facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 25 : ข้ามฟ้าคือดวงใจของค้ำคูณ 100% [ END ]

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 25 : ข้ามฟ้าคือดวงใจของค้ำคูณ 100% [ END ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2563 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 25 : ข้ามฟ้าคือดวงใจของค้ำคูณ 100% [ END ]
แบบอักษร

1 อาทิตย์ ต่อมา 

หลังจากที่ผมซ้อมแข่งเรือในวันนั้น วันนี้ก็ถึงวันที่ผมต้องแข่งแล้วจริง ๆ ผมหวังว่าเราทุกฝีพายจะทำกันได้อย่างเต็มที่ เป้าหมายของผมคือแค่ชนะไอ้นทีเท่านั้น ถึงเรืออื่นจะแพ้ก้ไม่เป็นไร 

แต่ยังไงผมก็ต้องขอความร่วมมือจากทุกฝีพายอยู่ดี ในตอนนี้อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงผมก็ต้องลงแข่งแล้ว แต่มันติดอยู่ตรงที่แฟนผมยังมาไม่ถึงเลยน่ะสิ 

เมื่อเช้าผมจะไปรับเขาก็บอกว่าไม่ต้องมารับเดี๋ยวไปเอง ผมก็ตามใจเขา ไม่อยากทำเหมือนเขาเป็นเด็ก ๆ แต่มันก็อดห่วงไม่ได้จริง ๆ 

เฮ้อ ข้ามฟ้าถอนหายใจออกมา จนทำให้แมนและเมฆที่กำลังคุยกันอย่างออกรสชาติ เงียบเสียงลงและหันไปหาเพื่อนผู้ที่นั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด 

"เป็นไร" เมฆถามออกไป 

"เปล่า ไม่ได้เป็นไร กูแค่เป็นห่วงคนน่ารักก็เท่านั้นเอง" 

"เขาไปเป็นไรหรอก เขาเก่งเชื่อกู ตอนนี้มึงควรทำใจให้สบาย เพราะใกล้จะถึงเวลาแข่งเต็มทน คิดเอาไว้ว่าเป้าหมายของมึงคืออะไร" ปุ ๆ เมฆตบไหล่เพื่อให้กำลังใจข้ามฟ้า 

"งั้นกูกับไอ้แมนไปเตรียมตัวก่อนก็แล้วกัน" 

 

หลังจากที่เมฆพูดจบจึงดึงแมนออกมาด้วยทันที แมนที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว จึงโวยวายออกมาดังลั่น 

"ไอ้เมฆ ปล่อย ไอ้เมฆ กูยังมีคำถามที่ยังไม่ได้ถามไอ้ฟ้าเลยนะโว้ย เมฆ" แมร่งหูมันตึงหรือไงกัน ผมพูดออกไปดังขนาดนั้น ยังจ้ำเอาจ้ำเอาอีก เหอะ 

 

เมื่อแมนและเมฆออกไปแล้ว ข้ามฟ้าจึงคว้าโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อโทรไปยังปลายสายที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน 

 

คนน่ารัก 

ตู๊ด 

ตู๊ด 

ตู๊ด 

 

ตู๊ด หลังจากเสียงรอสายดังไปยาวขนาดนั้น ปลายสายก็ยังไม่มีท่าทีที่จะรับ ทำให้คนที่กำลังรอสายอยู่เป็นกังวลขึ้นมาหนักกว่าเดิม 

"ไอ้ข้ามอีก 5 นาที จะถึงเวลาแล้วนะโว้ย รีบมาเตรียมตัว" โมพูดออกมา เมื่อใกล้ถึงเวลา 

"แป๊บนึงครับ" ข้ามฟ้าหันไปตอบโมด้วยท่าทางเร่งรีบ 

"รับสิ รับสิ คนน่ารัก" ตู๊ดดดดดดดดดด 

 

ในระหว่างที่ข้ามฟ้ากำลังหันหลังโทรหาคนในสายจึงไม่ทันสังเกตคนที่กำลังย่องมาข้างหลังในตอนนี้ หลังจากนั้นจึงนำมึงของตนเองไปวางไว้ที่ไหล่ของคนตรงหน้า 

จนทำให้คนหน้าลุกขึ้นและปัดมือทิ้งทันที 

แปะ แรงปัดของข้ามฟ้าทำให้เกิดเสียงฝ่ามือกระทบกันดังขึ้นมา ปัดออกทั้ง ๆ ที่ยังไม่เห็นหน้า จนทำให้คนที่เอื้อมมือไปแตะ มองมือของตนเองลงมาด้วยอาการนอยด์ ๆ ฟ้าไม่ชอบเหรอ 

"ใครวะ" หลังจากสิ้นเสียงของข้ามฟ้า เจ้าตัวก็หันไปยังทางที่มีคนเอามือมาวางไว้บนไหล่ทันที 

 

พรึบ 

"คะ...คนน่ารัก" ฉิบหายแล้วไงกู ดันไปปัดมือเขาซะขนาดนั้น 

"ฟ้าขอโทษ ฟ้าไม่รู้ว่าเป็นคนน่ารัก" ข้ามฟ้าเอ่ยเสียงขอโทษออกไปทันที 

"ไม่เป็นไร เราไม่เป็นไร" ค้ำคูณตอบออกไปด้วยอาการนอยด์ ๆ ที่อยู่ภายใน 

"ฟ้ารู้ว่าคนน่ารักเป็น ฟ้าขอโทษจริง ๆ นะครับ" ในเมื่อขอโทษดี ๆ ไม่หาย ข้ามฟ้าจึงเริ่มอ้อนคนตรงหน้า ด้วยการนำหน้าผากของตนเองไปชนกับไหล่ของค้ำคูณ เพื่อบอกว่าขอโทษ และยังอยู่ตรงนั้นจนกว่าคนน่ารักจะไม่โกรธกัน 

