ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกมแค้นผูกรัก [10] ทบทวน

ชื่อตอน : เกมแค้นผูกรัก [10] ทบทวน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2563 13:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกมแค้นผูกรัก [10] ทบทวน
แบบอักษร

10

————————

ซ่า! ซ่า!

เสียงน้ำไหลรินออกมาจากฝักบัวลงบนร่างหนา เขาใช้เวลาทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด

“เป็นไปได้ไง” พายุพึมพำออกมาเพราะเขาไม่คิดว่าร่างบางจะไม่เคยผ่านใครมาก่อน คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะเป็นคนแรก

เขาพยายามสลัดความคิดออกจากสมองแต่ว่าภาพของน้ำขิงก็ฉายในหัวเข้าซ้ำๆ เสียงครางหวานๆ ทุกๆอย่างมันทำให้พายุรู้สึกผิดขึ้นมา ทว่าเป็นเพียงแค่ความคิดชั่ววูบเท่านั้น

“ทุกอย่างแค่เริ่ม น้ำขิง!!” เพราะสิ่งที่แม่ของเธอแย่งชิงไปจากแม่เขา น้ำขิงเท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบ

เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาก็เอื้อมมือปิดก็อกน้ำ ใช้ผ้าขนหนูพันตัวท่อนล่าง พาร่างออกจากห้องน้ำใหญ่ของคอนโด ใช่! ตอนนี้เขาทิ้งร่างบางไว้ที่โรงแรมและกลับมาคอนโดตัวเอง เขาไม่จำเป็นต้องสนใจ สิ่งที่เขาทำมันถูกต้อง ผู้หญิงแบบนั้นไม่มีค่าพอที่จะเห็นค่า ปล่อยให้กลับเองถึงจะเหมาะสม

ครืดดด ครืดดด~

พายุเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางไว้ข้างๆหัวเตียง

“อืม ว่าไง” พายุเอ่ยทักทายปลายสายทันทีอย่างสนิทสนมเพราะคนที่โทรมาคือคลาสเพื่อนเขาเอง

(เอ้ย อยู่ไหนวะ)

“คอนโด”

(มาเจอกันหน่อยดิ อยากดื่ม)

“วันนี้กูไม่อยากออกวะ” ยิ่งตอนนี้เขารู้สึกตัวเองกำลังใช้ความคิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาต้องวางแผนคิดเกมต่อไปต่อไม่อยากไปนั่งดื่มเพื่อให้พวกเพื่อนๆจับผิด

(เหอะน่า แปบเดียวไอ้เธอร์ก็ติดเมีย ไอ้เอเดนเเม่งทำแต่งาน ส่วนยัยพิมพ์โทรไปก็ไม่รับอีก) คลาสเหมือนจะหัวเสียกับอะไรบางอย่าง พูดเพื่อให้ปลายสายเห็นใจ

“จะให้กูไปให้ได้”

(เออ อยากดื่ม)

“งั้นกูแต่งตัวก่อน” ว่าแล้วเขาก็จัดการตัดสายเดินตรงไปห้องแต่งตัวเพื่อไปหาเพื่อนตัวเองที่ผับของเพื่อนเขาเอง

.

.

.

@ผับหรูเอเดน

พรึ่บ!

“เป็นไรวะ ดูเหนื่อยๆ” คลาสถามทันทีที่เห็นสภาพ

“เสือก” ทว่าพายุก็ตอกกลับไม่สมอารมณ์นัก

“เอ้า ไอ้ยุเดี๋ยวนี่ปากร้ายนะมึง”

“ไหนมึงบอกไอ้เอเดนทำงานไง ที่นั่งหัวโด่ไม่ใช่คนรึไงวะ” เขามองไปที่โต๊ะทำงานของเพื่อน

“อารมณ์เสียแล้วอย่ามาลงที่กูดิวะ” เอเดนเงยหน้าเอ่ยออกมา

“มีเรื่องกับพ่ออีกเหรอ” คลาสถามต่อเพราะรู้ดีว่าเพื่อนมีปัญหาอยู่แค่คนเดียว

“...” พายุได้แต่เงียบนั่งประสานมือคิดถึงเรื่องทั้งหมดโดยไม่คิดจะตอบคลาสจะนิดเดียว

“ถ้าอยู่ด้วยกันไม่ได้ก็แค่ห่าง อย่างที่มึงทำมาตลอด” คลาสแสดงความคิดเห็นออกมา

“ทำไมกูต้องเป็นออก ยัยนั่นต่างหากที่ต้องออกไป”

พึ่บ!

