Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าเวรกรรมตามทันหรือเปล่า?

ชื่อตอน : นี่คือสิ่งที่เรียกว่าเวรกรรมตามทันหรือเปล่า?

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 283

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2563 13:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นี่คือสิ่งที่เรียกว่าเวรกรรมตามทันหรือเปล่า?
แบบอักษร

“ทำไมกลับค่ำจัง? ลูกรอกินข้าวอยู่ไม่รู้เหรอ” เฮย์เดนอ้างบุตรชายหน้าตาเฉย แต่เคย์เดนเป็นเด็กดีและซื่อตรงจนเกินไป เจ้าลูกชายจึงไม่ยอมให้ความร่วมมือกับเขาเลยสักนิด!

 

“เคย์เปล่ารอซะหน่อย แด๊ดดี้ทอดเฟรนช์ฟรายด์ให้เคย์กินไปตั้งจานหนึ่งแน่ะ”

 

คำบอกเล่าของลูกชายทำเอาหญิงสาวหันขวับมามองพ่อของลูกด้วยความประหลาดใจ ทอดเฟรนช์ฟรายด์!? ผู้ชายที่แม้แต่จะดื่มน้ำเปล่า ยังต้องเรียกคนรับใช้มารินให้เนี่ยนะจะทำอาหารให้ลูกรับประทาน?

 

ไม่น่าเป็นไปได้หรอก! เขาคงสั่งอาหารจากร้านของตัวเองมาให้ เคย์เดนมากกว่า!

 

“นี่คุณเอาอาหารร้านคุณให้ลูกกินเหรอ? คุณไม่รู้หรือไงว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพของลูก? ลูกยังเด็ก แกไม่ควรกินอาหารที่มีโซเดียมเยอะและแคลอรีสูงนะ!”

 

จริงอยู่ว่าเคย์เดนชอบรับประทานอาหารฟาสต์ฟูด แต่นวินดาจะต้องนำมันมาปรับสูตรใหม่ ใส่เนื้อสัตว์อย่างดีและผักที่มีประโยชน์ต่อร่างกายลงไปเยอะๆ พยายามใช้น้ำมันในปริมาณที่น้อยที่สุด หรือบางครั้งก็ใช้วิธีอบแทน เพื่อให้ลูกรักได้รับสารอาหารและพลังงานในปริมาณที่พอเหมาะ ไม่ใช่ให้ลูกกินอาหารสำเร็จรูปที่แค่เอาไปทอดก็จบแล้วแบบนี้

 

“ฉันบอกให้อัลช่วยทำอาหารเย็นให้ลูกแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วคุณมายุ่งอะไรด้วยเนี่ย!”

 

“หม่ามี้อย่าดุแด๊ดดี้สิครับ!” เด็กน้อยรีบห้ามมารดาทันที ตามที่ตกลงกับคุณย่า เขามีหน้าที่สำคัญที่สุดก็คือพยายามให้หม่ามี้กับแด๊ดดี้อยู่ใกล้กันให้มากที่สุด แล้วคนที่โกรธกันจะอยากอยู่ด้วยกันได้ยังไง? “แด๊ดดี้ทำเองนะฮะ ทำเหมือนที่หม่ามี้ทำเลย!”

 

“ทำเอง! ทำเหมือนที่แม่ทำเนี่ยนะ?”

 

เยี่ยม! ทีนี้เฮย์เดนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมนวินดาถึงได้โกรธนัก เมื่อเขาถามอะไรคล้ายๆ กันนี้ ตอนที่รู้ว่าเธอทำอาหารเช้าด้วยตนเองทั้งหมด!

 

“ก็ไม่เหมือนทั้งหมดหรอกฮะ...มัน...ไหม้นิดหน่อย...บางอันก็ไม่ค่อยสุก แต่แด๊ดดี้เพิ่งทำครั้งแรก ก็ถือว่าเก่งแล้วนะครับ” เด็กชายเล่าให้มารดาฟังด้วยความตื่นเต้น ด้วยความที่กลัวว่าผู้เป็นพ่อจะเสียใจ เขาจึงไม่ลืมที่จะชมเชยด้วยว่าท่านทำได้ดีแค่ไหน

 

อาการเห่อฝีมือการทำอาหารของบิดานั้นทำให้นวินดาแอบอิจฉาอยู่ลึกๆ และไม่พอใจอยู่หน่อยๆ เธอไม่อยากให้เคย์เดนติดเฮย์เดนมากจนเกินไป เพราะความผูกพันจะทำให้การจากลาในอนาคตเป็นไปได้ยากขึ้น...เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ! นี่เขาให้ลูกกินของไหม้เหรอ!?