"ขอโทษ" ข้ามฟ้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด 

"ไม่เป็น เราไม่ได้โกรธฟ้าจริง ๆ นะ" 

"จริงเหรอครับ" 

"อือ จริง เอาหัวออกมาได้แล้ว ฟ้าใกล้ได้เวลาที่จะไปแข่งแล้วนะ" 

"แต่ฟ้ามีอะไรอยากจะถาม" 

"เอาไว้แข่งเสร็จค่อยมาถามเราก็ไปได้ แต่ตอนนี้ฟ้าจะปล่อยให้คนอื่นรอไม่ได้นะ" 

"อื้อ ก็ได้ครับ" ข้ามฟ้าตอบรับพร้อมกับเอาหัวออกมาจากไหล่ของคนตรงหน้า 

"สู้ ๆ นะครับ เราจะยืนเชียร์ฟ้าอยู่ตรงนี้นะ ถ้าต้องการกำลังใจ หันมาหาเราได้เสมอเลยนะ" 

"โอเคครับ ไปก่อนนะ ไปจริง ๆ แล้ว จริง ๆ นะ ไปแล้วนะ" ข้ามฟ้าเดินถอยหลังพร้อมกับพูดออกมา จนทำให้คนที่มองอยู่อย่างค้ำคูณอดหัวเราะออกมาไม่ได้ 

 

 

"มาเร็ว ๆ ไอ้เวร ไอ้นี่" แมนตะโกนออกมา หลังจากที่ข้ามฟ้าล่ำลี้ล่ำไล กว่าจะเดินออกมาได้ 

"เออ ๆ ถึงแล้วเนี่ย" เมืื่อถึงที่หมายจึงก้าวขาลงเรือทันที เพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนที่จะลงแข่งจริง 

 

ประกาศ ๆ ขอเชิญเรือทุกลำทุกฝีพาย มาพร้อมกันที่ตรงหน้าท่านประธาน เพื่อทำการจัดสายการแข่งขันอย่างเป็นทางการ ขอให้เรือทุกคณะ มาพร้อมกันโดยเร็วด้วยครับ 

หลังจากสิ้นเสียงของคณะกรรมการ เรือทุกฝีพายจึงต่างพายไปรวมที่ตรงหน้าของท่านประธาน เหลือเพียงแต่เรือของข้ามฟ้ากับนทีเท่านั้นที่ยังพายไม่ถึง จึงทำให้ตอนนี้เรือของทั้งคู่ติดกันอย่างไม่ได้นัดหมาย 

"มึง กูว่าวันนี้กูต้องเอาชนะใจค้ำคูณได้แน่เลยว่ะ" 

นทีพูดกับเพื่อนข้างหน้าโดยที่สายตามองมายังข้ามฟ้า เพราะเสียงพูดของนทีจึงทำให้ข้ามฟ้าหันกลับไปมองทันที 

"ฝัน กลางวันเหรอวะ ควรตื่นได้แล้วนะ ถ้าไม่ตื่นให้กูช่วยเอาตีนปลุกให้ไหม เอาไหม" ข้ามฟ้าพูดออกไปด้วยท่าทางที่ปกติ แต่ต่างกับน้ำเสียงที่ไม่ปกติ 

"อยากลองพอดีเลยว่ะ เผื่อกูจะได้ตื่นจากฝัน แล้วพบว่าค้ำคูณเขาโสด" นทีพูดออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา 

"ไอ้สัส!!! " ข้ามฟ้าอารมณ์ขึ้นทันที จึงทำให้แมนที่อยู่ข้างหลังข้ามฟ้า ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เข้าไปห้าม 

"ใจเย็น ไอ้ข้าม" ก่อนที่มันจะโดนตัดสิทธิ์ในการแข่ง เพราะท่านประธานเริ่มมองมาทางนี้ หลังจาากที่เรือทุกลำหันมามอง เพราะเสียงของคนสองคนมันดังไปทั่วบริเวณ 

"เออ ปล่อย" ข้ามฟ้าสะบัดตัวออก จากแมนจากนั้นจึงทำการยกมือขึ้นไปชี้หน้านที 

"กูจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ค้ำคูณเขาเป็นแฟนกู ไม่ว่าในฝันหรือในความจริงก็ตาม ยังไงเขาก็เป็นของกู หมาอย่างมึงอย่าคิดที่จะมาเลีย แค่ให้ได้ใกล้ชิดนิดหน่อย นี่ก็ถือเป็นบุญของมึงมากแล้ว จำใส่กะโหลกของมึงให้มันฟังไปที่จิตใต้สำนึกของมึงเอาไว้ เผื่อสันดานที่อยากได้ของคนอื่นระรี้กระรี้กมันจะทุเลาลงบ้าง หึ" 

 

ข้ามฟ้าพูดออกไปพร้อมกับจ้องหน้านทีเขม็ง โดยที่นทีก็อารมณ์ขึ้นเหมือนกันหลังจากที่ได้ฟังคำพูดจากปากของข้ามฟ้า 

"แรงฉิบ มึงนี่ปากเป็นกรรไกรเลยไอ้สัส" แมนพูดออกมาหลังจากที่เห็นมันพูดอะไรที่แรงขนาดนี้เป็นครั้งแรก เพราะในทุกครั้งมันไม่เคยพูดแรงเท่านี้มาก่อน 

"เฉย ๆ แรงตรงไหน ปกติ" ข้ามฟ้าพูดออกไปเหมือนกับสิ่งที่พูดไปไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่สอนหมาให้รู้ความก็เท่านั้นเอง 

 

 

