงทันทีส่งผลให้ดาบหลุดออกจากมือ

  หัวใจของรีลแทบหยุดเต้นเมื่อคมง้าวเกือบจะเฉือนคอของเขา เขามองคมง้าวก่อนมองตาของเอเธอน่าแล้วพบกว่ามันเป็นดวงตากินเลือดกินเนื้อ ไม่สิมันมากกว่านั้นเพราะเขากำลังเห็นเทพสงครามผู้ไร้ความปรานี ที่พร้อมจะสังหารทุกชีวิตหากต้องการ

  “ในสงครามโอกาสของชีวิตมีเพียงครั้งเดียว จดจำเอาไว้ให้ขึ้นใจนะคะ”

  “...ครับ” เหงื่อของเขาไหลจากข้างแก้ม

  “ดีค่ะ” เอเธอน่าละคมง้าวจากคอของรีลแล้วควงเก็บคมไว้ข้างล่าง เข่าของรีลทรุดลงกับพื้น

  เอเธอน่ามองด้วยสายตาเย็นชา แต่วินาทีต่อมาเธอก็เห็นใจเขา

 

  ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อนหลังจากรับรู้เรื่องราวทั้งหมด

  “ผมจะ...ฆ่าไกอาครับ” รีลพูดแล้วทำให้แพนธอร่าดีใจแล้วโผกอดเขาทันควัน แล้วสั่งให้เธอฝึกซ้อมรีลให้เก่งขึ้นเพื่อรับมือกับอิควินอกซ์ แต่...พวกเขาจะรู้บ้างหรือเปล่าว่ากำลังมอบอะไรให้เด็กหนุ่มอายุเพียงเท่านี้ 

 

  เอเธอน่ามองรีลพลางครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยปากขึ้นมา

  “ท่านรีลคะ”

  เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะใช้ดาบเหล็กดันตัวเองให้ลุกขึ้น “ผมไหวครับ”

  หญิงสาวอึ้งก่อนจะมองต่ำลงพื้นแล้วใช้มือสัมผัสหลังมือของรีลอย่างแผ่วเบา เด็กหนุ่มอึ้งเล็กน้อยแต่เธอนั้นกลับยิ้มแย้มแตกต่างจากคนเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

  “เราออกไปเที่ยวข้างนอกกันเถอะค่ะ”

 

  ในอีกด้านหนึ่ง เซฟเฮ้าที่ไกอาอาศัยอยู่

  ไกอาทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง “เอาฉันออกไปเดี๋ยวนี้นะปริซึม ชิโด ฉันจะไปหาพ่อ ! ”

  ปริซึมกับชิโดพากันปวดหัว หลายวันแล้วที่ไกอาทำตัวงี่เง่าอย่างการทุบทีวี การทำให้ไฟดับหรือแต่การวางยานอนหลับใส่คนรับใช้และพวกเธอเพื่อหนีออกไปข้างนอก พอจับตัวมาได้แม้ว่าจะเอาเชือกพันแล้วหรือใส่กุญแจมือให้ติดอยู่กับเตียงก็ไม่อาจจะขังเธอได้

  สุดท้ายจึงจบที่ว่าเอาเธอไปขังไว้ในห้องน้ำชั่วคราวจนกว่าจะหมดฤทธิ์

  “ชิโดฉันเริ่มไม่ไหวกับไกอาจริง ๆ แล้วน่ะ” ปริซึมโอดครวญ “ก็พอเข้าใจเธอนะ แต่เธอไม่เข้าใจเลยว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง ? ”

  ชิโดทำได้แค่แตะไหล่ปริซึม “ถ้าเป็นเธอ เธอจะอยู่เฉยไหมล่ะ ? ”

  “ไม่”

  “ก็นั้นแหละ” ชิโดสรุป “เราก็ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อทำให้เธอปลอดภัยแล้วกัน อย่าถือโทษโกรธเธอเลย”

 

  ไกอาหยุดทุบประตูเมื่อรู้ว่าไม่มีประโยชน์ เธอทำได้เพียงร้องไห้สะอีกสะอื้นและตะโกนเรียกหาอิควิน็อกซ์

  “ผมอยู่นี่ครับ” ชายหนุ่มเข้ามาใกล้เธอ โดยมีทุ่งกว้างเป็นฉากหลัง

  ไกอาไม่รอช้าคว้าตัวของอินควิน็อกซ์พร้อมกับกรีดใส่หน้าเขาทันที ชายหนุ่มทำได้เพียงแค่อึ้งและกำหมัดแน่นเพื่ออดทน เพราะอย่างน้อยที่สุดนี่ก็เป็นผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจในอดีตชาติที่แล้ว

  เด็กสาวสะอื้นตัวสั่นสะท้านและทนไมไหวอีกต่อไป เธอทำได้แค่ร้องไห้และหลายวันมานี่ไกอาทำตัวงี่เง่าจนเขาเริ่มทนไม่ไหว จากเห็นใจก็เริ่มที่จะรำคาญจนสุดท้ายความอดทนก็ขาดผึ่งจนตะโกนออกมาเสียงดัง

  “ยัยงี่เง่าเอ้ย จะร้องไห้ไปจนถึงเมื่อไรกัน !? ”

  เสียงดังสนั่นแต่อีกฝ่ายก็ยังไม่หยุดร้องไห้จนเขารำคาญ ยกมือขึ้นปิดหูหวังว่าจะให้เสียงเบาลงแต่ไม่เลยกลับทำให้ยิ่งน่ารำคาญขึ้นไปอีก

  เขาเป็นสุภาพบุรุษไม่ตบตีผู้หญิงและเขาเป็นคนใช้เหตุผลแก่ปัญหามาตลอดชีวิต จึงถอนหายใจก่อนจะถาม “ให้ฉันช่วยอะไร ไกอา”

“พาฉันไปหาพ่อที” 

  “ไม่ได้ ! ”

  “แค่เห็นหน้าพ่อก็ได้” อินควิน็อกซ์ถอนหายใจ ก่อนจะแสดงภาพของพ่อให้เธอดู

  พ่อของเธอกำลังหลับและดูสุขสบายดี

  “เขาอยู่ที่ไหน ? ” เขาจึงฉายให้เธอดูชื่อโรงพยาบาล มันเป็นโรงพยาบาลที่เธอรู้จัก

  “พอใจแล้วใช่ไหม ? ” เขาถาม ไกอาพยักหน้า “งั้นก็ดีอยู่ที่นี่ซะจนกว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง”

  “แล้วถ้ามันไม่เปลี่ยนแปลงล่ะ ? ” ไกอาถาม อิควิน็อกซ์ตอบกลับอย่างมั่นใจ 

  “มันเปลี่ยนแน่อีกไม่นานหรอก ฉะนั้นรอไปก่อนเถอะนะ”

 

  หลังจากจบการพูดคุยกับอิควิน็อกซ์ ไกอาที่นั่งอยู่บนโถชักโครกที่ปิดฝาเอาไว้ดึงเม็ดยาชนิดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

  “ฉันรอไม่ได้หรอก ฉันจะปล่อยให้พ่อเป็นอันตรายไม่ได้แล้วก็รีลด้วย” 

  ไกอากินยาเข้าไป

  “ทางเลือกของฉัน ฉันขอเลือกเอง”  

 

ความคิดเห็น