กินนมก่อนนะ

*เรื่องนี้จบแล้ว อยู่ในช่วงรีไรท์+เพิ่มเนื้อหา (เพราะไรท์พิมตกเยอะมาก~ ก็เลยแก้ไข) •ฝากเรื่องใหม่กำลังอัพ• 'Hi bit*h ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้' ด้วยนะคะ😘😘😘 (อ่าฟรีตั้งแต่ต้นจนจบ) ขอบคุณไลค์กับทุกคอมเม้นมากๆเลยนะคะ😙😚😍😍

ชื่อตอน : [10] G-sus & Melbee [Rewrite]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2561 12:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[10] G-sus & Melbee [Rewrite]
แบบอักษร

Chapter10


#

[G-sus: talk]

     หมับ!

     ผมดึงรั้งแขนเรียวเล็กไว้ หลังจากที่ เธอทำท่าจะวิ่งออกจากลิฟต์ เพื่อที่จะพูดกับเธอ ในเรื่องของไอ้เอก

     ยังไงก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!

     เธอหันมามองหน้าผมอย่างอึ้งๆ ใบหน้าสวยตกใจได้ชัด แถมดวงตากลมโตทังสองข้างมีน้ำตายังไหลไม่ขาดสายอีกต่างหาก พลางมองมาที่ข้อมือตัวเองที่ถูกผมจับไว้อยู่ก่อนหน้านี้ อย่างงุนงง

     ผมจึ่งลากแขนเธอออกมาจากลิฟต์ เพื่อมาคุยกัน

     "ปล่อยนะ!" ยัยตัวเล็กร้องบอกผม พลางจะดึงแขนตัวเองกับคืน

      หึ! แตะนิด แตะหน่อยทำมาเป็นหวงตัว

     "อยากจับตายล่ะ รู้สึกทังเอียนทังขยะแขยง" ผมก็ตอบกลับร่างเล็กไปตามความจริง

     ก็เธอมันน่าขยะแขยงจริงๆนี่!

     "ไม่อยากอยากจับก็ปล่อยสิ!" คนตัวเล็กกว่าออกคำสั่งกับผมอย่างหัวเสีย คงจะเป็นเพราะไม่เห็นหน้าผมล่ะสิ ขนาดหน้าผมเธอยังไม่มอง เอาแต่ก้มมองแขนตัวเองที่ถูกจับอยู่

     เหอะ! ช่วงนี้หลบหน้าผมว่างั้น?

     เจอเหยื่อใหม่แล้วสินะ...

     "ปล่อยก็โง่สิ! ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ" ผมเปิดประเด็น จนร่างเล็กเริ่มเงยหน้ามามองผมอย่างหวั่นๆ

     "โอเค งั้นก็ปล่อยแขนก่อนสิ แล้วจะฟังเรื่องที่นายจะพูดกับฉัน" เธอทำท่าจะบิดแขนออกจากมือผม ทำเป็นเล่นตัวเข้าไป!

     ผมเห็นดั่งนั้น เลยปล่อยแขนเล็กให้เป็นอิสระ เธอจึงใช้มือปาดน้ำตาออกจากดวงตา กับพวงแก้มอมชมพูน่ารักนั่น

     ผมก็แค่มีเรื่องจะพูดกับเธอ...

     "หึ! เข้าเรื่องเลยนะ! เธอน่ะจับฉันไม่ได้ เดี๋ยวนี้ เปลี่ยนแผนคิดจะจับเพื่อนฉันแล้วงั้นเหรอ? ร้ายกาจใช่เล่นนะเธอเนี่ย" ผมร่ายยาวไม่อยากเสียเวลามาก เพราะอยากกลับห้องไปนอนจะแย่

     "ถ้าใช่แล้วจะทำไม?" เธอพูดอย่างไม่อาย กอดอก แถมยังพูดจานิ่งๆไม่แสดงสีหน้าด้วย

     จนผมหงุดหงิด ในคำพูดของเธอขึ้นมา...

     "เธอน่ะได้กับมันยัง? กี่ครั้งล่ะ?"

     "เหอะ! ได้! ได้กันมาเยอะแล้วด้วย ทำไม? หวงเพื่อนว่างั้น" คนตัวเล็กเริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธเกรี้ยว พลางทำท่าทางจะเล่นลิ้นกับผม

     จะเอาให้ได้? หัวคิ้วผมกระตุกขึ้นมาเลยทันที

     "เธอ! อย่ามายุ่งกับเพื่อนฉัน ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ผมเตือนร่างเล็ก ด้วยความหวังดี

     "ฉันควรเชื่อนายไหม? ก็ไม่! จบแล้วใช่ไหม ฉันจะได้กลับเข้าห้อง"

     เหอะ! ยัยนี่กวนอวัยวะเบื้องล่างชิบหาย! ปากก็น่าตบด้วยปากนะยัยบ้า! เธอได้เจอดีแน่ยัยตัวแสบ!!

     "ยังไม่จบหรอก หึ!" ผมเหยียดยิ้มร้ายขึ้นมา

     พลั่ก! ตุบ!

     ว่าจบ ผมก็ผลักคนตัวเล็ก จนแผ่นหลังบอบบางของเธอกระเด็นเข้ากับผนังของโรงแรม น่าปราบพยศนัก! ดื้ออย่างนี้ผมต้องสั่งสอน!

