ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : Seikoku no Dragonar II

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 417

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2563 17:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Seikoku no Dragonar II
แบบอักษร

"เออ...ก็พอรู้อยู่หรอกว่าพอได้รอยสลักแห่งดวงดาวมาแล้วจะมีคู่หูถือกำเนิดขึ้นมา..."

 

ฮารุโตะพูดพลางมองเจ้าก้อนขนสีขาวที่อยู่ตรงหน้า

 

 

 

"ปกติมันต้องเป็นมังกรไม่ใช่หรอ แล้วทำไมไอ้ที่ออกมามันถึงเป็นจิ้งจอกไปได้ล่ะ"

 

ฮารุโตะค่อยๆยื่นมือเข้าไปแตะเจ้าจิ้งจอกที่กำลังทำความสะอาดขนตัวเอง แต่พอมันรู้ว่าฮาโตะจะเเตะ มันก็ใช้เล็บฝ่าเท้าตบมือฮารุโตะเข้าให้

 

"โอ๊ย!!"

 

"อย่ามาแตะนะ ไม่รู้รึไงว่าเราน่ะเป็นใคร"

 

พอจิ้งจอกตบเข้าที่มือของฮารุโตะเสร็จมันก็พูดขึ้นมา

 

"เอ๊ะ? พูดได้ด้วย"

 

"ก็แน่สิ เราน่ะเป็นสัตว์ศักสิทธ์เชียวนะเราน่ะกำเนิดมาจาก.....อะไรหว่า?"

 

จิ้งจอกพูดด้วยเสียงอย่างมั่นใจแต่พอมาต้อนท้ายกับล่มไม่เป็นท่า

 

"เห้อ...เอาเถอะงั้นมาแนะนำตัวกันก่อนละกันผมชื่อ คุอง ฮารุโตะแล้วนายล่ะ"

 

"หืม เราไม่มีชื่อหรอกแล้วที่สำคัญเราเราเกิดมาจากเจ้าไม่ใช่รึไงงั้นก็ตั้งชื่อให้ซะซิ"

 

จิ้งจอกพูดด้วยเสียงแปลกๆแถทยังมาวางก้ามใส่ฮาโตะอีก

 

"ชื่อเหรอ...ผมเองก็ไม่ค่อนเก่งเรื่องนี้ด้วยสิเอาเป็นอินุ-"

 

"ไม่เอา!!!! นี่นายเมื่อกี้คิดจะตั้งชื่อห่วยๆพันนั้นให้เรารึ!!"

 

ไม่ทันที่ฮารุโตะจะพูดจบก็โดนขัดซะแล้ว

 

"ก็มันช่วยไม่ได้นี่น่าผมเองก็ไม่เก่งเรื่องพวกนี้ แต่ถ้าจะให้ตั้งคอน....คอนโนะสุเกะ เป็นไง"

 

ฮารุโตะนึกชื่อนี้ขึ้นมาเพราะรู้สึกว่าเคยได้ยินที่ไหนแต่ก็ไม่รู้ความหมายอยู่ดี

 

"หืม เป็นชื่อที่เพราะดีนะ เราชอบเอาชื่อนี้แหละ!!"

 

"เหรอถ้างั้นคอนโนะสุเกะ ผมมีเรื่องอยากจะถามนายรู้อะไรบ้างเกียวกับโลกนี้ไม่สิเกี่ยวกับตัวนายน่ะ"

 

"ไม่รู้สิ เราเกิดมาก็จำได้แค่เราน่ะเป็นสัตว์ที่เคยมีคนเคารพบูชาเชียวนา ส่วนที่เหลือก็ไม่รู้แล้วล่ะ"

 

คอนโนะสุเกะพูดจบก็ลงไปขดตัวนอนแล้ว

 

"แปลกดีแหะ ถึงจะผิดหวังนิดหน่อยที่คู่หูไม่ใช่มังกรแต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ ก่อนอื่นก็ต้องมุ่งหน้าไปที่โรงเรียนก่อนสินะ"

 

ฮารุโตะเดินออกจากห้องพักของเมืองแห่งหนึ่งจากนั้นก็ไปขายวัตถุดิบนิดหน่อยเพื่อหาเงิน

 

"เอาล่ะก่อนอื่ก็ต้องมุ่งหน้าไปที่โรงเรียนที่ชื่อแอนซารีวานสินะ แต่น่าแปลกที่รอบนี้ดันสร้างตัวตนให้เราแหะ"

 

ฮารุโตะเดินไปเรื่อยๆพลางอ่านข้อความในแผ่นโปร่งแสง

 

"[เพื่อเป็นการขอโทษที่ผนึกพลัง พระเจ้าผู้นี้จะขอมอบตัวตนของฮารุโตะคุงในโลกใบนี้ให้เองน้า~แค่นี้แหละ]"

 

