ยูโร...เด็กหัวขาว

=_= มันคืออะไรบอกที ทำไมกดลบตอนนิยายที่ลงซ้ำไม่ด๊ายยยย!! ={}=!!! พลาดไปแล้วววววว
Sugar Boy ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 [Boy's love/Yaoi18+]

ชื่อตอน : ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 ตอนที่ 22 : เข้าใจผิด

คำค้น : Sugar Boy SS2, ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2, นทีxเลย์, ยูโร เด็กหัวขาว

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2559 07:42 น.

ผมกลายเป็นเมียพี่รอง ภาค 2 ตอนที่ 22 : เข้าใจผิด

แบบอักษร

Sugar Boy…Chapter 22

            เข้าใจผิด

 

 

 

            ทำไมผมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ มันหายไปไหนหมดความเยือกเย็นที่ผมเคยมีมาตลอด ตั้งแต่ที่ได้รู้ใจตัวเองว่ารักน้องชายคนนี้เข้าแล้ว น้ำแข็งในใจมันก็ค่อยๆละลายลงไปเรื่อยๆจนหัวใจของผมเริ่มอุ่นขึ้นๆ... ยิ่งกลายเป็นคนที่เลือดอุ่นมากแค่ไหน ความผิดพลาดก็จะมากขึ้นตามไปด้วย... ผมเคยถูกชายคนหนึ่งสอนมาแบบนี้

            เขาสอนให้ผมเป็นคนเลือดเย็น...

            ผมไม่เคยปฏิเสธคำสอนของเขาเพราะทุกอย่างที่เขาพูดมันมักเป็นจริงเสมอมา ตั้งแต่เด็กๆ เท่าที่จำความได้ผมไม่เคยรู้สึกเหมือนทำความผิดพลาดมากมายเท่านี้มาก่อนเลย สิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของผม ก็คือการที่การกระทำของผมเกิดทำให้น้องชายของผมต้องเจ็บปวด

            “อ่า...” ผมยกมือขึ้นกุมขมับขณะที่กำลังนั่งผ่อนคลายอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเมื่ออยู่ๆก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดๆขึ้นมา โดยเฉพาะที่อกข้างซ้าย... มันเจ็บแปล๊บๆไม่ต่างจากหัวของผมตอนนี้เลย

            “เลย์...” ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่กลับบ้านนะ ผมรู้สึกเป็นห่วงเขามากจริงๆ แต่พอคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก็มีเสียงนินทาของคนรอบข้างซึ่งพูดถึงเลย์อย่างเสียๆหายๆดังขึ้นมาในหัว ทำให้ผมท้อจนต้องวางมือถือในลงกับที่แล้วทิ้งตัวลงนอนพักสายตาเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง

            (ผมควรต้องทำยังไงต่อไปดี... เพราะผมคิดง่ายเกินไป... เลย์ถึงต้องเจ็บแบบนี้)

            ทั้งๆที่อยากจะปกป้องน้องชายคนนี้ อยากดูแลให้ดีที่สุดแท้ๆ...

 

…End natee part…

 

 

 

            ...

 

            ...

 

            ...

 

            ท่ามกลางท้องฟ้ามืดยามวิกาลที่ถูกย้อมไปด้วยเพลิงสีแดงฉาน ควนไฟสีเทาหม่นคละคลุ้งไปทั่วฟ้า แม้แต่อากาศสำหรับหายใจยังปนเปื้อนควันพิษจนไม่สามารถหายใจได้อย่างคล่องปอด

            แค่กๆ อึก...พ่อครับ...แม่ครับ...ผม...

            “ผมควรทำยังไงดี...อืม...” ขณะที่คนตัวโตซึ่งหลับอยู่บ่นเตียงหลุดละเมอออกมา อยู่ๆริมฝีปากอุ่นของเขาซึ่งกำลังเปล่งวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเจ็บปวดก็ถูกปิดเอาไว้ด้วยริมฝีปากบางสีอมชมพูอ่อนๆของใครบางคน ซึ่งนั่งจ้องใบหน้ายามหลับใหลของคนตัวโตมานานมากจนกระทั่งได้ยินอีกฝ่ายละเมอออกมา

