facebook-icon

มาร่วมค้นหาคำตอบของหัวใจไปพร้อม ๆ กับลลิตนะคะ...

.6. เจ็บตัว แต่คุ้ม… [100%]

ชื่อตอน : .6. เจ็บตัว แต่คุ้ม… [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2563 09:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
.6. เจ็บตัว แต่คุ้ม… [100%]
แบบอักษร

 

.6. เจ็บตัว แต่คุ้ม… 

 

 

อึก อึก อึก 

เสียงน้ำไหลผ่านลำคอลงไปในท้องอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงที่เกิดจากการดื่มแอลกอฮอล์ของฉันและเสียงห้ามปรามของพี่ชายฝาแฝดทั้งสองคน 

หมับ! 

“พอแล้วลิต เดี๋ยวเมา” พี่ฟ้ายื่นมือมาแย่งแก้วไปจากฉัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุหรอก มันปกติมากกว่า ไม่ใช่ดื่มไม่เป็น แต่เพราะคอของฉันมันไม่แข็งพอ 

“ถ้าอยากดื่มก็ปล่อยไปเถอะ” พี่ครามพูดขึ้นมาอีกคน มันทำให้เรียวคิ้วของฉันขมวดเข้าหากันทันที 

แปลก… ใช่แปลก เพราะพวกเขาอนุญาตง่าย ๆ โดยไม่ยอมต่อว่าอะไรฉันเลย แต่ก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้ฉันอยากเมา อยากนอนหลับแล้วลืมเรื่องต่าง ๆ ไปให้หมด ไม่อยากจำอะไรอีกแล้ว 

วิ่งตามจนเหนื่อยแล้ว ฉันอยากเลิกตามบ้าง อึก… 

เสียงเพลง เสียงดนตรี แต่โสตประสาทของฉันที่แทบไม่รับรู้อะไร โลกของฉันกำลังหมุน มันหมุนติ้ว ๆ เลย 

“อือ… อยากนอนแล้ว” พูดพลางเบือนหน้าไปมองทางพี่คราม เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากส่ายหัวให้กับท่าทางของฉันเท่านั้น “หนูง่วง…” 

เวลาเมา ความอ้อนมันไม่เข้าใครออกใครหรอก แต่อ้อนพี่ชายตัวเอง ไม่ได้อ้อนผู้ชายคนอื่น คงไม่เป็นอะไรหรอกเนอะ 

“กลับเลยไหม?” พี่ครามหันไปถามคนข้าง ๆ ฉัน 

“อืม” พี่ฟ้าตอบกลับมา “พวกกูกลับก่อนนะ” 

“จะรีบไปไหนวะ” ฉันไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ใครเป็นคนถาม เพราะตาลายมาก มองหน้าใครก็แบ่งภาคไปหมด 

“น้องกูง่วงแล้ว” 

“งั้นกลับพร้อมกันเลยดีกว่า ไอ้มืดมนมันก็ไม่ยอมเข้ามาเนี่ย ไม่รู้หายหัวไปไหน” มืดมนไหนของพวกพี่เขาอีกเนี่ย แต่ก็ช่างเถอะเพราะตอนนี้ฉันอยากนอนมากกว่า 

“หนูง่วงแล้ว…” พูดขึ้นมาอีก เพราะพี่ชายไม่สนใจไง มัวแต่คุยกับเพื่อนอยู่นั่นแหละ “หนูไปรอที่รถนะ” 

“เฮ้ย! จะไปไหน เดี๋ยวก็ล้มหรอก” พี่ครามลุกตามมารั้งต้นแขนของฉันเอาไว้ “มึงเคลียร์ค่าใช้จ่ายก่อนละกัน เดี๋ยวกูพาลิตไปรอที่รถ” 

“เออ ๆ” 

พี่ครามช่วยพยุงเดินออกมาจากร้าน ฉันเหมือนคนล่องลอย สายตาสาดส่องไปทั่วจนไปหยุดเข้ากับใบหน้าของคนคนหนึ่ง ซึ่งฉันก็ไม่แน่ใจว่าภาพตรงหน้าตอนนี้คือความจริงหรือความฝันกันแน่ 