ตอนนี้ทุกเรือมาพร้อมกันแล้ว เราจะทำการจัดแบ่งสายทันที จะมีทั้งหมด 5 สายด้วยกัน ในแต่ละสายจะมี 1 คู่ 2 ลำ 

สาย A หลังจากที่กรรมการตัดสินพูดจบ ท่านประธานลงมือจับฉลากขึ้นมา 4 ใบ จากนั้นจึงนำฉลากส่งให้ กรรมการ 

เอาล่ะตอนนี้ฉลากก็ได้มาอยู่ในมือของผมแล้ว ใบแรก คณะวิศวกรรมศาสตร์ 

 

วี๊ดวิ้วววว 

กรี๊ดดด 

 

ชาววิศวะเมื่อชื่อของคณะตนเองประกาศ จึงส่งเสียงเชียร์คณะตัวเองดังสนั่น 

เจอกับ คณะวิทยาศาสตร์ ครับ 

 

 

 

"ฉิบละ วิศวะแมร่งน่ากลัวอยู่ด้วย มีแต่พวกตัวใหญ่ กล้ามใหญ่ วงแขนกล้ามเป็นมัด ๆ อุ้ยน่าจะกัดแขนเล่นเบาๆ " แมนพูด 

"กัดพ่องมึงดิ กัดตีนกูไหม" เมฆตรอกกลับไปทันที หลังจากที่ได้ยินอะไรที่มันละคายหู 

"อะไรของมึงเนี่ย" แมนหันไปโวยคนข้างหลัง ด้วยใบหน้าไม่เข้าใจ 

แต่เมฆก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมานอกจากจ้องหน้าแมนอยู่แบบนั้น จนแมนต้องเป็นฝ่ายเบนหน้าหนีออกไป 

'มึงจะหวิวทำไมเนี่ย ใจ' เป็นคำพูดที่อยู่ในใจ 

 

สาย B คณะ นิติศาสตร์ เจอกับ แพทยศาสตร์ 

สาย C คณะ นิเทศศาสตร์ เจอกับ มนุษยศาสตร์ 

สาย D คณะ สัตวแพทย์ เจอกับ ทันตแพทย์ ศึกนี้เป็นศึกของหมอที่รักษาต่างกัน น่าสนใจจริง ๆ 

สายสุดท้าย โอ้ กรรมการหลังจากเปิดฉลากก็ส่งเสียงแปลกใจขึ้นมา 

 

 

ผมนี่อยากจะรู้จริง ๆ ว่า 2 คณะ นี้จำเป็นต้องแข่งกันทุกปีเลยไหม น่าติดตาม สองคณะที่ได้เจอกันในสาย E คือ คณะโลจิสติกส์ เจอกับ คณะอักษรศาสตร์ เอาล่ะ ปีนี้ใครจะได้แชมป์ไปครอง อักษรจะพ่ายให้กับโลจิสติกส์อีกรึเปล่า ต้องรอติดตามกันต่อไป 

ตอนนี้ขอให้เรือทุกลำออกไปเตรียมความพร้อมอีก 20 นาที เรามาเจอกันในสาย A เป็นผู้เปิดเกม 

สิ้นเสียงของกรรมการทุกคณะต่างพ่ายไปชิดฝั่งของคณะตนเอง ทันทีที่ถึงฝั่งแมนรีบวิ่งไปหาค้ำคูณที่นั่งรอข้ามฟ้าอยู่ตรงที่พักนักกีฬา 

 

"ค้ำคูณ" 

ค้ำคูณเงยหน้าขึ้นไปมองทันทีหลังจากที่แมนเรียก 

"หือ มีอะไรกับเราเหรอแมน" ค้ำคูณถามออกไปด้วยอาการ งง งวย 

"ผมมีเรื่องจะถาม" 

"อือ" 

"รู้ใช่ไหม ว่าคณะผมกับคณะของค้ำคูณแข่งกัน" 

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้าเพื่อบอกว่ารู้ 

 

แต่แมนยังไม่ได้ถามต่อไอ้คนหวงแฟนมันก็เดินมาคล้องคอแฟนมันไว้ทันที หมั่นไส้ 

"มาทำอะไรกับแฟนกู" ข้ามฟ้าถาม 

"เปล่า กูแค่จะมาถามว่าค้ำคูณจะเชียร์ใคร ระหว่างคณะของแฟนกับคณะตัวเอง" 

แมนพูดออกไปพร้อมกับจ้องไปที่ค้ำคูณ รวมถึงข้ามฟ้าที่อยากรู้เหมือนกัน 

"เอ่อ..." 

ค้ำคูณกำลังมองไปที่ผู้คนทั้งสามคน ที่ตอนนี้กำลังจ้อมาที่ค้ำคูณอย่างลุ้น ๆ โดยเฉพาะฟ้าที่จ้องมาที่คูณอย่างคาดหวังกับคำตอบ 'อือ อย่าคาดหวังมากสิ แต่คูณก็จะไม่ทำให้ฟ้าผิดหวัง' 

"เราก็ต้องเชียร์ฟ้าอยู่แล้ว ก็เพราะว่าฟ้าเป็นแฟนเรานี่ และฟ้ายังเป็นคนคนเดียวที่เราไม่อยากทำให้เสียใจที่สุดในโลกเลย อยากให้ฟ้าเป็นความสดใสของเราตลอดไป เพราะข้ามฟ้าคือดวงใจของค้ำคูณ" 

คนน่ารักแสดงความรู้สึกที่มันกำลังเอ่อล้นออกมาทั้งหมดของหัวใจ ที่ตอนนี้มีข้ามฟ้ามาครอบครอง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ยืนคล้องคอกันและส่งยิ้มที่มีความสุขในชีวิตของคูณที่มีฟ้ายืนอยู่ในนั้น 

