Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ถ่านไฟ(ไม่)เก่า 2

ชื่อตอน : ถ่านไฟ(ไม่)เก่า 2

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 277

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2563 14:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถ่านไฟ(ไม่)เก่า 2
แบบอักษร

 

โง่จริงนวินดา! พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่คู่รักลับๆ แต่ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายยังสนิทสนมกันมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ แน่นอนว่าพวกเขาต้องยังคบหาสมาคมกันอยู่แล้ว คงมีแต่คนโง่อย่างเธอนี่แหละที่ละเมอ เพ้อพกว่าเขากับเบรนน่าจะเลิกคบกันได้!

 

“มันกะทันหันมากน่ะ ผมเองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับเบี่ยงกายออกจากเพื่อนสนิทอย่างแนบเนียน

 

“ฉันรู้ค่ะ ฉันรู้ว่าถ้าคุณรู้ก่อน คุณต้องบอกฉันคนแรกอยู่แล้ว”

 

เสียงหวานใสของเบรนน่าฟังดูมั่นใจเสียจนนวินดาอดโหวงเหวงในใจไม่ได้ หากเป็นเธอ...เธอจะมั่นใจในตัวเขาได้ถึงขนาดนี้ไหมนะ? จะเชื่อมั่นถึงขนาดนี้หรือเปล่าว่าเฮย์เดนจะคิดถึงเธอก่อนใคร และเห็นเธอสำคัญมากพอจะบอกเรื่องต่างๆ ในชีวิตของเขากับเธอก่อนคนอื่นๆ?

 

“คุณกินอะไรแล้วรึยัง? เดี๋ยวผมให้คนจัดมาให้ดีไหม?” นี่เป็นวิธีหลีกเลี่ยงไม่ให้เบรนน่ามายุ่มย่ามกับเขา เพื่อไม่ให้ภรรยาเข้าใจผิดจนเกิดปัญหาเดิมซ้ำอีก แต่นวินดากลับเข้าใจว่าเขาห่วงใยและใส่ใจชู้รักของเขา มากเสียจนไม่คิดที่จะปิดบังเธอเลยด้วยซ้ำ ใบหน้าหวานซึ้งจึงซีดเผือดลงไปกว่าเก่า

 

“ขอบคุณนะคะที่รัก แต่ไม่ต้องหรอกค่ะ หลังหกโมงเย็นฉันดื่มได้แค่น้ำเปล่าเท่านั้น” เบรนน่ายิ้มหวานพลางโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจุมพิตเพื่อขอบคุณที่เขาเอาใจใส่เธอมากถึงเพียงนี้ แต่เขากลับเบี่ยงหน้าหลบ ริมฝีปากเคลือบสีชมพูจึงพลาดไปโดนใบหน้าคมเข้มจนเป็นรอยรูปริมฝีปากอย่างชัดเจน “อุ๊ย! เลอะเลย...”

 

นวินดาเบือนหน้าหนีและตั้งใจจะเดินหนีไปเสีย จะได้ไม่ต้องทนเห็นภาพบาดตาอีกต่อไป แต่เฮย์เดนกลับคว้าข้อมือเธอไว้เสียก่อน

 

“วินดี้!” ชายหนุ่มรั้งภรรยาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเดินจากไปด้วยความเข้าใจผิด “จะไปไหน?”

 

“ฉัน...” นวินดากัดริมฝีปากด้วยความลังเลใจ เพราะไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรไม่ให้ตนเองเสียหน้าและไม่ให้เขาจับได้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร แต่หญิงสาวในชุดราตรียาวสีเขียวโทนเดียวกับสีนัยน์ตาของหล่อนก็หันมาหาเธอเสียก่อน

 

