Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่เล่น...เอาจริง!

ชื่อตอน : ไม่เล่น...เอาจริง!

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 273

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2563 16:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่เล่น...เอาจริง!
แบบอักษร

“นี่คุณ! ทำไมไม่แต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อยหา!” หญิงสาวต้องบังคับจิตใจของตนเองอย่างสุดความสามารถที่จะไม่เหลือบมองเรือนร่าง สูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเรียงตัวงดงามราวกับรูปสลักของเขา

 

คุณพระ! นี่เขาก็อายุสามสิบสี่ปีเข้าไปแล้วนะ ทำไมยังน่ากิน เอ๊ย! ยังรักษารูปร่างได้ดีถึงขนาดนี้เนี่ย!

 

“ก็อาบน้ำ คุณจะให้แต่งตัวเต็มยศขนาดไหน?” เฮย์เดนแสร้งถามด้วยใบหน้าเรียบเฉยในขณะที่โน้มกายเฉียดใบหน้าของเธอไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรเพื่อวางบุตรชายลงในอ่างจากุซซีขนาดใหญ่ที่สามารถลงไป แช่รวมกันได้ถึงห้าหรือหกคนด้วยซ้ำ “นี่ปกติคุณแต่งตัวแบบนี้อาบน้ำกับลูกเหรอ?” นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายวาววับเมื่อเห็นว่าคำถามของเขาทำให้แก้มของหญิงสาวซึ่งอยู่ในชุดกางเกงขาสั้น เสื้อกล้าม และมีเสื้อยืดเนื้อหนาทับอยู่อีกชั้นเป็นสีชมพูระเรื่อขึ้นด้วยความเขิน

 

“ถอดเสื้อออกสิฮะหม่ามี้ จะได้ลงมาแช่น้ำกัน” นวินดากัดฟันกรอดเมื่อลูกชายที่แสนไร้เดียงสาได้เอ่ยสิ่งที่เธอกลัวที่สุดออกมาจนได้

 

“ไม่ละ วันนี้แม่หนาว” ขนาดยืนอยู่แบบนี้ เธอยังสัมผัสได้ถึงความร้อนจากเรือนกายของเขาได้อย่างชัดเจน ถ้าลงไปแช่น้ำด้วยกันจะไม่ยิ่งไปกันใหญ่หรอกเหรอ

 

“หนาวก็ยิ่งต้องแช่น้ำ จะได้สบาย...”

 

“เอ่อ ไม่ดีกว่า ฉัน...ว้าย!” ในขณะที่หญิงสาวพยายามจะคิดหาวิธีบ่ายเบี่ยงไม่ลงไปแช่น้ำกับเขาและลูก ชายหนุ่มก็ช้อนร่างของเธอขึ้นอุ้มแล้วพาลงไปนั่งในอ่างหน้าตาเฉย!

 

“เย่! มาเล่นน้ำกันเถอะฮะหม่ามี้!” ยังไม่ทันที่นวินดาจะได้โวยวายที่เขาฉวยโอกาสที่เธอเผลอ อุ้มเธอลงมาโดยไม่ได้เต็มใจ เคย์เดนก็เริ่มสงครามสาดน้ำใส่เธอเสียก่อน

 

“เคย์! แม่ไม่เล่นนะ!”

 

“แม่ไม่เล่น...งั้นเราก็เอาจริงเลยเป็นไง!” เฮย์เดนรวบร่างของภรรยาเข้ามาในอ้อมกอดหน้าตาเฉยพลางบัญชาให้ลูกชายจัดการกับเธอ ไปด้วย “เอาเลยครับกัปตัน! ผมจัดการจับเชลยไว้ให้เรียบร้อยแล้ว!”

 

“นี่แน่ะ! เด็กดื้อต้องโดนทำโทษนะฮะหม่ามี้!” เคย์เดนหัวเราะเสียงใสจากนั้นก็วักน้ำใส่ผู้เป็นแม่อย่างสนุกสนานจนฟองสบู่ที่เธอตีไว้ให้เขาอาบน้ำกระเซ็นมากระทบร่างนวินดาจนเปียกปอนไปหมด

 

“นี่คุณ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!” หญิงสาวกระซิบขู่ในขณะที่พยายามจะเบี่ยงกายออกจากอ้อมกอดของเขาไปด้วย แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงของเธอจะน้อยเกินไป จึงไม่สามารถหลุดพ้นจากอ้อมแขนแข็งแรงได้สักที

 

“กลัวเหรอ?” เสียงกระซิบจากริมฝีปากที่แนบลงบนใบหูบอบบางและลมร้อนผ่าวที่เป่ารดลงมาทำให้นวินดาต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อพยายามสงบจิตใจไม่ให้ตื่นเพริดไปกับสัมผัสแนบชิดที่ชวนให้คนคลุ้มคลั่งได้ง่ายๆ

 

“ทำไมต้องกลัวด้วย!” เธอตอบเสียงแข็งแล้วก็ต้องเบี่ยงหน้าหลบน้ำที่บุตรชายสาดมาจนทำให้แก้มขาวเนียนเบียดชิดกับริมฝีปากร้อนผ่าวเข้าอย่างจัง

 

“ใช่ ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย” มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนลงไปหยุดอยู่ตรงใต้ฐานอกอวบอิ่มจนนวินดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “คุณยังเหมือนเดิมเลยเนอะ แตะตรงนี้ทีไรสะดุ้งทุกที...”