            “ฮืม...” นทีส่งเสียงฮึมฮำในลำคอ ด้วยความที่ว่าอีกฝ่ายรุกสอดลิ้นซึ่งเต็มไปด้วยรสและกลิ่นของแอลกอฮอล์เข้าไปในโพรงปากกว้างเพื่อดุนดันลิ้นร้อนข้างในอย่างซุกซนจึงทำให้คนตัวโตถึงกับขมวดคิ้วมุ่น และเผลอเอื้อมมือขึ้นกดต้นคอของอีกฝ่ายเข้าหาตัว ก่อนที่เปลือกตาหนาจะค่อยๆเปิดขึ้นเพื่อตื่นจากฝันร้ายมาพบเจอกับสิ่งที่กำลังเกิดในโลกแห่งความเป็นจริงตอนนี้ ซึ่งมันทำให้เขาตกใจมากจนถึงกับถลึงตากว้าง เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังรุกจูบเขาอยู่โดยที่นั่งคร่อมทับร่างใหญ่อยู่ข้างบนก็คือน้องชายสุดที่รักของเขาเอง

 

 

            “อะ...อืม” เลย์รุกจูบพี่ชายพร้อมส่งเสียงฮึมฮำๆหวานน่าฟังออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ โดยที่เจ้าตัวเอาแต่หลับตาเสียสนิทจนไม่ทันเห็นว่าตอนนี้พี่ชายได้ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว

 

 

            “ฮืม...” คนตัวโตสวมกอดร่างบางบนตัวไว้หลวมๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายรุกจูบเขาไปอย่างนั้นแล้วมองทุกการกระทำของน้องชายด้วยสายตานิ่งๆ แต่ถึงจะแสดงออกมาอย่างนั้น ในหัวใจของเขาตอนนี้กลับร้อนรุ่มจนแทบอยากกดเจ้าน้องชายตัวดีคนนี้เสียตอนนี้แล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะทำมัน...ตอนนี้...

 

 

            “อึก..อ๊ะ” เลย์ผวาถอนริมฝีปากออกจากคนเป็นพี่ชายทันใดด้วยความตกใจปนเขินอาย เมื่ออยู่ๆอีกฝ่ายก็สวมกอดเลย์แน่นขึ้น ทำให้เขาเผลอลืมตาขึ้นมาชั่วขณะหนึ่งจนได้เห็นว่าพี่ชายตัวเองตื่นขึ้นมาเสียแล้ว

 

 

            “ปกติเวลาจูบกับผู้หญิงจะหลับตาแบบนี้เหรอ” นทีถามเสียงเรียบเฉยจนแอบทำให้เลย์ใจเสียไปนิดหน่อย ซึ่งประโยคของเขาก็ทำเอาคนเป็นน้องชายถึงกับชะงักลงไป ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถามเช่นนี้

 

 

            “เอ่อ... เปล่า...” เลย์ปฏิเสธเสียงสั่นพร่า พลางซุกหน้าลงกับแผงไหล่ของพี่ชายด้วยความอายปนความกลัวที่มันตีตื้นที่อก นทีที่รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังกลัวท่าทีที่ตนแสดงออกไปก็แอบลอบยิ้มร้ายออกมาเมื่อนึกสนุกอยากแกล้งไอ้น้องชายตัวแสบขึ้นมา

 

 

            “แล้วขึ้นมาทำอะไร... ลงไปสิ มันหนัก” นทีสั่งเสียงเรียบเฉยจนเลย์ยังแอบรู้สึกหนาว แต่หลังจากที่เขาลงทุนจะปลุกปล้ำเปิดทางให้พี่ชายไปขนาดนั้นแล้วแต่อีกฝ่ายกลับเฉย แถมมาได้ยินประโยคที่แสนเย็นชานี้อีก ยิ่งทำให้เขารู้สึกหนักตัวแปลกๆจนแทบไม่มีแรงจะยันกายลุกขึ้นไปเลย

            “มัวทำอะไรอยู่” เมื่อเห็นว่าเลย์นิ่งไปนทีจึงย้ำอีกครั้ง เลย์จึงกดความเจ็บปวดในใจลงแล้วค่อยๆฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นจากตัวพี่ชายไปนั่งหันหน้าไปอีกทางอยู่อีกฝั่งของโซฟาตัวเดิม

            “พี่ได้กลิ่นเหล้า ไปดื่มมาเหรอ”

 

 

