ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : Fate/zero I

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 571

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2563 19:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Fate/zero I
แบบอักษร

"กลับ....มาแล้วสินะ"

ฮารุโตะลืมตาขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ มันคือห้องที่คุ้นเคยห้องของฮารุโตะนั้นเอง

 

"เป็นโลกที่สนุกไม่เร็วแหะ แถมยังมีเหตุผลให้ต้องกลับไปเพิ่มขึ้นมาอีกข้อแล้วสิ"

 

ฮารุโตะเก็บแผ่นเช้าที่เก็บแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปห้องทำงาน

 

"อะหะๆ ก็รู้อยู่หรอกว่าเวลามันไม่ได้หยุดเดินเราอยู่โลกนั้นนานก็จริงแต่ก็เท่ากับสะสมงานโลกนี้เหมือนกันสินะ"

 

ยูโตะยิ้มเจื่อนให้กับกองภูเขาเอกสารตรงหน้ามันคือเอกสารที่ฮารุโตะต้องอ่านทั้งหมดก่อนจะอณุมัติ

 

"เอาเถอะถือว่าได้พักไปแล้ว จะทำงานชดเชยก็แล้วกัน"

 

ฮารุโตะพึมพัมคนเดียวแล้วลงไปทั้งที่เก้าอี้จากนั้นก็เริ่มบรรจงอ่านข้อมูลตรงหน้าทันที

 

แกร๊ก!!

 

เสียงเปิดประตูดังขึ้นจากนั้นก็มีเมดตนนึงที่ถือเอกสารปึกนึงเดินเข้ามา ฮารุโตะที่สมาธิจดจ่ออยู่กับงานเลยไม่ได้สนใจที่จะเงยหน้าขึ้นไปมอง

 

"น่ายน้อยออกมาแล้วเหรอคะ? จะรับอาหารอะไรไหมคะนายน้อยไม่ได้ออกมาเกือบสองวันแล้ว..."

 

เมดสาวพยายามค่อยๆพูดกับฮารุโตะ เจ้าตัวที่ตอนแรกกำลังเขียนเอกสารอยู่ก็หยุดชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมา

 

"นี่ ที่พูดเมื่อกี้ว่าไงนะ"

 

"เอะ? ค่ะนายน้อยจะรับอาหารอะไรดีค่ะเดี๋ยวดิฉันจะไผจัดเตรียมให้..."

 

"ไม่ใช่ทต่อจากนั้นอีกน่ะ"

 

"เอะ??"

 

ฮารุโตะถามด้วยสีหน้าจริงจังเลยทำให้เมดสาวถึงกับตัวสั่น ฮารุโตะที่เพิ่งรู้ตัวเลยเลยสูดหายใจเข้าออกไปหลายครั้งเพื่อปรับอารมณ์ใหม่

 

"อ่าโทษทีนะ พอดีผมมีสมาธิมากไปหน่อยน่ะ ที่อยากจะถามก็คือที่เธอพูดว่าผมไม่ได้ออกมากี่วันแล้วนะ"

 

"ปะ ประมาณสองวันค่ะ"

 

เมดสาวตอบอย่างติดขัด ฮารุโตะที่รู้ตัวว่าทำให้อีกฝ่ายกังวนเลยยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้น

 

"ขอโทษนะครับ ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นหรอกส่วนเรื่องอาหารเช้าขอเป็นเมนูที่ย่อยง่ายหน่อยก็แล้วกันนะ"

 

 

 

และด้วยใบหน้าที่กับท่าทางที่ดูเป็นหนุ่มหล่อแบบสุดๆทำให้เมดสาวที่เมื่อกี้เอาแต่ตัวสั่นถึงกลับเปลี่ยนไปหน้าแดงแทน

 

"คะ ค่ะ!! ถ้างั้นขอตัวก่อนนะค่า~"

 

แล้วก็วิ่งออกจากห้องไปทันทีโดยมีเสียงแว่วๆมาว่า'เจ้าชายล่ะ!!' ลอยมาเบาๆจากด้านนอก