“อ้าว! นึกว่าใคร ที่แท้ก็อดีตภรรยาของคุณนี่เอง ไฮ วินดี้ ไม่เจอกันนานนะคะ” นวินดาตัวแข็งไปชั่วขณะเมื่อจู่ๆ ศัตรูคู่แค้นที่จ้องจะแย่งสามีเธอตาเป็นมันก็หันมาทักทายเธอด้วยรอยยิ้มหวานฉ่ำราวกับไม่เคยประกาศศึกกับเธอมาก่อนเลย

 

“ไม่ใช่ ‘อดีต’ หรอกเบรนน่า” เฮย์เดนชี้แจงด้วยน้ำเสียงสุภาพ

 

“อ้อ! จริงสิ! พวกคุณกลับมาคืนดีกันแล้วนี่คะ” ทายาทตระกูล แม็คคาร์ทนีย์ยังคงโปรยยิ้มให้เธอ ราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการกลับมาคืนดีกันของเธอกับเฮย์เดนเลยสักนิด “ยินดีด้วยนะคะ ได้ข่าวว่าคุณมีลูกกับเดนนี่ด้วย”

 

“ขอบคุณค่ะ” เมื่ออีกฝ่ายแสดงความยินดีด้วยท่าทีเป็นมิตรขนาดนี้ นวินดาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ขืนเธอเอาเรื่องเก่าๆ มาพูดซ้ำ ก็จะกลายเป็นว่าเธอบ้าไปคนเดียวน่ะสิ

 

“ตายจริงเดนนี่! ฉันลืมไปสนิทเลย คุณพ่อบอกว่ามิสเตอร์ฮายาชิอยากคุยกับคุณเรื่องแฟรนไชส์ที่ญี่ปุ่นน่ะค่ะ”

 

“เขาซื้อแฟรนไชส์ผมไปแล้ว ถ้าอยากคุยเรื่องนี้ก็ติดต่อผมได้โดยตรงอยู่แล้วนี่”

 

“อ๋อ พอดีเขาชวนคุณพ่อร่วมหุ้นเปิดร้านอาหารฟิวชันในญี่ปุ่น แล้วคุณพ่อเสนอไปว่าอยากได้ไอศกรีมของคุณไปลงที่ร้านด้วย พวกท่าน ก็เลยอยากจะปรึกษาคุณน่ะค่ะ”

 

“ถ้างั้นนัดคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวน่าจะดีกว่า” ในเมื่อเป็นเรื่องของธุรกิจที่เห็นผลกำไรอยู่ตรงหน้า เป็นใครก็ต้องสนใจ แต่เขาอยากจะติดต่อกับไบรอัน แม็คคาร์ทนีย์และเพื่อนนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นโดยตรงมากกว่า เพราะไม่อยากให้ภรรยาคิดมากจนทำให้ชีวิตครอบครัวต้องสั่นคลอนอีก

 

“ในเมื่อผู้ใหญ่อุตส่าห์ออกตัวมาขนาดนี้ ยังไงคุณลองไปคุยกับท่านพอเป็นพิธีก่อนไม่ดีเหรอคะ? อย่างน้อยก็ถือว่าเห็นแก่คุณพ่อ ท่านจะได้ไม่เสียหน้า”

 

“งั้นคุณไปกับผมด้วยเลยแล้วกันนะวินดี้” ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ไปด้วยกันเสียเลย นวินดาจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านว่าเขามีอะไรกับเบรนน่า และเข้าใจเสียทีว่าที่เขาต้องติดต่อกับครอบครัวของเธอตลอดเวลาก็มีแต่ เรื่องงานเท่านั้น เนื่องจากธุรกิจของสองครอบครัวต่างก็เกื้อหนุนกัน มาตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง แม้ในตอนนี้จะไม่ได้พึ่งพากันมากเหมือนในยุคก่อน เพราะแฮมป์ตันกรุ๊ปเจริญรุ่งเรืองจนสามารถอยู่ได้ด้วยตนเองนานแล้ว แต่อย่างไรก็ยังเป็นบริษัทคู่ค้า จึงต้องพบปะและทำงานร่วมกันเป็นธรรมดา

 