"ฟ้ารักคูณนะครับ" 

คำว่ารักที่ออกจากปากของข้ามฟ้า ถึงจะเป็นคำที่ออกมามากที่สุดแต่ความหมายของมันไม่เคยเปลี่ยนไป ตั้งแต่วันที่พูดออกมา 

"อือ เรารู้แล้วว่าฟ้ารักเรา เพราะเราก็รักฟ้าเหมือนกันเลย" 

"ทำไมน่ารักอย่างนี้ครับ แฟนใครเอ่ย หือออ" ผมจะทนไม่ขยี้แก้มของคนน่ารักยังไงไหว ก็ในเมื่อทุกวินาทีของเขาไม่ว่าจะหายใจ พูด กิน นอน มันมีแต่คำว่าน่ารักเต็มไปหมด ไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยย 

 

 

"เอ่อ มึงไอ้เมฆ มึงคิดว่าพวกมันยังคงเห็นเราอยู่ตรงนี้ไหมวะ" แมนหันไปถามคนข้าง ๆ ในขณะที่กำลังยืนมองไอ้คู่รักข้าวใหม่ปลามัน ยืนสวีทกันโดยที่ไม่เห็นหัวพวกผมเลย 

"หลงมากมั้ง เดี๋ยวจับหัว เดี๋ยวลูบแก้ม เดี๋ยวกอด ไอ้เวร กูเลี่ยน จะหวานอะไรขนาดนั้น แมร่ง หวานไม่เกรงใจกูเลย" 

"มึงจะไปอิจฉามันทำไม มันก็เพื่อนมึง" 

"เออรู้ว่าเพื่อนกูมันมีความรักกูก็ดีใจด้วย แต่กูไม่รู้สิ กูคงห่างหายจากการมีแฟนมามากมั้ง กูเลยอยากรู้สึกว่าถ้ามีคนมาทำแบบนี้ให้กูบ้างกูจะรู้สึกยังไง" 

แมนพูดออกมาอย่างใจจริงโดยที่ไม่มีแววตาหรือสายตาที่มันล้อเล่นอีกต่อไป 

ทันทีที่แมนพูดจบเมฆก็หันไปมองทางเพื่อนสนิท (คิดไม่ซื่อ) ที่ตอนนี้มันกำลังสงสัยในสิ่งที่มันไม่เคยได้สัมผัสมาเป็นเวลานาน 

 

หมับ 

"อะ...ไอ้เมฆ" 

หลังจากเมฆยืนมองแมน ด้วยสายตาที่มีแต่รักมาเป็นเวลานาน จึงทำการไขข้อสงสัยในหัวใจของมัน ด้วยการยกมือของตนเองขึ้นไปไว้บนศรีษะของแมน 

จากนั้นจึงลูบเบา ๆ เป็นการกระทำที่ทำให้ด้วยใจ โดยที่มันไม่ต้องไปร้องขอจากใคร เพราะมีคนที่พร้อมและเต็มใจทำให้มันอยู่ทั้งคนตรงนี้ 

ตึกตัก เชี่ย มึงจะเต้นทำไมเนี่ย "ทำอะไร" แมนเงยหน้าขึ้นไปถามไอ้เพื่อนตัวดีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันในตอนนี้ 

"ก็ทำให้มึงรู้ไง ว่าการที่ถูกลูบหัวมันมีความรู้สึกอย่างไร รู้สึกหรือยังครับ" ตึกตัก ตึกตัก เวรแล้วกู เป็นโรคหัวใจแน่เลยกู เต้นขนาดนี้ สงสัยคงได้เวลาไปหาหมอแล้ว 

"กะ...ก็รู้สึกแล้ว เอามือลงได้แล้ว" 

พรึบ เมฆเอามือลงทันทีมี่แมนสั่งออกมา 

 

ประกาศ ๆ ตอนนี้ได้ฤกษ์อันดีที่เราจะเริ่มแข่งคู่แรกแล้วครับ นั่นก็คือสาย A คณะวิศวกรรมศาตร์เจอกับคณะวิทยาศาสตร์ ถ้านักแข่งทุกฝีพายพร้อมแล้ว ขอประกาศการเริ่มแข่ง ณ บัดนี้ ปี๊ด เสียงเสียงนกหวีดดังขึ้นหลังจากถึงเวลาในการแข่ง 

เมื่อเรือทั้งสองคณะไอ้ยินเสียงให้สัญญาณ จึงจ้วงไม้พายลงไปในน้ำ จากนั้นจึงเร่งความเร็วอย่างชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร 

"เอาละครับ ท่านผู้ชม จ้วงเข้าไปจ้วงเข้าไป ตอนนี้คณะวิศวะ ได้ตีตัวออกห่างจากคณะวิท มาแล้ว คณะวิทก็ไม่ยอมแพงเหมือนกัน ยังคงจ้วงอยู่แบบนั้น จ้วงจนแขนจะหลุดออกมาก้ยังคงต้องจ้วงต่อไป เหมือนผมจะไปได้ยินมาว่าทางทั้งสองฝั่งคณะได้มีการเดิมพันกันเอาไว้ระหว่างโค้ชกับโค้ช" 

"สงสัยเดิมพันน่าจะหนักถึงทำให้ทั้งสองคณะจ้วงกันอย่างไม่คิดชีวิตแบบนี้ คู่แรกยังขนาดนี้แล้วคู่ต่อ ๆ ไป ผมไม่อยากจะคิดเลยล่ะครับ ท่านผู้ชม นั่นแหละห๊ะ คุณกิต ใช่เลยครับท่านผู้ชม ปิ้ดปี้ ปิ้ดปี้ ปิ้ดปี้ อีก 500 เมตร จะถึงเส้นชัยแล้วครับ" 

"มาดูกันว่าชัยชนะในครั้งนี้จะเป็นของใคร ใครจะได้ไปครอง ตอนนี้ผู้ชมที่เข้ามาใหม่หรือมาจากนอกมหาวิทยาลัยอาจจะยังไม่รู้ การแข่งขันเรือของทางเราไม่เหมือนที่ไหน ๆ เพราะที่ยืนจะเอผู้ชนะแต่ละสายมาแข่งกันอีกที แต่ช้าแต่...." 