“พี่คราม” 

“ครับ” 

“ลิตเห็นเขา” ฉันบังคับให้พี่ครามหยุดเดินตามทันที “เขา… พี่เขื่อน ลิตเห็นเขา อยู่ตรงมุมทางไปห้องน้ำ” 

“ลิตเมาแล้ว” 

“ไม่ ๆ ลิตยังไม่เมา ลิตต้องไม่เมาแล้วนะ” ฉันรีบพูดตอบพี่ครามออกไป ลิ้นพันกันยุ่งเหยิงไปหมดเลย 

“ลิตเมาแล้ว จะไม่เมาได้ยังไง” 

“ฮือออ ไม่ได้! ลิตต้องไม่เมา” ตอนนี้ฉันเหมือนคนขาดสติ พยายามยืนให้ตรง แต่ก็ไม่ได้เพราะร่างกายมันไม่เหมือนเดิมนานแล้ว จนสายตาหันไปเห็นลานน้ำพุ เป็นลานเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงโซนข้างล่าง 

“เฮ้ย! จะไปไหนน่ะลิต” สองขารีบตรงไปทางลานน้ำพุทันที เสียงพี่ครามดังตามหลังฉันมาติด ๆ ตอนนี้คนไม่เยอะเหมือนตอนที่มาถึงแล้ว เส้นทางของฉันเลยสะดวกกว่าเดิม 

น้ำ ฉันต้องไปให้ถึง ฉันต้องทำให้ตัวเองไม่เมา แต่… 

กรี๊ด! ตุบ! 

“ลิต!” 

ฮืออออ เจ็บอะ ก้าวพลาด สะดุดขาตัวเองล้มลงไปนอนกองกับพื้น ท่ามกลางผู้คนและเสียงกรี๊ดตกใจ อยากจะบ้าตาย… 

“เจ็บ” แขนข้างหนึ่งถูกฉุดให้ลุกขึ้นตามแรงกระชาก จนใบหน้าสัมผัสเข้ากับแผงอกของใครก็ไม่รู้ แต่กลิ่นตัวของเขามันคุ้นเคย มันไม่เหมือนของพี่ชายฉัน 

“ทำอะไรเนี่ย” น้ำเสียงนิ่ง ๆ เอ่ยถาม ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่นแล้ว นอกจากจะเงยหน้าขึ้นไปมองคนตั้งคำถามแทน 

ตึกตัก ตึกตัก 

เสียงหัวใจของฉันเต้นแรง พร้อมกับใบหน้าบึ้งตึงของผู้ชายที่ช่วยพยุงฉันขึ้นมา 

“พี่กลับมาแล้ว…” และทุกอย่างในหัวของฉันก็ขาวโพล่นไปหมดเลย ฉันไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ง่วงมาก อยากนอน 

 

* 

 

พรึบ! 

อ่า… เจ็บ นี่คือความรู้สึกแรกหลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมา ร่างกายสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่แปะอยู่บนหน้าผากจนต้องหยิบออก มันคือผ้าเย็นที่ตอนนี้ไม่เย็นอีกแล้ว สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องนอน แต่มันกลับไม่คุ้นเคยเอาซะเลย 

ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนเมา จำได้ด้วยว่ามีเรื่องเกิดขึ้น และที่สำคัญฉันเจอเขา ฉันมั่นใจว่าตัวเองตาไม่ฝาดแน่ ๆ แค่ไม่แน่ใจว่าที่เห็นคือความจริงหรือความฝัน พยายามรวบรวมสติและกำลังที่เหลืออยู่ ก้าวขาลงจากเตียง แต่มันตึงมาก มากจนรู้สึกเจ็บและล้มลงนั่งกองกับพื้นอีกครั้ง 

“โอ๊ย!” ถึงกับร้องเสียงหลงเลยทีเดียว พร้อมกับเสียงประตูห้องที่ถูกผลักเข้ามา มันมืดจนฉันมองไม่เห็นด้วยซ้ำว่าใครเดินเข้ามา “พี่ฟ้าเหรอคะ หรือพี่คราม” 

คำถามของฉันไร้ซึ่งคำตอบ เพราะคนตรงหน้าไม่ยอมตอบคำถามใด ๆ จนฉันต้องพยายามยันตัวเองลุกขึ้นยืน สายตากวาดมองไปรอบ ๆ จนเห็นว่าด้านหลังเป็นผ้าม่าน รีบสาวเท้ายาว ๆ ทั้งเจ็บเพื่อจะเดินไปเปิดม่านออก 

พรึบ! 

