ณ กลางใจ
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันหนึ่งในวสันตฤดู

ชื่อตอน : วันหนึ่งในวสันตฤดู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 403

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2563 18:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันหนึ่งในวสันตฤดู
แบบอักษร

วันหนึ่งในวสันตฤดู

สายลมอ่อนพัดโบกโบยมาหนึ่งสายนำพากินหอมของมวลบุพชาติมาเอื่อยๆ ในเขตจวนเหลี่ยงอ๋องนั้นมีขบวนไม่เล็กไม่ใหญ่ ตั้งอยู่สามแถว มีรถม้าหนึ่งคันบรรจุหนังสือม้วนฎีกาไว้หลายร้อยฉบับราวกลับว่านำมาเพื่อ ‘เก็บ’ ไว้ที่จวนคนพิการเพราะรู้ว่าอย่างไรเสียก็ไม่มีใครสนใจใคร่อ่านมัน ถัดจากรถม้ามีขุนนางชั้นผู้น้อยสามสี่คนที่ถือตนว่าเป็นลูกขุนนางขั้นสามขั้นสี่จะอวดเบ่งอย่างไรก็ได้แม้จะอยู่ต่อหน้าของผู้เป็นอ๋องก็ตาม

ในใจพวกเขาคิดว่า อย่างไรมันก็แค่คนพิการไม่ต่างจากสัตว์เดรัชฉานที่ได้สวมหยก พวกมันกางฎีกาออกแล้วเตรียมเอ่ย

ส่วนเหลี่ยงอ๋องนั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังรอฟังเพียงเสียงที่มาเหมือนทุกๆ ปี

“หนังสือพระราชทานจากฝ่าบาท และฎีกาจากราษฎรที่ผ่านท้องพระโรงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเหลี่ยงอ๋องจะใช้มันในการศึกษา”

สิ้นวาจาที่งดงาม ก็ตามด้วยเสียงอีกเสียงที่หัวเราะขึ้นมา

“แต่ท่านพิการนี่ จะอ่านหนังสือออกได้อย่างไร เช่นนั้นข้าขอเลือกไปบางเล่มได้หรือไม่”

ลูกเต๋าเหลี่ยมในมือของเหลี่ยงอ๋องถูกปล่อยลงบนพื้น พวกขุนนางสามคนที่มาส่งหนังสือทุกปีต่างมองหน้ากัน

“นี้คืออะไร”

พ่อบ้านรีบอธิบาย

“เพราะเหลี่ยงอ๋องพิการกระหม่อมจึงได้ทำลูกเต๋าเหลี่ยม ที่แปลว่า ไม่ และลูกเต๋ากลม ที่แปลว่า ได้ เพื่อให้พระองค์ได้ตัดสินพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

พวกขุนนางไม่พอใจอย่างยิ่งที่เหลี่ยงอ๋องไม่ให้เขาเอาหนังสือพวกนั้นเพียงแค่สองสามเล่ม

“ถึงจะพิการแต่ก็ยโสโอหัง ไม่ดูตนเองเลยหรือไงว่าไม่มีปัญญาอ่านหนังสือที่มีค่าพวกนั้นได้”

“มันไม่มีทางดูได้ เพราะมันตาบอด”

“กลับ ไม่ต้องส่ง” ขุนนางต่างพากันหัวเสียเดินหนีออกมาอย่างโกรธเคืองเป็นอย่างยิ่ง พิการแล้วยังไม่เจียมตนสักนิด

ลับหลังขุนนางที่จากไป พ่อบ้านก็เก็บลูกเต๋าเหลี่ยมมาใส่มือให้เหลี่ยงอ๋อง เมื่อแบมือออก ก็พบว่ามีเพียงลูกเต๋าเหลี่ยมในมือเท่านั้น

ในใจของเหลี่ยงอ๋องแสนเจ็บปวด ไม่ได้สนใจคำครหา หรือที่ถูกพ่อบ้านคอยบงการ แต่สนใจคำที่ว่า ฝ่าบาทหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเหลี่ยงอ๋องจะใช้มันในการศึกษา

เสด็จพ่อ...ข้าจะศึกษาได้อย่างไรในเมื่อข้าพิการเช่นนี้ ท่านทำแบบนี้ลงไปได้อย่างไรกัน ข้าเจ็บในใจเหลือเกิน...

ความคิดเห็น