 

"เห้อ เราเองก็ต้องปรับสีหน้าให้มันดีๆซะแล้วสิ"

 

ฮารุโตะส่ายหน้าไปมาแล้วก็ลงเมื่อทำงานตรงหน้าต่อทันที

 

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วฮารุโตะใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งวันงานเอกสารสำหรับสองวันก็เสร็จเป็นที่เรียบร้อย

 

"เหนื่อยหน่อยนะขอรับ"

 

พ่อบ้านชราที่เข้ามาเฝ้าฮารุโตะ ตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าฮารุโตะออกมาจากห้องก็กำลังจัดเอกสารที่ฮารุโตะทำเสร็จแล้วให้เป็นระเบียบ

 

"อืมขอบคุณที่คอยเฝ้านะ มีคุณพ่อบ้านคริฟคอยดูแลทั้งทีนี่นา~"

 

ฮารุโตะยิ้มให้แล้วพูดคุยกับพ่อบ้านชราแล้วนี่ ก็เป็นครั้งแรกเช่นกันที่ฮารุโตะพูดออกมาด้วยสีหน้าเหมือนกับคนทั่วๆไป

 

"!!!! คะ คุณหนูถ้ามีอะไรก็เรียกได้เสมอนะ ขะ ขอรับกระผมขะ ขอตัว"

 

พ่อบ้านชราอยู่ๆก็ตัวสั่นเล็กน้อยเก็บงานบนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

 

"อะไรกัน เราเองก็อุตส่าลองเปลี่ยนวิธีพูดดูบ้าง มันแปลกนักรึไงนะ??"

 

ฮารุโตะมองกระจกที่อยู่ใกล้ๆแล้วมองใบหน้าขอตัวเองด้วยความงงงวยโดยที่ไม่รู้เลยว่าข้างนอกนั้น....

..

..

..

..

"โฮ~~~!!! คุณหนู! คุณหนูเรียกชื่อของกระผม แถมยัง แถมยังใบหน้าที่เป็นมิตรนั้นอีกกระผมผู้นี้รู้สึกดีเหลือเกินที่ก่อนตายได้เห็นใบหน้านั้นของคุณหนู!!โฮ!!!"

 

พ่อบ้านชราร้องไห้หนักมากจนพวกเมดทั้งหลายต้องพากันมาช่วยปลอบให้ใจเย็นลงแล้วหนึ่งในเมดที่เป็นเด็กใหม่ก็พูดขึ้น

 

"เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าคุณหนูเข้ายิ้มออกมาน่ะแถมยังหล่อมากอีกด้วยเหมือนเจ้าชายเลยล่ะ~"

 

เมดที่พูดขึ้นมาเธอเป็นเด็กใหม่เธอถูกบอกมาว่าฮารุโตะนั้นเป็นคนที่แถบไม่ค่อยพูดกับใครเลยแม่แต่พ่อบ้านคริฟที่เป็นคนสนิทด้วยที่สุดก็พูดแบบนับคำได้เลย

 

"จ้าๆ เข้าใจแล้วน่าถ้าพวกเราได้เห็นสภาพของหัวหน้าพ่อบ้านคนนั้นเป็นแบบนี้ก็คงจริงแล้วล่ะแต่ไม่น่าเชื่อเลยนะคุณหนูผู้เย็นชาคนนั้นจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้"

 

หัวหน้าเมดสาวเข้ามาแล้วพูดขึ้นพลางมองไปที่พ่อบ้านที่ค่อยๆสงบลงบ้างแล้ว

 

"อะไรกันนะ ที่เปลี่ยนคุณหนูของพวกเรา"

 

หัวหน้าเมดพึมพัมคนเดียวจากนั้นก็เริ่มไล่ให้ทุกคนกลับไปทำงานของตัวเอง....

 

กลับไปทางด้านฮารุโตะ ที่เพิ่งเสร็จจากการอาบน้ำกับธุระหลายๆอย่างฮารุโตะได้เดินเข้ามาในห้อง

 

"อ่า...สบายจังอ่างน้ำเนี่ยสุดยอดที่สุดแล้วล่ะนะ....หือ?"