"แต่อะไรล่ะ คุณจ๊ด" 

"ก็แต่ว่าทางมหาวิลัยของเรา จะมีผู้ชนะด้วยกัน 5 คณะ ผู้ชมหลายคนอาจจะงง ว่าจะ 5 คณะยังไง คือ แบบนี้นะ เอาคุณจ๊ดคุณพูดสิ" 

"โยนมาไม่ปรึกษากันเลยนะครับ" 

"เอาน่าช่วยกันทำมาหากิน" 

"ต่อจากที่คุณกิตพูดนะครับ ชัยชนะของเรา จะให้แก่ผู้ที่ชนะในแต่ละสายครับ ใครชนะในสายไหนก็เป็นผู้ชนะไปเลยครับ" 

"อ๋อ มันเป็นแบบนี้นี่เอง" 

"แต่ผมว่าตอนนี้เราควรหยุด เพราะเรือทั้งสองลำลอยลำมาแล้วววววววว จะเอายังดีน๊า ให้วิศวะบอกวิทมา เพราะตอนนี้วิศวะใกล้จะเข้าเส้นชัยแล้วกับห่างแค่เพียงเอื้อมมือ เอื้อมมือจริง ๆ วิทเอาวิท วิทททททททททท ขะเข้าเข้าเข้าเส้นชัย ในสาย A สายที่ชนะได้แก่ คณะวิศวกรรมศาตร์" 

 

เฮ้ ๆ ๆ ๆ ชาววิศวะเมื่อคณะกรรมการบอกว่าคณะของตนเองชนะ ก็ส่งเสียงออกมาดังสนั่น 

 

"แหม สมกับเป็นคณะวิศวะจริง ๆ เรื่องเสียงนี่คงไม่เป็นรองใคร" 

"จริงครับ คุณจ๊ด" 

"งั้นเพื่อไม่เป็นเวลารอช้าขอเชิญสายต่อไปสายต่อลงแม่น้ำเลยครับ การแข่งขันได้ดำเนินมาเรื่อย ๆ จนได้ผู้ชนะทั้ง 4 สายมาแล้ว โดย 4 สายที่ชนะมีคณะ วิศวะกรรมศาตร์ แพทยศาสตร์ นิเทศศาสตร์ และทันตแพทย์" 

"เอาล่ะท่านผู้ชมตอนนี้ดำเนินมาถึงสายสุดท้ายนั่นคือสาย E นั่นเอง โดยสายนี้จะเรียกว่าเป็นคู่ปรับในการแข่งขันงานประเพณีแข่งเรือนี้มาเลยก็ว่าได้" 

"สถิติที่ทำการแข่งขันมาคณะโลจิสติกส์ก็ชนะมาตลอด คงต้องมาดูในปีแล้วว่าโลจิกติกส์ยังคงรักษาตำแหน่งนี้ไว่ได้หรือไม่ เป็นการรอช้าเชิญผู้เข้าแข่งขันทุกฝีพายลงสู่แม่น้ำ" 

สิ้นเสียงกรรมการโมที่เป็นโค้ชของทีมได้ปรบมือเรียกลูกทีมของตนเองให้ไปรวมตัว "เร็ว ๆ พวกมึง" 

 

"ฟ้าไปก่อนนะคนน่ารัก" ข้ามฟ้าเห็นเพื่อนทยอยไปรวมตัวกัน จึงหันมาหาแฟนของตนเองที่นั่งให้กำลังข้าง ๆ กันในตอนนี้ 

"อือ เอาชัยชนะมาฝากเราด้วยนะ เราจะรอฟ้าอยู่นี้ " 

"ครับ รอฟ้าตรงนี้นะ ฟ้าจะเอารางวัลมาให้คนดีเองครับ" 

"อือ" 

 

หลังจากสิ้นเสียงของค้ำคูณ ข้ามฟ้าจึงหันหลังเตรียมตัวเดินออกไปทันที ถ้าไม่ติดว่ามีคนข้างหลังดึงรั้งกันไว้ในตอนนี้ 

"มีอะไรหรือเปล่าครับ" ข้ามฟ้าถามออกไปด้วยอาการสงสัย 

ค้ำคุณไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากกวักมือให้เข้ามาใกล้ ๆ กัน ข้ามฟ้าเห็นดังนั้น จึงก้มลงไปยังคนเรียก "มะ..." 

ฟอด "สู้ ๆ นะครับ" 

 

ตึกตัก ตึกตัก ไม่ไหว 

"คะ...คนน่ารัก" ข้ามฟ้าหันไปมองคนน่ารักด้วยแววตาที่มีแต่ความเขินอาย 

"ไปได้แล้วฟ้า พี่โมเรียกแล้ว" 

"คะ...ครับ" 

ตาย ๆ ตายแน่ ๆ เลยกู 

 

ตึกตึกตึก ใช้เวลาเดินไม่นานข้ามฟ้าก็มารวมตัวกับเพื่อนทันเวลา 

"มึงฟังกูนะ การที่มึงจะแข่งให้ชนะพวกมันคือมึงต้องมีความสามัคคี พายพร้อมกัน และให้จังหวะกัน ถ้ามึงทำแบบนี้ได้จนจบการแข่งขัน มึงชนะแน่นอน เพราะทางฝั่งนั้นในทุกปีมันมักจะมีคนหัวร้อนออกมา เลยทำให้ขบวนแตก มันเลยแพ้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นมึงต้องพายให้พร้อมกัน เข้าใจไหม" 