ข้อความที่ขึ้นมามีเพียงแค่นี้จึงทำให้ฮารุโตะถึงกับถอนหายใจ

 

"เห้อ แต่ก็ยังชอบทำอะไรมักง่ายเหมือนเคย"

 

"อะไรมักง่ายเหรอ"

 

คอนโนะสุเกะที่นอนอยู่บนหัวได้ยินฮารุโตะพึมพัมอยู่คนเดียวเลยยื่นหัวออกมาถาม

 

"ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่นายเถอะจะอยู่บนหัวของผมอีกนานไหม ถ้าเป็นพัลของผมงั้นก็น่าจะเข้าไปอยู่ในนี้ได้หนิ"

 

ฮารุโตุยื่นแขนซ้ายที่มีตราสลักแห่งดวงดาวขึ้นมา

 

"ไม่เอาหรอก เราน่ะชอบบรรยากาศข้างนอกนี้ แถมบนหัวเจ้านี่ก็นอนสบายดีเพราะงั้นไม่เข้าหรอกนะ"

 

คอนโนสุเกะปฏิเสธเสร็จก็กลับไปขดตัวนอนเหมือนเดิมฮารุโตะที่ขี้เกียจบวกกับสัมผัสนิ่มๆบนหัวเลยไม่ได้พูดอะไรต่อแล้วออกเดินทางต่อ...

..

..

..

..

..

..

..

หลายชั่วโมงผ่านไป

 

"อืม....ทั้งที่คิดว่ามาตามทางที่คุณลุงพ่อค้าบอกแล้วนะ โรงเรียนเนี่ยมันตั้งในป่างั้นเหรอ"

 

ฮารุโตะมองไปรอบๆที่มีแต่ต้นไม้เต็มไปหมด

 

"สงสัยจะหลงซะแล้วแหะ ช่วยไม่ได้คงต้องลองหาทางจากที่สูงๆซักหน่อย"

 

ฮารุโตะเริ่มมองหาต้นไม้ที่คิดว่าสูงพอจะมองไปรอบๆป่าได้จากนั้นก็เริ่มเกร็งข้อเท้าเพื่อเตรียมกระโดด

 

"หึบ!!!! อ๊ะ!!!"

 

ฮารุโตะที่กระโดดไปถึงยอดต้นไม้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าบนหัวนั้นมีคอนโนะสุเกะอยู่ จากแรงที่กระโดดเลยทำให้จิ้งจอกขาวที่กำลังหลับสบายอยู่หลุดออกไปจากหัวซะแล้ว

 

แต่โชคยังดีที่ฮารุโตะขว้าเอาไว้ได้ทัน

 

"ฟี้~~~~ฟี้~~~~"

 

"ขนาดกำลังจะตกยังหลับต่อได้นี่เป็นจิ้งจอกที่ขี้เซาไปไหมเนี่ย"

 

ฮารุโตะมองคอนโนะสุเกะที่ยังไม่ยอมตื่นจากนั้นก็เอาไปวางไว้บนหัวที่เดิม พอวางเรียบร้อยแล้วฮาโตะก็เริ่มมองไปรอบๆ

 

"โอ้เจอแล้ว มังกรล่ะ!!"

 

ฮารุโตะมองเห็นร่างของมังกรสีขาวสองปีกกำลังบินอยู่บนฟ้า กับมังกรบินอีกหลายตัว

 

"ดูเหมือนกำลังแข่งอะไรกันซักอย่างลองไปดูใกล้ๆดูดีกว่า-"

 

แก๊ก!!!

 

ฮารุโตะที่กำลังตื่นเต้นที่ได้เห็นมังกรตัวเป็นๆก้าวเท้าเพื่อที่จะลงจากต้นไม้แต่ดูเหมือนกิ่งที่ฮารุโตะเหยียบไปนั้นมันจะรับน้ำหนักไม่ไหว

 

"รู้สึกวันนี้ดวงของเราจะไม่คอยมีเลยนะ"

 

ฮารุโตะคิดในใจพร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มนั้นค่อยๆถูกแรงโน้มถ่วงดึงเข้าสู่พื้น แถมจุดที่ตกลงไปดันเป็นเหวลึกซะอีก

 

ระหว่างที่กำลังตกลงสู่พื้นฮารุโตะก็คิดบางอย่าง

 

"อืม....ทำไมเมื่อกี้เราไม่ใช้ความสามารถแอสซาซินที่ทำให้ตัวเบากันนะ ช่างเหอะในเมื่อผ่านไปแล้วก็ช่วยไม่ได้"

 

ฮารุโตะม้วนตัวสองทีเพื่อลดแรงจากนั้นก็ลงสู่พื้นได้อย่างสวยงาม

 

"เซฟ สินะ หืม?"

 

"อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!! ช่วยยยยยรับบบบบบที!!!!!!!"

