ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกมแค้นผูกรัก [12] รับผิดชอบ

ชื่อตอน : เกมแค้นผูกรัก [12] รับผิดชอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2563 06:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกมแค้นผูกรัก [12] รับผิดชอบ
แบบอักษร

12

————————

ร่างสูงเดินเข้ามาในโถ่งบ้านผิวปากอย่างอารมณ์ดีทว่าก็หยุดชะงักทันทีที่เห็นสีหน้าใครบางคน

“กลับมาบ้านทำไมอีก” ภาคภูมิถามลูกชายเสียงแข็ง เขาคิดว่าครั้งนี้คงทำให้พายุหายหน้าหายตาจากบ้านนานเป็นเดือนแต่เปล่าเลยผ่านมาอาทิตย์เดียว พายุดันกลับมาด้วยสีหน้าอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“บ้านผม ทำไมผมจะมาไม่ได้” พายุเอ่ยออกมา

“จะสร้างปัญหาอะไรอีก!!” ท่าทีแปลกๆของลูกชายทำให้ภาคภูมิหวั่นใจ

“ทำไมถึงมองผมแบบนั้นล่ะครับ” เขาแสยะยิ้มอย่างกวนๆ

“คนอย่างแกมันมีดีอย่างอื่นด้วยเหรอ”

“หึ” พายุผายมือยักคิ้วใส่คนตรงหน้า

ตึก!

ตึกตึก...เสียงฝีเท้าของละอองวิ่งเข้ามาหาคุณหนูตัวเองส่วนอีกเสียงคือน้ำตาลที่เดินเข้ามาประกบสามี

“คุณหนูจะกลับมานอนนี่เหรอคะ”

“เปล่าครับ”

“.../.../...” ทุกคนจ้องมองพายุเป็นตาเดียว

“ผมย้ายมาอยู่ที่นี่ตลอดต่างหาก” เขาเอ่ยออกมาทำให้ภาคภูมิหันกลับไปมองหน้าภรรยาตัวเอง

หมับ!

“น้าดีใจจังเลยค่ะ ที่คุณหนูจะกลับมาอยู่บ้านตลอดแล้ว” ละอองเข้าไปกอดร่างสูงด้วยความดีใจ

“แกต้องการอะไร”

“เลิกถามผมแบบนั้นสักที”

 

ตึกตึก...

ทว่าทุกคนหยุดบทสนทนากันทันทีที่เห็นน้ำขิงเดินเข้ามาในบ้าน สภาพที่อ่อนแอจนน่าสงสัย

“น้ำขิง!! ไปทำไรมาลูกทำไมถึง..” น้ำตาลรีบก้าวเท้าหาลูกสาว

“พอดีทางมันมืด ขิงก็เลยสะดุดล้มลงค่ะ” เธอบอกแม่ออกไปและไม่คิดหันไปมองใครอีกคน

“งั้นเหรอ”

“...” น้ำขิงพยักหน้าตอบกลับไป

“เจ็บตรงไหนไหม ให้แม่ดูหน่อยสิ”

“ไม่เป็นไรมากค่ะ” เธอพยายามตอบปัดๆไป

“ตาล พาลูกขึ้นด้านบนก่อนไป” ภาคภูมิพูดต่อ

“ค่ะ...”

“...ไปขิงเดี๋ยวแม่พาขึ้นห้อง” ว่าแล้วน้ำตาลก็ประคองน้ำขิงเข้าไปด้านใน

ท่าทางของน้ำขิงมีเพียงใครบางคนเท่านั้นที่สังเกตเห็น ทว่ามันก็ไม่ชัดมากจนกระทั่งไปเห็นคราบบางอย่างที่ไหลลงมาตามเรียวขาและดันเห็นสายตาของร่างสูงที่ยิ้มสื่อความหมาย...มันต้องมีไรมากกว่าที่คิดแน่!!

 

“มาคุยกับฉันหน่อย” ภาคภูมิหันไปบอกพายุให้เดินตามเข้าไปในห้องรับแขก

“...” เขายอมเดินตามอย่างว่าง่าย

“หยุดสักที พ่อขอร้อง” เสียงเหนื่อยใจกล่าวขึ้น

“เรื่องอะไรเหรอครับ” แต่ว่าพายุทำเป็นไม่รู้

“พายุ!!”

“กลัวผมจะทำร้ายเมียสุดที่รักรึไง” ทว่าพายุก็ไม่มีท่าทีจะหยุดกวนประสาทง่ายๆ

“ให้เรื่องบ้าๆมันจบไปสักที” ภาคภูมิตะคอกด้วยความโมโห

“เรื่องบ้าๆ พ่อพูดออกมาได้ไง แม่ผมเสียไปทั้งคนพ่อพูดได้แค่นี้เหรอ” คำพูดของคนตรงหน้ายิ่งทำให้ไฟในใจของพายุเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง

“แล้วฉันอยากให้แม่แกตายไหมห๊ะ!!” เขาเบื่อที่จะเถียงเรื่องนี้เต็มที

“หึ นึกว่าสมใจพ่อซะอีก” พายุเอ่ยออกมาก่อนจะมองพ่อด้วยสายตาดูถูก

“ไอ้ยุ!!” จนทำให้ภาคภูมิตวาดเสียงดังลั่นห้องรับแขก

“มันไม่ใช่อุบัติเหตุ แม่ต้องไม่ตายฟรี” เขายังคงดื้อด้านพูดออกไป

“หยุด!! ถ้าแกไม่อยากเสียใจ” สุดท้ายภาคภูมิตัดสินใจเอ่ยประโยคนี้ออกมา

“คนที่เสียใจไม่ใช่ผมอยู่แล้ว” พายุยักไหล่ด้วยความเชื่อมั่นในความคิดของตัวเอง

“ต้องให้ฉันเตือนยังไง ถึงจะยอมฟังพ่อบ้าง”

“คำพูดของพ่อ ไม่มีค่าสำหรับผมตั้งแต่พ่อพายัยนั่นมาเหยียบที่นี่แล้ว” พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไปโดยไม่คิดจะฟังอะไรอีก และเขาไม่มีวันให้แม่ต้องตายฟรีๆ ทุกคนที่มีส่วนจะต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้...

 

 

 

———————————

ขอคอมเมนท์หน่อยจ้า

🖤

#ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยค่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น