            “อืม” เลย์ขานตอบในลำคอเสียงอ่อย

 

 

            “กับใคร” นทีถามขึ้นอีก เสียงฟังดูเข้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกสงสัยว่าเลย์ไปกับใครมา เพราะการที่คนเป็นน้องชายอยู่ห่างจากสายตาเขาแบบนี้ มันยากจริงๆที่จะไม่ให้เขาระแวงอะไรต่อมิอะไรไปเสียหมด

 

 

            “ไอ้แบล็ค” เลย์ตอบ แต่ยังไม่แม้แต่จะหันหน้าไปหาพี่ชายเลยซักนิด

 

 

            “กับใครอีก” นทีขมวดคิ้วถามขึ้นมาอีก ในใจก็ไม่อยากจะให้เลย์ไปไหนมาไหนกับเพื่อนคนนี้เพียงแค่สองคนจนดึกจนดื่นแบบนี้เลย นี่ถ้าหากเขาไม่เผลอหลับไปเพราะเครียดจัดจนเพลีย เขาคงได้รีบวิ่งตามหาเลย์ไปทั่วแล้ว

 

 

            “แค่ไอ้แบล็คคนเดียว” สิ้นคำของน้องชาย คนตัวโตก็แทบหมดอารมณ์จะแกล้งให้เลย์กลัวเล่นๆ ลมหายใจหนักๆถูกปล่อยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ มือหนาพลันยกเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหล่าได้ชัดถนัดตา

 

 

            “คิดว่านี่มันกี่ทุ่มแล้วห้ะ!” นทีหลุดขึ้นเสียงกับเลย์ ทำเอาคนที่นั่งก้มหน้าอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความกลัว

“จะห้าทุ่มแล้วทำไมเพิ่งกลับ แล้วจะไปดื่มกับมันทำไมไม่บอกพี่ก่อนห้ะ”

 

 

“ก็ผม...” เลย์ผวาหันหน้าไปสู้พี่ชายหวังจะอธิบาย

 

 

“ไม่ต้องแล้ว พี่ไม่อยากได้คำแก้ตัว ไปกับมันก็คงจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีกแล้วสินะ หึ ขึ้นไปอาบน้ำเหอะไป...”

 

 

“ไม่ใช่นะ ผม...”

 

 

“พี่บอกให้ขึ้นไปอาบน้ำ!” นทีตระคอกใส่เลย์ออกครั้งเสียงดุจนเลย์นิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะก้มงุดลงปกปิดแววตาสั่นไหวและกรอบตาที่ค่อยๆแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆพร้อมจะปล่อยโฮออกมาได้ทุกเมื่อ

 

 

“อืม...เข้าใจแล้ว” เลย์รับคำสั่งเสียงติดจะสั่นๆ แต่เขาก็พยายามเปล่งออกไปให้ฟังดูปกติที่สุด ก่อนที่ร่างโปร่งจะลุกพรวดพราดวิ่งผ่านหน้าคนตัวโตขึ้นไปบนห้องทันที ทิ้งให้นทีนั่งถอนหายใจพร้อมกุมขมับอยู่คนเดียวบนโซฟาตัวใหญ่ หัวใจของเขามันเจ็บแปล๊บๆขึ้นมาทุกทีที่คิดว่าเลย์ไปเที่ยวกับแบล็คมาโดยไม่บอกเขาเลย แถมยังกลับดึกเอาจนป่านนี้

สิ่งที่ทำให้เขาคิดมากเมื่อเลย์เกี่ยวข้องกับเพื่อนคนนี้ไม่ใช่แค่เพราะแบล็คแอบคิดไม่ซื่อกับเลย์เท่านั้น แต่ยังมีอีกเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ชอบเพื่อนคนนี้ของเลย์...ก็เพราะเพื่อนคนนี้เนี่ยแหละ ที่เป็นคนพาเลย์ไปเสียคนหลังจากที่เลิกกับฟ้าซึ่งเป็นแฟนคนแรก คนที่สอนเลย์เที่ยว สอนเลย์ดื่ม และที่สำคัญ สอนเลย์เรื่องผู้หญิงจนน้องชายที่เขารักต้องเสียคน ก็คือผู้ชายคนนี้... แม้เขาจะไปโทษแบล็คเอาฝ่ายเดียวไม่ได้ก็เถอะ เพราะตอนนั้นถ้าหากเขารู้ใจตัวเองเร็วกว่านี้และพยายามห้ามเลย์ไว้ก็คงไม่เป็นแบบนี้ แต่เขาก็ยังไว้ใจแบล็คไม่ได้อยู่ดี