 

ฮารุโตะเขเาห้องมาพร้อมกับพูดคนเดียวแต่ก็สังเกตุถึงความผิดปกติบางอย่างภายในห้องทำงาน

 

"นี่มันอะไรน่ะ"

 

ฮารุโตะที่สังเกตุถึงสิ่งแปลกๆจึงเดินไปหยิบดาบคาตานะแล้วเดินสำรวจห้องทันทีแล้วก็เจอบางอย่างอยู่ตรงกลางห้อง

 

"วงเวทย์เหรอ ทำไมถึงมาอยู่ในห้องนี้มีคนมาวาดเล่นเหรอไม่สิ?"

 

ฮารุโตะเริ่มคิดทันทีว่าวงเวทย์สีเลือดนี้มันถ๔กวสดมาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วใครเป็นต้นเหตุ แต่ในระหว่างที่ฮารุโตะกำลังคิดอยู่นั้นวงเวทย์สีเลือดตรงหน้ามันก็เปร่งแสงออกมา

 

ฮารุโตะที่เห็นแบบนั้นจึงรีบกระโดดถอยออกมาทันทีแล้วตั้งท่าเตรียมพร้อม แต่ว่าก็ไม่มีอะไรออกมาจากวงเวทย์ที่เรืองแสงนั้นเลย

 

"หมายความว่าไง"

 

ฮารุโตะเก็บดาบเข้าฝักแล้วเดินเข้าไปใกล้วงเวทย์นั้นอีกครั้งแต่ก็ยังระวังตัวเอาไว้ตลอด

 

"วงเวทย์นี้เป็นเวทย์มนตร์ที่ใช้ในการเรียกหาหรือส่งกลับ แต่ในเมื่อไม่มีอะไรออกมางั้นก็หมายความว่าเป็นเวทย์มนเรียกหาสินะ ไม่สิเดี๋ยวก่อนทำไมเราถึงอ่านวงเวทย์ได้!!"

 

ฮารุโตะที่กำลังอ่านความหมายของวงเวทย์ได้ฉุกคิดขึ้นมาได้เลยถอยหลังออกมาอีกครั้งพร้อมกับพูดขึ้นมา

 

"สเตตัส!!"

 

พอฮารุโตะพูดจบหน้าต่างโร่งแสงก็ปรากฏออกมาทันที

 

"[แหม่ยังหัวไว ไม่เปลี่ยนเลยนะ ใช่แล้วล่ะที่เธออ่านอักษรเวทย์มนตร์ได้เป็นฝีมือของผมเองแหละ เพราะมันเป็นพลังจำเป็นในโลกต่อไปที่ผมจะพาเธอไปนี่น่า งั้นขอให้สนุกนะ]"

 

และหลังจากที่ฮารุโตะอ่านจบประโยคปุ๊บวงเวทย์ที่ส่องแสงอยู่ก็เปร่งแสงจ้าขึ้นจนคลุมไปทั่วทั้งห้องรวมทั้งฮารุโตะด้วย.....

..

..

..

..

..

..

..

..

//////////////////////////

-งงไปสิพอดีหายเรื่องนี้ไปนานนิดหน่อยเลยขอปรับอารมณ์ใหม่แปบ

-ตอนชดเชยที่เมื่อวานไม่ได้อัพนะ

-ก็ตามชื่อตอนนั้นแหละโลกที่ฮารุโตะโดนพาไป

-ใครที่ไม่เคยดูก็ขออภัยด้วย แต่ไปหาแค่หน้าตาตัวละครมาก็พอไรท์ไม่ข้ามเนื้อมากจะพยายามใส่เนื้อหาเข้าไปเพื่อให้เข้าใจนะ

-ช่วงนี่กำลังฝึกเชียนเรื่องการสื่ออารมณ์ของตัวละครอยู่ผิดตรงไหนบอกได้นะ

 

 

 

ความคิดเห็น