“เอ่อ...” นวินดาลังเล เพราะเกรงว่าหากเธอเข้าไปร่วมวงก็รังแต่จะอึดอัดกันไปทั้งสองฝ่าย

 

“เดนนี่...เราคุยกันเรื่องธุรกิจ ให้วินดี้ไปด้วยเธอจะเบื่อเปล่าๆ นะคะ” นักธุรกิจสาวเอ่ยปากก่อนจะหันมาหานวินดาอีกครั้ง “ถ้าจำไม่ผิดคุณจบด้านสื่อสารมวลชนมาใช่ไหม? จะไม่เข้าใจเรื่องธุรกิจและการลงทุนก็ไม่แปลกหรอก”

 

สีหน้าเห็นอกเห็นใจอย่างยิ่งของเบรนน่าทำเอานวินดารู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าเสียยิ่งกว่าวัวในฟาร์ม เพราะอย่างน้อยมันก็คงอยู่ถูกที่ถูกทางกว่าเธอ

 

“ไม่รู้เรื่องก็ไม่เห็นเป็นไร ไปกับผมนะ ไปเป็นเพื่อนผมเฉยๆ ก็ได้” สายตาเว้าวอนของเขาเกือบจะทำให้เธอใจอ่อน ชนิดที่แม้เขาจะชวนเธอไปลงนรก นวินดาก็คงยอมไปอย่างไม่ต้องสงสัย แต่พอสบตากับเบรนน่า หญิงสาวก็ต้องเปลี่ยนใจ เพราะถึงอย่างไรก็ไม่อยากใกล้ชิดกับผู้หญิงคนนี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

 

“คุณไปเถอะค่ะ ฉันอยู่ได้...”

 

คำตอบของเธอทำให้ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็น ได้ชัด แต่ยังไม่ทันที่เฮย์เดนจะได้เอ่ยอะไร เพื่อนสนิทของบิดาผู้ล่วงลับก็โบกมือเรียกเขาเสียก่อน

 

“อุ๊ย! คุณพ่อเรียกแล้วละค่ะเดนนี่” ริมฝีปากสีชมพูจัดแย้มยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ลำพังคำพูดเธอ เฮย์เดนอาจจะปฏิเสธ แต่ถ้าบิดาของเธอเรียกหาเขาตรงๆ แบบนี้ ไม่มีทางที่เฮย์เดนจะหลีกเลี่ยง เพราะเขาให้ความเคารพไบรอัน ไม่ต่างอะไรจากบิดาแท้ๆ ของตนเองเลย

 

“งั้นรอตรงนี้นะ อย่าไปไหนล่ะ เดี๋ยวผมรีบกลับมา” ใจจริงเฮย์เดนไม่อยากแยกจากภรรยาเลย แต่เขาก็มองออกว่าเธอไม่อยากไปด้วยจริงๆ ชายหนุ่มจึงไม่อยากดึงดันให้เธอรู้สึกแย่ไปกว่านี้ เพราะลำพังแค่เห็นเขายังติดต่อกับเบรนน่า นวินดาก็คงไม่พอใจมากอยู่แล้ว

 

“คุณไปก่อนนะคะที่รัก เดี๋ยวฉันขอไปทำธุระก่อนแล้วจะตามไป”

 

ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเบรนน่าไม่ได้เข้ามาควงแขนไปกับเขาอย่างที่นึกกังวลว่าเธอจะทำ

 

“ตามสบายเลยบี วินดี้...คุณจะไปอยู่กับแอนนี่หรือแอมเบอร์ก่อนก็ได้นะ เสร็จธุระแล้วผมจะรีบตามไป” เฮย์เดนย้ำกับนวินดาก่อนจะเดินไปหาบิดาของเบรนน่ากับนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหน้าสุดของห้องจัดเลี้ยงโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าเพื่อนรุ่นน้องซึ่งเมื่อสักครู่เดินจากไปแล้ว ได้ย้อนกลับมาหาภรรยาของเขาอีกครั้ง

ความคิดเห็น