"เข้าใจครับ" เสียงของโลกจิสติกส์ปี 1 ตอบรับรุ่นพี่ด้วยความกึกก้องกังวาน 

"มา ๆ มารวมพลัง โลจิสติกส์คลั่งรัก เฮ้!!!!!! " 

"เอาล่ะครับ ดูเหมือนว่าทางโลจิสติกส์จะพร้อมแล้ว ทางอักษรว่าไงครับ" 

"พร้อมแล้วครับ" อักษรตอบกลับมาหลังจากที่กรรมการถาม 

"ถ้าพร้อมแล้ว ขึ้นประจำเรือแต่ละคณะได้เลย เราจะเริ่มทำการแข่งขัน ณ บัดนาว" 

"ไป ๆ พวกมึง ขึ้น ๆ ไปเร็วไอ้ฟ้า" 

"ครับ" 

 

ข้ามฟ้าตอบรับโม หลังจากหันไปหาคนน่ารักเพื่อขอกำลังใจอีกครั้ง โดยที่คนน่ารักก็รู้งานทันทีที่ข้ามฟ้าหันมา จึงยกนิ้วชี้กับนิ้วกลางขึ้นมา จากนั้นจึงส่งรอยยิ้มเป็นกำลังใจให้กับข้ามฟ้า 

ตอนนี้ทั้งสองคณะลงเรือและทำการพายไปยังจุดเริ่มต้น เพื่อเตรียมตัวแข่งทั้งสองคณะไม่มีสายตาวอกแวกให้เห็น ทุกฝีพายมองตรงไปยังข้างหน้า เพราะทางข้างหน้า นั่นคือ เส้นชัย 

"ถ้านักแข่งทุกฝีพายพร้อมแล้ว ขอประกาศการเริ่มแข่ง ณ บัดนี้ ปี๊ดดดด" เสียงนกหวีดดังขึ้นหลังจากถึงเวลาในการแข่ง 

 

หลังจากที่ได้ยินสัญญาณเรือทั้งสองลำก็พุ่งตัวออกไปตามสายน้ำทันที 

"จ้วง จ้วง จ้วง จ้วง" คนที่อยู่ท้ายเรือของโลจิสติกส์ เป็นผู้ให้สัญญาณ จึงทำให้เรือที่เพิ่งเริ่มออกตัวนำคณะอักษร 

"เอาล่ะครับ ตอนนี้หลังจากกรรมการเป่านกหวีด ให้สัญญาณปล่อยตัวมาแล้ว ตอนนี้ผ่านไปได้เกือบครึ่งทาง หัวเรือของโลจิสติกส์คลั่งรัก ในลู่ที่หนึ่ง ออกนำนิด ๆ แหม ใครกันชั่งตั้งชื่อ คลั่งรักเหรอครับพ่อหนุ่มโลจิสต์ " 

"คุณก็ไปแซวเขาคุณกิต" 

"เอาล่ะครับ อย่าไปสนใจคุณกิตเรามาดูการแข่งขันต่อดีกว่าครับ หลังจากที่โลจิสติกส์คลั่งรักได้นำ อักษรเขียนนักสือก็ตามมาติด ๆ ในลู่ที่สอง จนแซงได้ในที่สุด ตอนนี้ทั้งสองลำขับเคี่ยวกันอย่างสุดมันพลัดกันนำพลัดกันตาม" 

"…โลจิสติกส์คลั่งรัก ๆ ๆ ๆ แผลงฤทธิ์แล้ว ๆ ๆ " 

 

กรี๊ด เสียงกรีดร้องดังสนั่น เมื่อทั้งสองเรือต่างแข่งขันอย่างไม่มีใครยอมใคร จนทำให้คนน่ารักที่นั่งมองดูการแข่งขัน นั่งไม่ติดจึงต้องลุกยืนขึ้นมามองการแข่งขันอย่างลุ้น ๆ 

 

"เบียดแล้ว ๆ ๆ ๆ แซงแล้ว ๆ ๆ และ ขะเข้าเส้นชัย" 

 

กรี๊ด เฮ้ ๆ 

วี๊ดวิ้ววววว 

 

แปะ ๆ ค้ำคูณยืนปรบมืออยู่ตรงนั้นเมื่อข้ามฟ้าเป็นฝ่ายชนะ 

 

"ที่ 1 ในการแข่งขันในสาย E คือคณะโลจิสติกส์ ครับ โลจิสติกส์ปีนี้เขามาโหดจริง ๆ ก็ยังว่าพลังคลั่งรักมันคงทะลักพวกเขาจนทำให้พวกเขาเข้าเส้นชัยได้ในที่สุด 

ที่ 2 อักษรเขียนหนังสือส่วนอักษรที่พ่ายแพ้ก็ไม่เป็นไรนะครับ ปีหน้าเรามาแข่งกันใหม่ หวังว่าจะเจอคณะอื่นกันบ้างนะครับ ทั้งสองคณะนี้ควรแยกกันได้แล้ว และสุดท้ายนี้ขอขอบคุณทางมหาวิทยาลัย ที่เชิญผมกิตกับคุณจ๊ดมาร่วมงานแข่งขันที่สนุกแบบนี้ทุกปี ปีหน้าคิวผมยังว่างสามารถเชิญได้เลยนะครับ ม้าที่ว่าเร็วก็ยังต้องแพ้ลา เพราะลาไปก่อน เจอกันปีหน้านะเด็ก ๆ " 

 

แปะ ๆ วี๊ดวิ้ว 

 