 

 

“หือ...” เมื่อนั่งสงบอารมณ์ตัวเองอยู่ซักพัก พอความเครียดคลายลงบ้างแล้วคนตัวโตก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบนร่างกายตัวเอง เพราะบริเวณแขนขวาที่ไม่น่าจะมีอะไรแต่มันกลับรู้สึกปวดหนึบๆเหมือนก่อนหน้านี้มีอะไรมาทับอยู่เป็นเวลานาน คนตัวโตจึงนวดๆบริเวณแขนตัวเองไปมาแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรมาก ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับโทรศัพท์มือถือของตัวเองซึ่งวางอยู่บนโต๊ะกระจก ด้วยความสงสัยบางอย่างจึงทำให้นทีตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาดู

“นี่มัน...” เมื่อเห็นการแจ้งเตือนบนโทรศัพท์ก็ทำเอาหัวใจของเขาแทบแตกสลาย เพราะในใจแอบสงสัยว่าเลย์ไม่ติดต่อมาเลยจริงๆน่ะเหรอจึงทำให้เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูจนได้พบกับสายโทรเข้าของน้องชายมิสคอลมา 10 สาย เว้นระยะห่างการโทรไว้ทุกๆ 30 นาที แถมยังมีข้อความอีก 3 ที่ถูกส่งเข้ามา

 

 

ข้อความแรก ซึ่งถูกส่งมาในช่วงที่นทีหลับไปพอดี

พี่ทีครับ วันนี้เลย์ขอไปเที่ยวกับไอ้แบล็คนะ พี่ไม่ต้องรอเลย์หรอกนะ เดี๋ยวเลย์กลับเอง ไม่อยู่ดึกมากหรอก

 

 

ต่อมาคือข้อความที่สอง ซึ่งถูกส่งมาหลังจากข้อความแรกอีก 1 ชั่วโมง

พี่เป็นไรเปล่า ทำไมเลย์โทรไปไม่รับอ่ะ

 

 

และข้อความต่อมาซึ่งถูกส่งมาก่อนสองทุ่มเพียงไม่กี่นาที

พี่ที ตอนนี้เลย์กำลังจะกลับแล้วนะ เดี๋ยวสองทุ่มก็น่าจะถึงบ้านแล้ว พี่เหลืออาหารไว้ให้เลย์อยู่ใช่มั้ย เลย์หิว ยังไม่ได้ทานข้าวเลย...แฮ่ะๆ ยกเว้นกับแกล้ม อันนี้ไม่นับนะ เพราะมันไม่อิ่มอ่ะ

 

 

ยิ่งทุกข้อความของน้องชายมันอ่านแล้วให้ความรู้สึกเหมือนคนพิมพ์ พิมพ์มันแล้วส่งมาด้วยความร่าเริงสดใส ยิ่งทำให้หัวใจคนตัวโตถูกบีบให้เจ็บหนักขึ้นเรื่อยๆเมื่อคิดได้ว่าตัวเองอาจเข้าใจน้องชายผิดไปก็ได้ และคงทำร้ายจิตใจน้องมากแน่ๆ...

“บอกว่ากลับมาตอนสองทุ่มงั้นเหรอ งั้นที่รู้สึกปวดๆที่แขนนี้อย่าบอกนะว่า...” เมื่อนทีคิดว่าเลย์อาจกลับมาหาเขาตั้งแต่สองทุ่มแล้ว แต่พอมาถึงเห็นนทีหลับจึงมานั่งเฝ้านอนเฝ้าจนหลับไปด้วยกันยันดึกขนาดนี้ จึงทำให้เขาพรวดพราดตามเลย์ขึ้นไปบนห้องทันที บางที... เหตุผลนี้คงอธิบายความรู้สึกผิดปกติที่แขนเขาได้มากที่สุดแล้วล่ะ

 

 

