KlaKawii

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 31/2. รักในเวลาที่ใช่

ชื่อตอน : ตอนที่ 31/2. รักในเวลาที่ใช่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ค. 2563 12:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31/2. รักในเวลาที่ใช่
แบบอักษร

คนทั้งสองนั่งกินข้าวกันกลางลานบ้านสีขาวสะอาด อาหารไม่กี่อย่างที่เขาซื้อมาถูกตักกินอย่างเอร็ดอร่อย มีหลายครั้งที่ขุนพลตักเอาอาหารป้อนให้ และรวิสาเองก็ป้อนให้กับเขาบ้าง หล่อนไม่คิดเลยว่าการมีความรักที่เปิดเผยมันจะสร้างความสุขให้มากมาย มากกว่าการแอบคบหาพบเจอกับคนรักของคนอื่น  

“นี่ลองหน่อย”  

“อะไรคะ” หล่อนไม่ยอมอ้าปากรับเอาซะทีเดียว “คอหมูย่าง ไม่เคยกินเหรอ อร่อยนะ” 

“มีพริกอะ เยอะด้วยค่ะขุน” หล่อนมองชิ้นเนื้อสีสันน่ากิน หากแต่พริกที่เขาเล่นเอาเนื้อลงไปละเลงมันมากเกินไปที่หญิงสาวจะกล้ากิน “ไม่เผ็ดหรอก ถ้าไม่มีน้ำจ้ิมก็ไม่อร่อยสิ” 

“เตรียมน้ำด้วยค่ะ” ชายหนุ่มทำตามคำสั่ง เมื่อส่งอาหารเข้าปาก เขาก็เตรียมยื่นเครื่องดื่มเย็นๆ ไว้ให้ รวิสากะพริบตาไล่น้ำตาออก มันไม่ถึงกับเผ็ดมากแต่ก็เล่นเอาตกใจได้เหมือนกัน “มีรสหวานหน่อยๆ” หล่อนว่ารับเอาน้ำมาดื่ม 

“บอกแล้วว่าอร่อย น้ำจ้ิมแซ่บๆ พวกนี้ผมทำเป็นนะ วันดีคืนดีจะทำให้ชิมเอาไหม” 

“จะให้เอาจริงเหรอ”​  

ชายหนุ่มมองหน้ายิ้มพรายตรงมุมปาก เขาเลียลิ้นไปรอบริมฝีปากตัวเอง มองคนหน้าแดงที่กล้าพูดยั่วแล้วรีบหลบตาไปเสีย “ให้เอาจริงๆ” 

“หึ...” หล่อนหัวเราะเบาๆ  

“จะเอาไหมล่ะ น้ำจิ้มน่ะ” ขุนพลหัวเราะบ้าง “เอาค่ะ แต่ขุนต้องทำให้อร่อยนะ สวยจะได้หัดกินของเผ็ดกับชาวบ้านเขาบ้าง” 

“จะเผ็ดจะแซ่บแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรอร่อยเท่าผมหรอกสวย” รวิสาเกือบสำลักเอาของในปาก ตัวเขาเองก็เช่นกัน “อ่อยเก่งนะคะช่วงนี้” 

“ต้องอ่อยไว้บ้าง เดี๋ยวสวยไม่สนใจไง” 

“ใครเทรนด์ให้ล่ะคะ ต้นล่ะสิ” ขุนพลหัวเราะสดใส แน่นอนแหละต้นคือตัวการที่มักหาอะไรมาให้เขาอ่านอยู่เรื่อยๆ ได้ข่าวว่าคำคมพวกนี้ต้องพูดบ่อยๆ จะได้เติมความหวานว่างั้น ต่อให้เขาจะรู้สึกว่าขัดกับตัวเอง แต่พอได้พูดก็ทำให้หัวใจเต้นรัวได้เหมือนกัน และหวังว่าคู่หมั้นสาวจะรู้สึกอะไรบ้าง 

“แน่นอนครับ จ้างแพงขนาดนั้นเทรนด์ได้ไม่ดีละก็มีหักเงินเดือน” หล่อนย่นจมูกนิดหน่อยและยิ้มสดใสไม่ต่างจากเขา “แต่สวยว่าขุนเป็นตัวของตัวเองจะไม่ดีกว่าเหรอคะ ไอ้พูดแบบนี้ฟังแล้วมันแปลกหูค่ะ” 