“เดี๋ยว!! ยัยนั่น ใครวะ มึงไม่ได้หมายถึงพ่อเหรอ” เอเดนที่นั่งฟังอยู่ลุกขึ้นเดินมาหาทั้งคู่ทันที

“...”

“อย่าบอกนะว่าน้องสาวมึง” ก่อนจะเอ่ยต่ออีกครั้ง

“ไม่ใช่น้องสาวกู”

“เออๆ ไม่ใช่ๆ” เอเดนตอบปัดๆไป ทั้งที่เข้าใจท่าทีทุกอย่าง

อึก!

พายุยกแก้วเหล้าซัดเข้าไปทีเดียวหมดแล้ว การกระทำของเขาอยู่ในสายตาของเพื่อนทั้งสอง และเป็นที่แปลกอย่างมากเพราะคนแบบพายุมักเป็นคนที่เก็บอารมณ์ได้ดีสุดเวลาอยู่ต่อพวกเขา ทว่าวันนี้พายุดูเปลี่ยนไป พยายามเก็บกั้นอะไรบางอย่าง...

.

.

-รุ่งเช้า-

“อื้อ~” น้ำขิงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอนเช้า เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาและร้องด้วยความเจ็บราวไปทั้งตัว น้ำตาใสๆ ไหลรินออกมาเมื่อภาพเหตุการณ์ฉายซ้ำในหัวเธอ

“อุ๊ย!!” ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากเตียงความระบบตรงกลางใจสาวก็ทำให้น้ำขิงถึงกับทรุดลงไปกับพื้น ทว่าเธอไม่มีเวลามากพอที่จะมานั่งเจ็บปวดคนเดียว เมื่อคิดได้น้ำขิงก็พยุงตัวเองเดินเข้าห้องน้ำชำระร่างกายจากสิ่งสกปรกที่เธอไม่ต้องการให้หลงเหลือบนร่างเธออีก ถึงแม้มันจะจางหายไปแค่ภายนอกแต่ดีกว่าปล่อยให้ตอกย้ำอยู่แบบนี้

ตึกตึก...

น้ำขิงออกจากห้องน้ำมาหยิบกระเป๋าสะพายที่ทำตกไว้หน้าประตูห้องก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาติดต่อใครบางคน

“พี่ผกาคะ”

(ว่าไงน้ำขิง โทรหาพี่แต่เช้ามีไรรึเปล่าจ๊ะ)

“ขิงขอลาหนึ่งวันนะคะ”

(เป็นไรรึเปล่า)

“ขิงไม่สบายน่ะค่ะ พรุ่งนี้ขิงเอาใบรับรองแพทย์ไปให้นะคะ”

(ได้จ้า ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว หายไวๆหน่า)

“ขอบคุณค่ะ”

หลังจากจบการสนทนากับปลายสายน้ำขิงมองไปยังเตียงที่ยับยู่ยี่ไม่มีชิ้นดี แม้แต่ชุดนักศึกษาของเธอ แถมคนที่ก่อเรื่องก็หนีกลับไปแล้ว ปล่อยให้เธอเผชิญคนเดียว แต่ว่าอย่างน้อยการที่เขากลับไปก่อนก็ยังดีกว่าการตื่นมาเจอหน้าเขา และเธอไม่ได้คาดหวังให้เขาอยู่ตั้งแต่แรก ทุกอย่างจะไม่เกิดขึ้นอีก เธอต้องหนีออกจากเรื่องบ้าๆ ให้เร็วที่สุด

น้ำขิงกัดฟันยอมอายเดินออกจากห้องด้วยชุดคลุมอาบน้ำเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากพนักงานด้านนอก สิ่งเลวร้ายที่เธอพยายามหนีมาตลอดไม่คิดว่ามันจะน่าอายจนเธออยากจะหนีกลับไปอีกครั้ง ทว่าอนาคตของเธอก็สำคัญเช่นกัน

“อดทนน้ำขิง ฝึกงานจบเราจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก” หญิงสาวได้แต่พึมพำกับตัวเอง...

 

Next ep.

“กลับมาบ้านทำไมอีก”

“บ้านผม ทำไมผมจะมาไม่ได้”

.

“น้าดีใจจังเลยค่ะ ที่คุณหนูจะกลับมาอยู่บ้านตลอดแล้ว”

 

———————————

ฝากกดติดตามกดไลก์คอมเมนท์ด้วยนะคะ

🖤

ความคิดเห็น