แกร๊กๆ

เมื่อนทีวิ่งขึ้นมาถึงห้องของน้องชาย หวังจะเปิดประตูเข้าไปหาแต่ก็ต้องกัดฟันกรอดเมื่อพบว่าน้องชายตัวเองล็อคห้องเอาไว้ ทั้งๆที่ปกติเป็นคนไม่ชอบล็อคห้องแท้ๆ แต่เขากลับล็อคมันไว้แบบนี้ บ่งบอกได้ชัดเจนว่าเลย์ไม่ต้องการให้นทีเข้าไปหาตอนนี้ และคงไม่อยากเจอหน้านทีแล้วตอนนี้ ทำเอาคนตัวโตยิ่งโกรธตัวเองเข้าไปใหญ่ที่ไม่ฟังน้องชายจนมันเกิดความเข้าใจผิดขึ้นแบบนี้ แต่...แค่นี้ไม่ทำให้เขาหยุดได้หรอก

เมื่อคิดได้ดังนั้นคนตัวโตจึงเร่งฝีเท้าลงไปหากุญแจสำรองซึ่งเก็บไว้ในลิ้นชักในห้องนั่งเล่นมาเพื่อไขเปิดเข้าห้องน้องชายอย่างไม่รอช้า

 

 

แกร๊ก

“เลย์!” ทันทีที่นทีเปิดห้องได้ คนตัวโตก็พุ่งตัวเข้าไปหาร่างของคนที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่บนเตียงทันที โดยที่มีทีวีซึ่งถูกเปิดทิ้งไว้เสียงดังกลบห้องคอยเล่นกลบเสียงสะอื้นไห้ของร่างโปร่งจนมิด

 

 

“ฮึก” เมื่อเห็นว่าอยู่ๆนทีก็บุกเข้ามาในห้องพร้อมพุ่งตัวเข้าหาเขาทันที เลย์แทบจะลุกวิ่งหนีจากเตียงแต่ก็ไม่ทันเมื่อร่างถูกคนตัวโตดึงเข้าไปสวมกอดเอาไว้แน่น

“ฮึก อึก อึ..ก” เลย์พยายามจะกลั้นเสียงสะอื้นตัวเอง แม้น้ำตาจะไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แถมร่างยังสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดแน่นจากวงแขนแกร่งของพี่ชาย รู้ทั้งรู้ว่าปิดเรื่องที่กำลังร้องไห้ไปก็เปล่าประโยชน์แต่เลย์ก็ยังจะพยายามอดกลั้นมันเอาไว้

 

 

“พี่ขอโทษ” นทีเอ่ยขอโทษน้องชายพร้อมกระชับกอดร่างโปร่งเข้ามาแน่นขึ้นอีก

 

 

“ฮึก...ฮื..อ..อึก” ยิ่งได้ฟังคำขอโทษจากพี่ชายยิ่งทำให้เลย์ตัวสั่นสะอื้นหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิม แต่เขาก็พยายามจะเก็บเสียงสะอื้นนั้นไว้ ฟันซี่คมกัดเม้มริมฝีปากล่างแน่นจนห้อเลือด เพราะเขาไม่อยากจะส่งเสียงร้องออกมาจริงๆ ใครว่าเขากำลังสนุกสนานเวลาไปเที่ยวกับเพื่อน เมื่อไม่มีพี่ชายอยู่ข้างๆก็ทำให้เขาเอาแต่นั่งซึมอยู่ตลอด เอาแต่นั่งมองโทรศัพท์มือถือ รอว่าพี่ชายจะโทรมาตามแต่ก็ไร้วี่แวว ถึงอย่างนั้นเลย์ก็ยังพยายามโทรหาอยู่เรื่อยๆและฝืนส่งข้อความหาด้วยคำพูดที่อ่านแล้วเหมือนกำลังร่าเริง แต่จริงๆเขากำลังเป็นกังวลอย่างมากที่พี่ชายเงียบหายไปแบบนั้น

และยิ่งมาถูกทำเย็นชาใส่ก่อนหน้านี้ แถมถูกดุใส่อีก มันยิ่งเพิ่มความบอบช้ำให้เขาจนเขาไม่กล้าจะร้องไห้ให้พี่ชายเห็นด้วยซ้ำ เพราะกลัว...กลัวว่าจะถูกรำคาญ

 

 

“ร้อง ร้องออกมาเถอะ นะครับ คนดีของของพี่”

 

 