“สวยไม่ชอบเหรอ” 

“ไม่รู้สิ แต่สวยชอบอะไรที่เป็นขุนมากกว่านะ” 

“จริงเหรอ” 

“จริงค่ะ ไอ้พูดแบบนี้มันเหมือนพวกเด็กวัยรุ่นด้วยค่ะ ฟังแล้วตลกอ่ะ” ขุนพลลดอาการเกร็งลงมาได้บ้าง คิดเล่นๆ ว่าถ้าเขาจะต้องพูดแบบนี้ตลอดไปคงไม่ไหวมั้ง อีกอย่างหนึ่งหัวสมองด้านนี้ก็ดันทำงานไม่ค่อยดีซะด้วย  

“แต่ผมก็เป็นตัวเองนะ เวลามีความรักมันก็จะแตกต่างอยู่ สวยไม่เคยได้ยินเหรอ ความรักทำให้คนเปลี่ยนไป” รวิสามองหน้าคนพูดแล้วยิ้มให้เพราะหล่อนเคยมาแล้ว ปิดหูปิดตาขอแค่ได้รักก็เคยมาแล้ว 

“ค่ะ เคยเหมือนกันแต่ว่านะ สวยชอบให้ขุนอ่อยแบบอื่นมากกว่า” ชายหนุ่มหูผึ่งขึ้นมาทันที “อะไรเหรอ” 

“ก็อย่างเช่น...ใส่ผ้าขนหนูเดินโฉบไปโฉบมาน่ะสิคะ” หลังจากที่รวิสารู้แล้วว่าสิ่งที่เขาเคยทำนั้นเพื่ออ่อยตน แต่ตอนนั้นไม่ได้ให้ความสนใจ หากแต่คราวนี้หล่อนจะตั้งใจมองให้มากกว่าเดิม ถ้าลูบได้คลำได้ไม่เสียตังค์ก็กะจะทำ “พูดไป ผมทำจนเมื่อย สวยเคยมองที่ไหน” เขาค้อนให้น่ารัก 

“คราวนี้จะมอง” 

“หึ...สายไปซะแล้วแหละครับ ผมไม่ยอมให้สวยได้เห็นขาอ่อนง่ายๆ หรอกนะจะบอกให้ คอยวันเข้าหอก็แล้วกันนะทูนหัว” เขาว่าให้ทั้งหน้าแดง กลายเป็นคนเล่นตัวบ้าง 

“แหม...เล่นตัวด้วยสินะ คนอะไรก็ไม่รู้อุตส่าห์อยากมอง” 

“ถ้าเล่นตัวแล้วสวยยังจะจีบอยู่ไหม” 

“ถึงขนาดนี้แล้ว ขุนคิดว่าสวยจะไปไหนได้คะ” เขายักไหล่น้อยๆ “ไม่รู้สิ อะไรๆ มันก็ไม่แน่ไม่นอน แล้ว...ถ้าผมอ่อยอีก สวยจะสนใจผมบ้างหรือเปล่า” 

“สำคัญด้วยเหรอคะ จะแต่งงานกันอยู่แล้ว” หล่อนย่นจมูกส่งไปให้เพราะเขินกับสายตาหวานหยาดเยิ้มของเขา ชายหนุ่มยื่นมือมาจับเอาผมทัดข้างหูให้ทั้งสองข้างด้วยความเอ็นดูและเอาใจใส่ แล้วเชยคางของหล่อนขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสองคู่สบกันแน่นิ่ง 

“ทำไมจะไม่สำคัญล่ะครับ ความรู้สึกที่สวยมีต่อผมสำคัญมากกว่าสิ่งอื่นใดเลยนะรู้ไหม” 

“ขนาดนัั้นเลยเหรอคะ” 

“ครับ ขนาดนั้นแหละ...ก็ผมรักสวยนี่นา”  

“ขุนก็น่ารักค่ะ” 

น่ารัก แล้วรักหรือยังนะคนดี?? 

ความคิดเห็น