Meisan

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : โน้มน้าว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2563 01:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โน้มน้าว
แบบอักษร

 

รีลมองดูแพนเธอร่า เดินลงมาใกล้กับตัวเองเมื่อเข้าใกล้รีลพร้อมกับผู้ติดตามอีกคนและเมื่อหยุดอยู่ตรงหน้าเธอก็สั่งทหารรอบด้าน “ตราบที่เขายังไม่ได้ทำร้ายข้า พวกเจ้าจงห้ามขยับ” 

“อามีอะไรจะทำให้ผมเข้าข้างอาได้ครับ” รีลมองรอบข้างอย่างระมัดระวัง ทหารรอบข้างถูกฝึกมาอย่างดีและจำนวนเยอะเกินว่าที่ต่อสู้ได้เพียงลำพัง เขาต้องตามน้ำไปก่อน

“หลานกำลังเข้าใจผิดเรื่องของเราชาวทอรัสมาก สาเหตุที่พวกเราทำก็เพื่อความสงบสุขของโลกใบนี้...” 

“งั้นเหรอครับ?” สายตาจับจ้อง

“ใช่แล้วล่ะรีล เพราะไกอาคือผู้นำของเซราฟิม” 

“อะไรนะครับ?” รีลมองแพนเธอร่าอย่างไม่เชื่อสายตา “เซราฟิมหายไปนานแล้ว อาอย่าโกหกผมเลย” 

“แล้วจะอธิบายพลังของไกอายังไง? นั่นน่ะหลานก็รู้อยู่แก่ใจว่ามันคือพลังที่แตกต่างจากทุกอย่างของทอรัส” แพนเธอร่ามองตารีลและค่อย ๆ ลูบหัวรีลเบา ๆ “เราต้องฆ่าไกอาก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” 

“ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี” 

“อิควิน็อกซ์ยังไงล่ะ รีล” แพนเธอร่าคำรามด้วยเสียงกระซิบ รีลเห็นความบ้าคลั่งบางอย่างในดวงตา “นั่นแหละสาเหตุที่บรรพบุรุษของเราก่อตั้งทอรัส หลานเองก็เป็นทอรัสหวังว่าจะเข้าใจนะ?” 

รีลส่ายหน้า “ผมรักไกอาครับ” 

แพนเธอร่าฉุนขาด เธอตบหน้ารีลจะสะบัดหัน “รักเหรอ? ก็ไม่ได้แปลกใจคำตอบของหลานหรอก” ก่อนจะหันไปพูดกับคนติดตาม “ช่วยอธิบายให้หลานฉันฟังสักหน่อยเถอะ เอเทอร์น่า” 

“ค่ะ” เอเทอร์น่าถอดผ้าคลุมหน้าและผ้าคลุมผมออก รีลตะลึงกับใบหน้าที่คุ้นเคย เส้นผม รวมถึงบรรยากาศรอบตัวที่คล้ายกันเหลือเกิน “ท่านรีล ฉันชื่อว่าเอเทอร์น่าค่ะ” 

สมองของเขาปั่นป่วนเกินจะเข้าใจ ทำไมเธอถึงเหมือนกับไกอาทุกกระเบียดขนาดนี้

 

รีลถูกพามาที่สวนอาณาเขตของบ้านของอา

เอเทอร์น่าที่พาเขามานั่งข้าง ๆ บนเก้าอี้ไม้ เธอยิ้มให้ด้วยใบหน้าเดียวกับไกอา แต่บรรยากาศรอบตัวนั้นไม่เหมือนกัน

“อย่าไปว่าท่านเลยนะคะ ที่ท่านแพนเธอร่าตบคุณเป็นเพราะท่านฝากความหวังไว้กับคุณค่ะ” 

รีลก้มต่ำมองหน้าเธออย่างเงียบ ๆ เอเทอร์น่าเอียงคอเล็กน้อยราวกับรอคำพูดจากเขา แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนใจ

“คำว่าคล้ายมักแปลว่าไม่เหมือน” 

“คะ?” 

“คุณเหมือนไกอาทุกอย่าง รูปร่างหน้าตาของคุณทุกกระเบียดนิ้วแทบทุกสิ่งทุกอย่าง จริง ๆ แล้วคุณคือใครกันครับ?” 

“ในชาตินี้ฉันคือเอเธอร์น่าสำหรับคุณ แต่สำหรับชาติที่แล้วชื่อของฉันคือ ‘ฮุ่ยเหริน’ ค่ะ” 

“โอ้...ครับ” 

“คุณอาจจะคิดว่าฉันบ้า แต่ฉันก็ตามใจคุณนะหากจะคิดกับฉันอย่างนั้น” เอเธอร์น่าหัวเราะคิกคัก “แต่ฉันต้องเป็นคนอธิบายเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็ผู้ดูแลของคุณนับจากตอนนี้ด้วยค่ะตามคำสั่งของท่านแพนธอร่า” 

“จะจับตาดูผมยี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างงั้นสิ” รีลเลิกคิ้วท้าทาย

“ไม่หรอกค่ะ แบบนั้นมันจะดูเหมือนคุกมากกว่าแต่ถึงฉันจะไม่ทำอะไรคุณก็ออกจากที่นี่ไม่ได้อยู่แล้ว” 

“...ตอบได้ฉลาดมาก” รีลพยักหน้า “เอาล่ะฮุ่ยเหรินคุณบอกว่าชาตินี้คุณคือเอเธอร์น่าหมายความว่ายังไง?” 

“ท่านรีลโปรดเรียกฉันว่าเอเทอร์น่าเถอะค่ะ” เอเธอน่ากล่าว “ฉันเคยเป็นทหารองค์รักษ์ของท่านเลลุซ่า แม่ของคุณค่ะ” 

“อะไรนะครับ?” รีลคิดตาม “แล้วยังไงต่อครับ?” 

เอเธอน่ามองสวนดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้า ดอกไม้ที่ทำให้นึกถึงอดีตอันเจ็บปวดของคน ๆ หนึ่งที่เต็มไปด้วยความรัก ความตายและการสูญเสีย

“ฉันจะเริ่มเรื่องตั้งแต่แรกเลยนะคะ เรื่องของท่านอินควิน๊อกซ์ ท่านเลลุซ่า และก็ทุกอย่าง” เอเทอร์น่ายื่นมือให้กับรีล “ฉันเริ่มเล่าเรื่องแล้วค่ะ” 

รีลค่อย ๆ สัมผัสกับมือของเอเธอน่า นำพาไปสู่อดีตอันไกลแสนไกลของจุดศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด

‘อิควิน็อกซ์’

ความคิดเห็น