“อึก... ฮึก ฮือ... ฮึก ฮืออ!!” เมื่อถูกคนที่ตนเองรักมากกอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ถูกมือหนาๆลูบหัวทุยด้วยสัมผัสอุ่นที่แสนอ่อนโยนและได้ยินคำพูดน่าฟังของพี่ชายก็ทำเอาเลย์ถึงกับอดกลั้นเอาไว้ไม่ไหวอีกแล้ว เขาได้แต่ปล่อยน้ำตาและเสียงร้องสะอื้นออกมาสู้กับเสียงพูดคุยในทีวีอยู่เนินนานหลายสิบนาทีกว่าที่ร่างเปลือยเปล่าจะค่อยๆนิ่งลงไปด้วยความเหนื่อยล้า

“พี่จะไม่ปล่อยผมเหรอ” เลย์ถามเสียงอู้อี้เพราะคัดจมูกหลังจากเพิ่งร้องไห้ไป

 

 

“...ไม่” นทีตอบสั้นๆแต่ชัดถ้อยชัดคำมากจนเลย์แอบยิ้มดีใจออกมาบางๆ

 

 

“แต่เลย์เริ่มหนาวแล้ว” เลย์บอกเสียงอ่อน ซึ่งนทีเองก็เข้าใจเพราะตอนนี้เลย์สวมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอวเท่านั้น พอตากแอร์เย็นๆในห้องนี้นานๆไปไม่แปลกที่จะหนาว และถ้าขืนปล่อยให้เลย์ตัวเปล่าไปนานกว่านี้อาจทำให้เลย์ไม่สบายขึ้นมาอีกก็ได้

 

 

“งั้นเลย์แต่งตัวเสร็จค่อยกลับมากอดกันอีก” นทีพูดจาเหมือนเด็ก จนทำให้เลย์แอบหลุดขำออกมาเบาๆ

 

 

“ไม่เอา ตัวพี่เหม็นเหงื่อ พี่ไปอาบน้ำก่อนดิ”

 

 

“แต่พี่ไม่อยากออกไปจากห้องเลย์” นทีงอแงเป็นเด็ก ทำให้เลย์ที่ถูกกอดอยู่เป็นฝ่ายดันอกแกร่งให้ผละกอดออกเล็กน้อย แต่นทีก็ยังคงกอดรอบเอวน้องชายไว้ไม่ปล่อย

 

 

“งั้นอาบห้องเลย์ก็ได้หนิ” เลย์มุ่ยหน้าบอก นทีนิ่งคิดไปนิด

 

 

“แต่ถ้าอาบห้องเลย์พี่ก็ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนสิ”

 

 

“งั้นเดี๋ยวเลย์ออกไปเอาเสื้อผ้ามาให้พี่ที่ห้องก็ได้”

 

 

“อือ...แต่พี่ไม่อยากให้เลย์ออกไปจากห้องห้องเดียวกับพี่อ่ะ”

 

 

“เอ๊า แล้วตกลงพี่จะเอาไง”

 

 

“เดี๋ยวแก้ผ้าเอาก็ได้ จะได้นอนห่มผ้าด้วยกัน แล้วก็นอนกอดกันให้อุ่นๆ” นทียกยิ้มมุมปาก แววตาคมจ้องใบหน้าหวานของน้องชายอย่างมีเลศนัย และแน่นอน ว่าเรื่องแค่นี้เลย์มองไอ้พี่ชายตัวดีของเขาออกอยู่แล้ว

 

 

“ถ้าเรื่องมากนักก็กลับห้องตัวเองไปเลยไป ไม่ก็กลับไปช่วยตัวเองในห้องน้ำที่ห้องพี่นู้น ไม่ต้องมาทะลึ่งใส่ผมเลย ผมน้องพี่นะ” เลย์มุ่ยหน้าตอกกลับไปอย่างรู้ทันความคิดทะลึ่งๆของพี่ชายตัวเอง

 

 

“แล้วทำไม พี่จะปั๊มลูกกับน้องไม่ได้รึไง หืม?”