ผ้าม่านถูกฉันเปิดออกทันที พร้อมกับแสงจากด้านนอกที่สะท้อนเข้ามาจนทำให้ฉันรู้สึกแสบตา พอตั้งสติได้ก็รีบหันกลับไปมองใครอีกคนทันที ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง เสียงหัวใจเต้นแรงมาก ๆ 

“พะ พี่เขื่อน” ไม่มีคำพูดใด ๆ เอ่ยออกมาจากริมฝีปากของคนตรงหน้า นอกจากความเงียบ และดวงตาคู่คมของเขาที่จ้องมองมาทางฉัน “ใช่พี่หรือเปล่า หรือว่าลิตฝันไป” 

ข้อสงสัยของฉันยังไม่กระจ่างจนต้องรีบสาวเท้าเข้าไปหาเขาพลางยื่นฝ่ามือข้างหนึ่งไปหยิกแก้มคนตรงหน้า 

“โอ๊ย! ทำอะไรเนี่ย” 

“ใช่พี่จริง ๆ ด้วย ลิตไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย พี่กลับมาแล้ว” ฉันฉีกยิ้มกว้างทันที แต่พี่เขื่อนกลับทำหน้าบึ้งตึงใส่ 

ฉันไม่รู้ว่าเหตุการณ์ตอนนี้มันคืออะไร แล้วเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นมายังไงกันแน่ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่กับเขา แล้วพี่ชายของฉันหายไปไหน? 

 

ทุกอย่างยังไม่มีคำตอบให้ฉันเลยจริง ๆ แถมพี่เขื่อนยังเอาแต่เงียบอีกต่างหาก เขาลากฉันออกมานอกห้องนอนเพื่อจะทำแผลที่หัวเข่าให้ แถมชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้ยังถูกเปลี่ยนแล้วด้วย 

“พี่หายไปไหนมาตั้งหลายปี” ฉันเริ่มตั้งคำถามกับเขา แต่พี่เขื่อนกลับเงียบ เขาแทบไม่สนใจฉันเลย เอาแต่สนใจรอยแดงช้ำบริเวณหัวเข่าที่กำลังทายาให้อยู่นั่นแหละ “พี่ผิดสัญญากับลิต” 

“ลิตเองก็สัญญากับพี่ว่าจะเป็นเด็กดีไม่ใช่เหรอ” คำถามและแววตาของเขาทำให้ฉันต้องตกใจ เพราะน้ำเสียงของพี่เขื่อนดูโกรธเคืองฉันมาก 

“ลิตก็เป็นเด็กดี แต่พี่นั่นแหละนิสัยไม่ได้” 

“พี่นิสัยไม่ดียังไง” 

“พี่ผิดสัญญา พี่ไม่ยอมมาหาลิตตามสัญญา แล้วก็หายไป ปล่อยให้ลิตรอ ลิตคิดว่าพวกเราสนิทกันแล้วซะอีก คิดว่าตัวเองสามารถเข้าไปอยู่ในโลกของพี่ได้แล้วแท้ ๆ แต่ก็ไม่เลย” ความรู้สึกมากมายกำลังถูกถ่ายทอดออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม 

ฉันร้องไห้ ฉันอ่อนแอ คนตรงหน้าทำให้ฉันดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน ฉันไม่เข้าใจเขาเลย มีคำถามมากมาย แต่ไม่รู้ว่าจะได้คำตอบหรือเปล่า 

“อย่าร้อง” พี่เขื่อนพูดพลางยื่นปลายนิ้วของเขามาเกลี่ยหยาดน้ำตาให้ฉันอย่างอ่อนโยน “พี่ขอโทษ” 