     "โอ๊ย! เจ็บนะไอ้บ้าผลักมาได้!" คนตัวเล็กร้องออกมาอย่างเจ็บๆ สีหน้าของเจ้าตัวก็เหยเก ราวกับเจ็บปวดนักหนา

     "สำออย! ฉันบอกให้เธอทำตาม แต่เธอก็ไม่ทำตามเธอหาเรื่องเองป่ะวะ?" ผมเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็ก จนกักขังเธอไว้ในอ้อมแขน

     "นายเป็นคนหาเรื่องอะ...อื้อ!" ผมก้มลงใกล้ใบหน้าหวาน ปิดปากบางไว้ด้วยริมฝีปากหนา อย่างรุ่มร้อน

     ใช่ไง! ผมจูบปิดปากยัยนี่เอง ส่วนคุณเธอน่ะ ได้แต่ยืนนิ่งเฉยตกใจตาโตให้ผมจูบ พลางยอมให้ผมออกแรงบดขยี้กลีบปากบางอีกด้วย มันทังนุ่มนิ่ม หอมหวาน จนผมต้องดูดดึงตักตวงเอาความหอมหวานมาให้หมด 

     ร่างเล็กก็ดีดดิ้นเมื่อเธอได้สติ จากอาการตกใจ ผมเลยต้องเปลี่ยนจากค้ำผนัง แล้วใช้มือทังสองข้างมาจับยึดไหล่เล็กทังสองข้างให้แนบไปกับผนัง เพื่อที่จะได้ให้ริมฝีปากแนบแน่นขึ้นอีก

     "อืมม..." ผมครางตอบรับอย่างพอใจในความหอมหวานนี้

      มันน่าหงุดหงิดเปล่าวะ? ที่... เออ! นั้นแหละ! ที่เธอพูดว่าได้กลับไอ้เอกแล้ว แถมดื้อจนน่าตีที่ไม่ยอมหยุดยุ่งกับไอ้เอด 

     แต่ ผมก็ไม่รู้ว่าตัวผมหงุดหงิดอะไรเธอ ถึงขั้นต้องปล้ำจูบร่างบางนี้

     ละ... แล้วทำไม ผมถึงต้องจูบกับยัยบ้านี่เป็นคนแรกวะ!?

     "เปิดปากให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ผมผละริมฝีปากออกมาอย่างแสนเสียดาย ที่เธอไม่ยอมเปิดปากให้ผมลุกล้ำได้มากกว่าจูบ

     "มะ...ไม่! ปล่อยฉันนะไอ้อะ....อื้อ!"

     ผมก้มลงจูบปากเล็กๆอีกครั้ง พลางพยายามเปิดปากเธอ แต่ร่างเล็กก็ไม่ได้ทำตามดั่งใจผมเลย! พร้อมยังขัดขืน จะผลักผมออกอีกด้วย

     "อื้อ!!" ผมก็เลยกัดเข้าไปที่ปากเล็กๆของเธอไม่แรงหนัก... และก็เหมือนเมลบีจะเผลอร้องออกมา ผมจึงไม่รอช้าที่จะสอดลิ้นหนาเข้าไปในโพรงปากหวาน พลางไล่ต้อนลิ้นเล็กๆของเธอ

      ไหนผ่านมาเยอะ? ทำไมไม่จูบตอบผมเลยวะ! ถึงผมจะยังสดซิง แต่ผมก็เคยดูหนังนะเออ! ก็หนังอย่างว่าไง! แล้วก็ดูมาเยอะด้วย!

     "อื้อ!" ร่างเล็กร้องประท้วงออกมา เหมือนจะขาดอากาศ

     ผมปล่อยปากเธอให้เป็นอิสระ มองดูเธอหายใจอย่างหอบเหนื่อย หน้าตาของยัยเด็กน้อยตรงหน้าก็แดงยิ่งกว่าลูกตำลึงอีก

     น่ารักว่ะ! 

     'เฮ้ย!! จะไปชมยัยเด็กนั้นทำไมว่ะไอ้จี!'

     พอผ่านไปได้สักพัก จนร่างเล็กหายเหนื่อยหอบ ผมกับเธอต่างคนก็ต่างเงียบ จ้องมองหน้ากันอย่างไม่วางตา

     "ไง ลืมเอาปากมาไงหายซ่าเชียวนะ" ผมเลยทำลายความเงียบ ด้วยการทักเธอก่อน

     "......" เงียบว่ะ

    "ถึงกับเงียบเลยเหรอวะ!" ผมถามเสียงดัง พลางเขย่าคนไหล่คนตรงหน้าไปด้วย

     "......" เงียบ... กระพริบตาปริบๆ

     "เออ! เงียบได้เงียบไป! ถ้าฉันยังเห็นเธอยุ่งกับเพื่อนฉันอีก เธอได้เจอเยอะกว่านี่แน่!"

     ผมยอมละมือจากไหล่บาง เดินออกห่างจากเธอ เตริมจะเดินกลับเข้าห้องตัวเอง ผมก็ได้ยินเสียงกรี๊ดเล็กแหลมของเธอ และเสียงจ่มด่าของเธอ

     หึ! ปากหวานชะมัด! ทังหวาน ทังนุ่มนิ่ม ติดตรึงริมฝีปากของผม

      เชอะ! เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับพี่จีซัสได้นะ น้องเมลบี!


*รีไรท์+เพิ่มเนื้อหา



ความคิดเห็น