"เอาล่ะนักศึกษาขอให้ผู้ที่ทำการชนะในทุกสายไปยื่นที่แท่นมอบรางวัล ต่อไปนี้จะเป็นการมอบเหรียญให้กับผู้ชนะทุกสาย เชิญครับ" 

 

หลังจากที่อาจารย์ดิเรกประกาศ ผู้ที่ชนะทุกสายจึงไปรวมตัวที่แท่นมอบรางวัลอย่างรวดเร็ว 

"ในเมื่อทุกคนมาพร้อมกันแล้ว ต่อไปเชิญท่านประธานมอบรางวัลให้แก่ผู้ชนะด้วยครับ คณะแรกวิศวกรรมศาสตร์ เมื่อประกาศชื่อคณะออกมาผู้เข้าแข่งขันจึงเดินขึ้นแท่นรับรางวัล ยินดีด้วยครับ" 

"ขอบคุณครับท่ารประธาน" การมอบรางวัลยังคงดำเนินมาเรื่อย ๆ จนมาถึงคณะสุดท้ายคือคณะโลจิสติกส์ 

"คณะโลจิสจิกต์ เชิญ" 

 

ตึกตึกตึก โลจิสติกส์คลั่งรักทั้งหลายต่างเดินไปยังแท่นรางวัลด้วยความภาคภูมิใจ 

"ยินดีด้วยครับ" 

"ขอบคุณครับ" 

"ตอนนี้ท่านประธานได้มอบเหรียญให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ขอประกาศปิดการแข่งขขันในครั้งนี้อย่างเป็นทางการ การแข่งขันย่อมมีแพ้มีชนะ โปรดให้อภัยในสิ่งที่บาดหมางกัน นักกีฬาที่ดีในเมื่อพ่ายแพ้จงดีใจกับผู้ชนะ อาจารย์หวังว่าคงจะมีการต่อยตีกันนอกมหาวิทยาลัยมาถึงหูของอาจารย์นะ ถ้ามี การแข่งขันในปีหน้าคงต้องพิจารณาอีกที เพราะการแข่งขันในครั้งนี้ จัดเพื่อให้ทุกคนได้มาร่วมสนุกกัน ไม่ใช่สถานที่ให้มาถ้าตีถ้าต่อยกัน สุดท้ายนี้อาจารย์ขอให้นักศึกษาเดินทางกลับอย่างปลอดภัย" 

"ขอบคุณครับ" นักศึกษาทั้งหมดที่อยู่ในงานต่างยกมือขึ้นไหว้และกล่าวขอบคุณ 

 

หลังจากที่เรื่องราวทุกอย่างจบแล้ว ข้ามฟ้าจึงปลีกตัวแยกออกจากเพื่อน เพื่อเดินไปหาคนที่กำลังยืนรออยู่ หึ ชะเง้อมองขนาดนั้นเลยเหรอ คนน่ารัก ผมว่าผมคงต้องรีบเดินไปให้เร็วกว่านี้ ก่อนที่คอแฟนผมจะหลุดออกมาซะก่อน 

ตึกตึกตึก เสียงฝีเท้าของข้ามฟ้าออกก้าวไปยังคนรักของตนเองด้วยความเร่งรีบ จนในที่สุดก็มาถึง 

"เป็นไงคนน่ารักฟ้าเก่งไหมเอ่ย" ทันทีที่ถึงข้ามฟ้าจึงเอ่ยทักคนน่ารักออกไป ด้วยรอยยิ้มที่แสนจะมีความสุขในช่วงเวลานี้ ในช่วงเวลาที่มีคนคอยให้กำลัง คนที่คอยรอเรา คนที่อยู่กับเราในวันที่เราต้องการใครสักคนมาก เขาก็ยังเป็นคนที่อยู่ตรงนั้นเสมอมา 

"อือ ฟ้าเก่งมาก ๆ เลย ตอนฟ้าพายนะฟ้าโครตเท่ห์เลย เรานี่นั่งลุ้นเอาใจช่วยฟ้ากลัวว่าฟ้าจะไม่ชนะ แต่ถึงฟ้าจะไม่ชนะเราก็จะปลอบใจฟ้าเองนะ เพราะเราไม่ชอบเห็นฟ้าเศร้า เราเลยจะโอ๋ ๆ ฟ้าเอง" 

"แต่ฟ้าชนะในวันนี้ ขอรางวัลเป็นอย่างอื่นแทนได้รึเปล่าครับ" ข้ามฟ้าพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ 

"อือ เราให้ฟ้าได้หมดฟ้าต้องการอะไร" ค้ำคูณตอบกลับข้ามฟ้าตาใส 

"ก็...." คนเจ้าเล่ห์ยืนหน้าของตนเองไปกระซิบที่ข้างหูของคนน่ารักเบา ๆ "ได้รึเปล่าครับ" ทันทีที่ค้ำคูณฟังจบใบหน้าที่เป็นสีขาวกลายเป็นสีแดงในทันตา 

"ฟะ...ฟ้า พูดอะไรออกมา" 

"ก็พูดในสิ่งที่คิดไงครับ" 

"แต่..." 