 

“มันไม่ได้ไหม้นะ ก็แค่เกรียมไปหน่อยเท่านั้นเอง!” คำอธิบายของเขาทำเอาหญิงสาวถึงกับสะดุ้ง เพราะเธอยังไม่ทันได้ถามออกไปเลยสักคำ แต่เขากลับเอ่ยออกมาก่อนราวกับแค่มองตาก็รู้แล้วว่าเธอคิดอะไรอยู่ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนนั้นแค่เงยหน้าจากหนังสือพิมพ์ธุรกิจขึ้นมามองหน้าเธอ เขายัง ไม่ค่อยทำเลยด้วยซ้ำ! “ผมเพิ่งหัดทำครั้งแรก คุณจะไม่ให้โอกาสผมบ้างเลยเหรอ?”

 

ไม่รู้ว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่าเวรกรรมตามทันหรือเปล่า? เพราะเขาเป็นเจ้าของร้านอาหารฟาสต์ฟูดยักษ์ใหญ่ที่มีแฟรนไชส์อยู่ทั่วโลก มอมเมาทั้งเด็ก เยาวชน และผู้ใหญ่ไปไม่รู้กี่ร้อยล้านคนแล้ว สุดท้ายสวรรค์จึงส่ง บุตรชายที่ชื่นชอบอาหารจานด่วนเป็นชีวิตจิตใจมาให้เขา โชคดีเหลือเกินที่แม่ของแกรักและเอาใจลูกชายคนเดียวมาก จึงลงมือทำอาหารทุกอย่าง ด้วยตนเองเสมอ เพื่อให้แน่ใจว่าเคย์เดนจะได้รับประทานอาหารที่มีประโยชน์สูงสุด

 

ความจริงอัลเฟรดบอกเขาแล้วว่าภรรยาสั่งไว้ว่าจะกลับค่ำ ให้ทำอาหารให้บุตรชายรับประทานได้เลย แต่เขาก็ดึงดันจะรอและโทรศัพท์ไปตามเธอกลับบ้านมาจนได้ ก็เขาไม่อยากให้เธอออกไปกับแอนโทเนีย ตามลำพังนี่! เกิดมีใครเข้าใจว่าเธอยังโสดแล้วมาเกาะแกะภรรยาของเขาเข้าจะทำยังไง! ถึงเขาจะจัดการให้เธอสวมแหวนเพชรเม็ดเบ้อเริ่มกับแหวนแต่งงานไซซ์บิ๊กเบิ้มไว้แล้วก็เถอะ!

 

“ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” นัยน์ตาของเฮย์เดนเปล่งประกายวิบวับแบบแปลกๆ จนเธอต้องเสทำเป็นก้มลงไปคุยกับบุตรชายแก้เขิน “เคย์หิวรึยังจ๊ะ? อยากกินอะไรลูก เดี๋ยวแม่ทำให้นะจ๊ะ”

 

“เคย์ไม่หิว แต่แด๊ดดี้คงหิว เพราะแด๊ดดี้บอกว่าจะรอหม่ามี้มากินข้าวด้วยกันนะฮะ” คำตอบอย่างไร้เดียงสาของลูกชายทำเอาทั้งพ่อและแม่ยิ่งเขินหนักขึ้นไปอีก นวินดาจึงได้แต่ถามไถ่สามีในนามโดยทำเป็นมอง ไม่เห็นนัยน์ตาที่มองมาอย่างจงใจออดอ้อนของเขา

 

“คุณจะกินอะไรล่ะคะ เดี๋ยวฉันจะได้ทำให้”

 

“คุณกลับมาเหนื่อยๆ ไม่ต้องทำหรอก ผมสั่งให้ในครัวเตรียมอาหารโปรดของคุณไว้แล้ว เดี๋ยวให้เขาตั้งโต๊ะเลยแล้วกันนะ” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนหญิงสาวอดหัวใจพองโตไม่ได้ แต่เธอก็ยังพยายามบอกกับตนเองในใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ได้มีความหมายอะไร เมื่อมีใครมาทำอะไรให้ คนเราก็ย่อมรู้สึกดีทั้งนั้น

ความคิดเห็น