 

 

“เหอะๆ ไม่ได้เว้ย... ไอ้บ้า” เลย์มุ่ยหน้าว่ากลับไป ถึงปากจะด่าแต่แก้มเนียนกลับแดงระเรือขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำเอาคนเป็นพี่ชายยิ่งรักยิ่งหลงน้องชายผู้น่ารักของเขามากขึ้นกว่าเดิมจนแทบอยากจับจูบซักทีสองทีให้หายหมั่นเขี้ยว

“ตกลงพี่จะเอาไม่อาบ” เลย์ถามย้ำอีกครั้ง นทีถอนหายใจแล้วยอมปล่อยวงแขนออกจากรอบเอวของน้องชายอย่างจำยอม

 

 

“อาบ” คนตัวโตตอบ

 

 

"งั้นพี่ไปอาบเถอะ เดี๋ยวผมไปเอาเสื้อผ้าในห้องพี่มาให้เปลี่ยน” เลย์บอก นทีขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ซักพักก่อนจะยอมลุกออกห่างจากน้องชายแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป พอเห็นดังนั้นเลย์จึงเดินไปหาเสื้อผ้าของตัวเองมาสวมใส่ให้ร่างกายอบอุ่น ก่อนจะออกไปหาเสื้อผ้าในห้องของนทีมาวางเตรียมไว้ให้บนเตียง รอให้คนตัวโตอาบน้ำเสร็จแล้วออกมาใส่เองข้างนอก

“พี่ที! เลย์เอาเสื้อผ้าวางไว้ให้บนเตียงนะครับ” เลย์ร้องบอกคนในห้องน้ำเสียงดังพอที่อีกฝ่ายจะได้ยิน ตามมาด้วยเสียงขานรับจากพี่ชายที่ฟังไม่ค่อยชัดเจนนักเพราะเสียงน้ำดังกลบ

“เฮ้อ” ร่างโปร่งถอนหายใจออกมาพร้อมทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาขวางเตียงอย่างเหนื่อยล้า กรอบตาบวมเบ่งทอดมองสูงไปบนเพดานห้องอย่างเลื่อนลอยพลางนึกอะไรบางอย่างไปด้วย

 

 

(ถ้ามึงอึดอัดขนาดนั้น ทำไมไม่ลองปล่อยตัวไปตามใจตัวเองดูบ้างล่ะ)

 

 

เมื่อนึกถึงคำพูดจากเพื่อนชายของเขาในวันนี้ได้ก็ทำให้เลย์เกิดรู้สึกร้อนหน้าวูบวาบขึ้นมาเพราะคำพูดนั้นของแบล็คมันทำให้เลย์นึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ตัวเองไปจูบนทีซึ่งกำลังหลับอยู่บนโซฟาเข้า

(บ้าเอ๊ย เพราะไปบ้าจี้ตามไอ้แบล็คนั่นแหละเราถึงได้เผลอทำเรื่องน่าอายแบบนั้นลงไป แม่ง! ไปขึ้นคร่อมแล้วจูบพี่ทีแบบนั้นได้ยังไงกันนะ น่าอายเป็นบ้าเลย!) ร่างโปร่งพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงด้วยความกระดากอายกับการกระทำก่อนหน้านี้ของตัวเอง มือเรียวคว้าหมอนนุ่มเข้าไปกอดแล้วซุกหน้าลงกับเนื้อผ้านุ่มกลิ่นหอมอ่อนๆ โดยที่ไม่ทันรู้เลยว่าใครบางคนที่เขากำลังรออยู่ได้ค่อยๆเดินย่องออกมาจากห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ

 

 

“ทำอะไรอยู่ หืม? ไอ้ตัวแสบ”

 

 

เฮือก!!

“พะ พี่!!” ทันทีที่ได้ยินเสียงกระซิบหล่อๆจากพี่ชายที่ข้างหู ร่างโปร่งถึงกับสะดุ้งพลันผวาหันหน้าไปมองตามต้นเสียงทันที จนทำให้ใบหน้าหวานเกือบชนเข้ากับใบหน้าหล่อคมของคนเป็นพี่ชาย จมูกของโด่งของทั้งสองคนแนบชนกันใกล้ชิดจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

“ปะ ไปใส่เสื้อผ้าสิพี่ เลย์วางมันไว้ตรงนั้น” เลย์พยายามดันอกของคนเป็นพี่ชายซึ่งมีหมอนใบใหญ่กางกลั้นเอาไว้ให้ออกห่างไปจากตัว แต่นทีกลับพยายามจะดันตัวเข้าหาเลย์มากยิ่งขึ้นกว่าเดิมจนร่างโปร่งถูกกดให้ลงไปนอนแผ่อยู่บนเตียงกว้างโดยมีร่างเปลือยที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบเอวของพี่ชายคร่อมอยู่