"ไม่มีแต่ครับ คืนนี้เจอกันฟ้าจะไปรับที่หอ" 

"มะ...ไม่เอา" ค้ำคูณพูดออกไปด้วยเสียงสั่น ๆ 

"เอาครับ" ถึงจะทำตัวน่าสงสารขนาดไหน ผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน 

"งะ...งั้นเราขอเลื่อนไปเป็นตอนไปทะเลได้ไหม นะฟ้า" ก็คูณอย่างไม่ได้เตรียมใจเลย ฮืออออ คูณไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง คูณไม่เคย 

"อืมมมม เอาเป็นว่าก็ได้ครับ ทะเลก็ทะเล แต่ถึงตอนนั้นคนน่ารักรู้ใช่ไหม ว่าฟ้าไม่ปล่อยผ่านเหมือนครั้งนี้แน่นอน" 

หงึก ๆ ค้ำคูณพยักหน้าตอบข้ามฟ้าออกไปด้วยใบหน้าแดง ๆ เพื่อบอกว่ารู้แล้ว 

"ถ้างั้นเงยหน้ามามองกันหน่อยครับ ฟ้ามีอะไรจะให้" 

"อือ" ค้ำคูณเงยหน้าขึ้นมองไปยังคนตรงหน้า "มีอะไรจะให้เราเหรอ" 

"หลับตาก่อนครับ" 

 

เมื่อข้ามฟ้าพูดออกมาค้ำคูณจึงหลับตาลงตามที่ข้ามฟ้า โดยที่ใจลุ้นกับของที่ข้ามฟ้าจะให้ 

 

หนึ่ง 

สอง 

สาม 

 

"ลืมตาได้ครับ" 

"ไหนอะ ไม่เห็นมีเลย ฟ้าหลอกกันใช่ไหม" 

"มี คนน่ารักก้มลงมองที่คอตัวเองสิครับ" 

ค้ำคูณก้มมองตามทันที แต่สิ่งที่เห็นมันคือเหรียญรางวัลของฟ้า 

"เอามาให้เราทำไม ฟ้าเป็นคนแข่งชนะนะ " 

"ที่ฟ้าให้เหรียญค้ำคูณ ก็เพราะค้ำคูณเป็นคนที่ทำให้ฟ้าได้เหรียญนี้มาไงครับ คนน่ารักเป็นคนที่ทำให้ฟ้าอยากเอาชนะ เป็นคนที่ทำให้ฟ้าไม่อยากทำให้คนน่ารักต้องผิดหวังในตัวของข้ามฟ้าในทุก ๆ เรื่อง ฟ้ามีค้ำคูณเป็นแรงใจ ส่วนแรงกายฟ้าเป็นคนออกเอง เมื่อแรงกายผสานแรงใจ มันเลยทำให้ฟ้ามีพลละกำลังชนะมาได้ในที่สุดไงครับ" 

"อือ ขอบคุณนะ" น้ำตาที่มีนปริ่ม ๆ ที่ขอบตากำลังจะไหลงมาแต่เจ้าตัวบังคับไม่ให้มันไหลออกมา เพราะไม่อยากร้องไห้ในวันที่มีความสุขแบบนี้ 

"ยินดีครับ แล้วอีกอย่างคนน่ารักรู้ไหม ว่าทำไมฟ้าถึงให้เหรียญ" 

"ก็เพราะฟ้าเป็นกำลังให้ฟ้าชนะมาไง" 

"ไม่ใช่ครับ นั่นคือเหตุผลข้อแรก" 

"แล้วมันคืออะไร" 

"เหตุผลข้อที่สองก็คือ ทางมหาวิทยาลัยของเรามีตำนาน ตำนานนี้ได้กล่าวไว้ว่า ถ้าผู้ใดลงแข่งขันเรือจนได้เหรียญมาครอบครอง เมื่อผู้นั้นนำเหรียญนี้ไปคล้องคอให้กับคนรักของตนเอง จะทำให้คนทั้งคู่จะไม่มีวันแยกออกจากกัน ดั่งทองแดงที่ผสานกันลงในเหรียญแห่งนี้ 

นี่คือเหตุผลจริง ๆ ที่ฟ้ามอบให้แฟนของฟ้า เพราะฟ้าอยากให้คนน่ารักอยู่กับฟ้าไปนาน ๆ ไม่อยากให้คนน่ารักหนีหายไปจากฟ้า เพราะท้องฟ้าที่ขาดเมฆก็เหมือนฟ้าที่ไม่สมบูรณ์ เปรียบเหมือนถ้านายข้ามฟ้าคนนี้ขาดค้ำคูณก็จะเป็นนายข้ามฟ้าที่ไม่สมบูรณ์ เป็นข้ามฟ้าที่ขาดหัวใจ เพราะตั้งแต่วันที่เจอกันหัวใจของนายข้ามฟ้าคนนี้ก็ไม่เคยอยู่กับตัวอีกเลย 

 

รักนะครับคนดีของฟ้า 

อือ เราก็รักฟ้า คนดีของค้ำคูณ 

 

 

ในวันเวลาดีอย่างนี้ ฉันขอมีเพียงแค่เธอ ที่เดินกุมมือกันในระยะทางที่มันแสนจะยาวไกล ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ก็จะมีเราทั้งคู่ที่จะผสานมือกันไป ในทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที ทุกวินาที ของชีวิต จะมีแต่ข้ามฟ้าและค้ำคูณ นับแต่นี้ตลอดไป 

 

 

The end. 

 

 

 

ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่เดินมาด้วยกัน ในระยะทางที่แสนจะยาวไกลนี้ อาจมีบางช่วงบางเวลาที่นักอ่านไม่ชอบทำให้ไม่อยากที่จะอ่านต่อ ไรท์ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ ไรท์จะมั่นฝึกฝนฝีมือของตนเอง สักวันนึงไรท์จะเป็นไรท์ที่เก่งที่ดีกว่านี้แน่นอน แต่ระยะทางที่จะเดินต่อไปนี้คงต้องมีพวกคุณเดินไปด้วยกันมันถึงจะสำเร็จ ช่วยอยู่เป็นกำลังใจที่ดีให้กันไปนาน ๆ นะคะ ไรท์รักนักอ่านทุกคนของไรท์ แล้วเรามาพบกันใหม่ 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#จีบคุณด้วยจดหมาย 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น