 

“ฉันบ้าจี้หรอกย่ะ!”

 

“จริงเหรอ? ผมไม่ยักรู้ว่าคุณบ้าจี้” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่คลอเคลียอยู่ข้างหูกำลังจะทำให้เธอเป็นบ้า แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดีถึงจะหลุดพ้นจากเขาไปได้

 

“นี่! ปล่อยนะ! มันน่าเกลียดจะตาย ลูกก็อยู่ด้วยคุณทำอะไรแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย!”

 

“ทำอะไร? ผมแค่จับคุณเป็นตัวประกันให้ลูก...ก็เท่านั้นเอง...” มือใหญ่ที่กุมเอวบางลูบไล้เบาๆ จนแทบจะมองไม่เห็นหากไม่สังเกตให้ดีๆ แต่คนที่อยู่ภายใต้มือนั้นกลับสะท้านเยือกจนต้องกัดฟันแน่น

 

นวินดาพยายามระงับจิตใจที่เริ่มจะเตลิดเปิดเปิงมากขึ้นทุกที ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าแม้เธอจะปฏิเสธเฮย์เดนอย่างแข็งขันแค่ไหน แต่ความจริงแล้วร่างกายของเธอกลับจดจำเขาได้และคล้ายจะตอบรับทุกการเคลื่อนไหวของเขาราวกับเฮย์เดนกดสวิตช์ควบคุมความรู้สึกของเธอให้มันกลับมาทำงานตอบสนองเขาอีกครั้ง

 

“เคย์! มานี่มา แม่จะถูตัวให้...” เมื่อเจรจากับเขาไม่ได้ผล หญิงสาวจึงยึดบุตรชายมาเป็นเกราะกำบังความรู้สึกของตนเอง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล เพราะในสายตาของเคย์เดนตอนนี้มีอย่างอื่นที่สำคัญกว่าแม่อย่างเธอมากนัก

 

“หม่ามี้! นั่นเรือรบ!”

 

โอเค! ลืมการอาบน้ำถูตัวไปได้เลย! เคย์เดนพุ่งเข้าไปหาเรือรบจำลองซึ่งเธอเองก็เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีมันอยู่ด้วยความเร็วสูงชนิดที่นักกีฬาว่ายน้ำโอลิมปิกยังต้องหวาดหวั่นและทำท่าว่าจะคว้ามันขึ้นมา แต่เด็กชายก็มีมารยาทพอที่จะหันมาขออนุญาตก่อนตามที่เธอเคยอบรมไว้ “แด๊ดดี้ฮะ เรือนี่ของเคย์หรือเปล่า? เคย์เล่นได้ไหมครับ?”

 

“แน่นอน มันต้องเป็นของลูกอยู่แล้ว” ชายหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยนเสียจนนวินดาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายที่ใช้ชีวิตราวกับตนเองเป็นจุด สูงกลางของจักรวาลอย่างเขาจะแสดงออกถึงความรักและเอาใจใส่บุตรชายได้ถึงขนาดนี้

 

“หม่ามี้...เคย์ขอเล่นเรือนี่ได้ไหมครับ?” แม้จะอยากคว้าเรือรบลำใหญ่นั่นมาเล่นขนาดไหน แต่เคย์เดนก็ไม่ลืมขออนุญาตมารดาก่อน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่มองมาอย่างอ้อนวอนคู่นี้น่ะ ไม่ว่าจะเป็นคนใจร้ายขนาดไหนก็คงไม่สามารถทำลายความหวังของเขาได้ นับประสาอะไรกับมารดาแท้ๆ อย่างนวินดาซึ่งไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่อนุญาตให้บุตรชายได้เล่นสนุกตามวัยของเขาบ้าง

 

“แม่ให้สิบห้านาที เราไม่ควรอยู่ในน้ำนานเกินไปนะลูก”

 

“ขอบคุณครับหม่ามี้!” เมื่อได้รับอนุญาตแล้ว เคย์เดนก็หันกลับไปสนใจของเล่นชิ้นใหม่โดยไม่สนใจบิดามารดาอีกต่อไป

ความคิดเห็น