 

ฮารุโตะที่ลงพื้นเรียบร้อยแล้วได้ยินเสียงตะโกนลั่นพอมองขึ้นไปก็ได้เจอกับคอนโนะสุเกะที่กำลังล่วงลงมาฮารุโตะเลยกระโดดไปรับเอาไว้

 

"แฮก แฮก นึกว่า...จะตายซะแล้ว...."

 

คอนโนะสุเกะหอบหายใจอย่างหนักพูดออกมา

 

"ผมไม่ปล่อยให้ตายหรอกน่า ถึงเมื่อกี้จะลืมไปจริงๆก็เถอะ"

 

ฮารุโตะยิ้มล้อเล่น

 

"นี่เจ้า!!!"

 

"เอ้ารีบไปกันเถอะหนทางยังอีกยาวไกลนะ"

 

ฮารุโตะเมินคอนโนะสุเกะแล้วเอามันไปไว้ที่เดิมจากนั้นก็เริ่มเดินต่อใช้เวลาไม่นานฮาโตะก็ได้เจอเข้ากับคนๆนึง

 

ฮารุโตะมองร่างของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลดวงตาสีน้ำตาลสวมชุดที่คาดว่านะจะเป็นชุดนักเรียน

 

"ก็คิดอยู่หรอกนะว่าพอเจอคนแล้วจะขอถามอะไรนิดหน่อย แต่ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะนะ ไปล่ะ!!"

 

ฮารุโตะพูดจบก็หันหลังกลับทันทีชายหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นก็เรียกฮารุโตะ

 

"ดะ เดี๋ยวก่อนสิไม่ใช่อย่างที่คิดนะ!!"

 

"จะไม่ใช่ได้ไงก็เห็นๆอยู่ว่านายกำลังอุ้มเด็กสาวตัวเล็กๆที่ไม่สวมชุดอยู่แล้วจะให้คิดเป็นอย่างอื่นได้รึไง"

 

 

 

ฮารุโตะชี้ไปที่เด็กสาวผมสีชมพูที่ชายหนุ่มคนนั้นกำลังอุ้มอยู่

 

"ก็บอกว่าไม่ใช่ไง เธอน่ะเป็นพัลของผมอาจจะไม่เชื่อแต่ว่า...."

 

"พัล? มังกรเหรอเดี๋ยวนะนายชื่ออะไร"

 

ฮารุโตะนึกขึ้นได้ว่าโลกที่ตัวเองมานั้นมีตัวเอกที่มีลักษณะคล้ายๆคนตรงหน้าอยู่

 

"แอส เบลคน่ะ"

 

"งี้นี่เองเข้าใจแล้วผมจะยอมเชื่อก็ได้"

 

ฮารุโตะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใครจึงเดินเข้าไปหาจากนั้นก็เอาผ้ามาคลุมตัวเด็กสาวเอาไว้

 

"ผมชื่อคุอง ฮารุโตะคิดว่าคงจะได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นของนายขอฝากตัวล่วงหน้าเลยแล้วกัน"

 

"หมายความว่ายังไงน่ะเพื่อนร่วมชั้น?"

 

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ พอดีผมมีเรื่องอยากจะถามนายรู้ทางไปโรงเรียนแอสซารีวานไหมพอดีผมหลงทางนิดหน่อยน่ะ"

 

ฮารุโตะสารภาพว่าตัวเองหลงทางทันที

 

"ไอ้รู้ก็รู้อยู่หรอกแต่ไม่มีวิธีที่จะขึ้นไปจากเหวนี่น่ะสิ"

 

แอสถอนหายใจออกมาแล้วมองไปด้านบน

 

"โอ้ต้องขึ้นไปด้านบนสินะ ถ้างั้นก็ไม่ต้องห่วงดูเหมือนจะมีคนมาช่วยแล้วล่ะ"

 

ฮารุโตะมองไปที่มังกรตัวใหญ่สีแดงที่ค่อยๆบินลงมา

 

"นั้นมันประธานรีเบ๊กก้า"

..

..

..

..

..

..

..

..

..

..

/////////////////////////////

-เนื่องจากคนรู้จักเรื่องนี้น้อยบางที่อาจจะน้อยกว้าไนท์&เมจิกด้วย เพราะงั้นไรท์จะค่อยๆเขียนและอธิบายตัวละครที่ออกมานะ

-ก็อย่างที่บอกไรท์อยากจะลองเขียนเรื่องที่ไม่มีคนเขียน แต่ปัญหามันอยู่ที่คนรู้จักไม่มีนี่สิ.....

-เอาเถอะเดิมไรท์ก็เขียนเพื่อตอบสนองตัญหาตัวเองอยู่แล้วโลกนี้จะมีสาวไปด้วยรึเปล่าไม่รู้แต่ที่แน่ๆมีตัวตบมุกเล่นตามไปด้วยแน่นอน

-แค่นี้แหละ!!!!!

 

ความคิดเห็น