 

 

“เลย์...พี่ขอโทษ” นทีเอ่ยน้ำเสียงจริงจังขึ้น

 

 

“คะ ครับ?” คนที่ถูกคร่อมอยู่เบิกตากว้าง จ้องตาอีกฝ่ายกลับไปอย่างสงสัย

 

 

30 นาที...ทนถูกพี่ทำร้ายไปอีก 30 นาทีเถอะนะ” คนตัวโตกัดฟันพูดเสียงเครียด มือหนาที่วางค้ำเตียงอยู่ขยุมผ้าปูแน่นด้วยความเจ็บใจ ทั้งๆที่เขาอยากปกป้อง ไม่อยากให้น้องชายต้องแปดเปื้อนหรือเสียหาย แต่เขาไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้...

“พี่ขอโทษที่ปกป้องเลย์ไม่ได้ ดีแต่ทำร้ายเลย์ไปเรื่อยๆจนทำให้เลย์ต้องบาดเจ็บ ถ้าพ้น 30 นาทีนี้ไปแล้วเลย์รังเกียจและไม่ต้องการพี่ชายแบบนี้อีก พี่สัญญาว่าจะไม่แตะต้องเลย์...” ก่อนที่พี่ชายจะได้พูดจบ ริมฝีปากก็ถูกนิ้วมือเรียวของน้องชายยกขึ้นไปหยุดประโยคเศร้าๆนั้นเอาไว้เสียก่อน

 

 

“ไม่” เลย์ส่ายหน้าไปมา

“เลย์ไม่ได้รังเกียจพี่เลยนะ พี่ไม่ได้ทำร้ายเลย์ด้วย สิ่งที่พี่ทำกับเลย์มันไม่ผิดหรอก พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย พี่ก็แค่รักเลย์มากใช่มั้ยล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆพี่อยากทำก็ทำกับเลย์เถอะ ถ้าพี่ทำมันเพราะพี่รักเลย์เลย์ก็อยากให้พี่ทำ...เลย์รักพี่นะครับพี่ที ไม่ใช่ความรักแบบพี่น้องด้วย” เลย์เปิดใจพูดทุกอย่างในใจออกไปด้วยแก้มที่ร้านผ่าว

 

 

“ไม่รังเกียจพี่แน่นะ...พี่ที่มีสายเลือดอีกครึ่งเป็นสายเลือดเดียวกันกับเลย์ แต่กลับมาทำเรื่องแบบนี้กับเลย์...” นทีถามเพื่อความมั่นใจอีกครั้งในสิ่งที่เขาหวั่นใจมาโดยตลอด ซึ่งน้องชายก็รีบพยักหน้ายืนยันให้พี่ชายได้รับรู้ทันที

 

 

“พี่ทั้งกอดทั้งจูบผมมาขนาดนี้แล้ว เราก็เคย...กันมาแล้ว ยังจะมากลัวอะไรเอาป่านนี้ล่ะ”

 

 

“ก็ตอนนั้นพี่...”

 

 

“หรือว่าพี่รังเกียจผมงั้นเหรอ” เลย์มุ่ยหน้าถามกลับ

 

 

“ถ้ารังเกียจ...กูคงไม่ทำแบบนี้หรอก” พูดจบคนตัวโตก็ผละออกจากน้องชาย ขยับใบหน้าเลื่อนต่ำลงไปอยู่ในระดับเดียวกันกับหว่างขาของคนรัก ก่อนที่มือหนาจะจับถอดกางเกงนอนของเลย์ออกจนในที่สุดช่วงล่างของคนเป็นน้องชายก็เปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าพี่ชาย ซึ่งเลย์ก็ไม่ได้ขัดขืนการกระทำของอีกฝ่ายเลยซักนิด ได้แต่ผงกหัวขึ้นมามองอีกฝ่ายด้วยแววตาสั่นไหวและแก้มที่ร้อนผ่าวเท่านั้น

 

 

“พี่ที...อึก”

 

 

 

--- To be continued ---

 

=.= ของวันนี้ยังมีอีกตอน เป็น NC รอกันหน่อยนะ

ชื่อ
ความคิดเห็น