“ลิตมีของจะให้พี่ด้วย กระเป๋าลิตอยู่ที่ไหนคะ” พี่เขื่อนไม่ได้พูดอะไร เขาขยับตัวลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋ามาให้ ฉันเลยรีบค้นหาของที่แอบซ่อนเอาไว้ข้างในตลอด ฉันพกมันติดตัวไปทุกที่ ฉันกลัวว่าวันหนึ่งเจอเขาแล้วจะไม่ได้ให้ 

“อะไรครับ” พี่เขื่อนตั้งคำถามเมื่อเห็นฉันยื่นเปลือกหอยที่ตั้งใจจะให้เขาวันนั้นไปตรงหน้า 

“เปลือกหอย ลิตเก็บมาจากทะเลที่พวกเราไปด้วยกันตอนนั้น ลิตตั้งใจจะให้พี่ แต่พี่ก็ผิดสัญญาไม่ยอมมาหา” พี่เขื่อนรับเปลือกหอยไปถือเอาไว้ในมือ เขาไม่มีคำพูดใด ๆ เอ่ยออกมานอกจากนั่งมองมัน “ลิตเขียนวันที่เอาไว้ด้วย หกปีแล้ว หกปีที่พี่หายไป” 

“นั่นสินะ หกปีแล้วเหรอ” 

“คะ?” ฉันไม่รู้ว่าพี่เขื่อนพูดอะไร เพราะเขาเอาแต่พึมพำมันอยู่ในลำคอ 

“เปล่า แต่ก็ขอบคุณนะครับ” 

“พี่เปลี่ยนไปอีกแล้ว” พี่เขื่อนถึงกับขมวดคิ้วทันที “พี่ไม่ยิ้มเหมือนเดิม กลายเป็นคนมืดมน เมื่อคืนที่พวกพี่เขาหมายถึงคือพี่หรือเปล่า พี่อยู่ที่นั่นด้วยใช่มั้ย แล้วพี่ก็เป็นคนช่วยลิตเอาไว้” 

“ครับ” 

“พี่แกล้งลิตใช่มั้ย? ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย จะกลับมาแบบดี ๆ ไม่ได้เหรอ” 

“ขอโทษ” 

“พี่เลิกขอโทษลิตสักที” 

“ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ก็ยังโวยวายเก่งเหมือนเดิม” รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของพี่เขื่อน ในความรู้สึกของฉัน เขาแทบไม่มีอะไรแตกต่างไปจากเดิมเลยจริง ๆ โดยเฉพาะความเงียบ ความมืดมนในชีวิต 

“ชิ! พี่กลับมาไว้ทุกข์อีกแล้วเหรอ” 

“หืม?” เขาดูแปลกใจกับคำพูดของฉันเล็กน้อย แต่คำพูดเมื่อกี้ฉันตั้งใจ เพราะเสื้อผ้าสีดำสนิทที่เขาใส่อยู่นี่แหละ “โลกของพี่มันมืดมนอยู่นานแล้ว” 

“แต่พี่บอกลิตว่ามันสดใสแล้วนี่ หายไปหกปี มันกลับมามืดมนอีกแล้วเหรอ” พี่เขื่อนไม่ได้ตอบกลับอะไรฉันนอกจากมองหน้าเท่านั้น “พี่สัญญากับลิตได้ไหม จะไม่หายไปนาน ๆ แบบนี้อีกแล้ว พวกเราสนิทกันเหมือนเดิมได้หรือเปล่า” 

“ครับ” 

“บอกลิตได้ไหมว่าพี่หายไปไหนมา” 

“พี่ไปมาหลายที่เลย ไปในที่ที่คิดว่าตัวเองจะมีความสุขได้ แต่สุดท้ายก็ไม่” 

“ลิตจะไม่ถามอีก ถ้าพี่พร้อม ลิตก็จะเป็นคนรับฟังนะคะ” 

“ขอบคุณนะครับ” ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งของพี่เขื่อนวางลงบนหัวฉันพลางขยี้ไปมา “อ๋อ ไอ้แฝดมันกลับไปแล้วนะ” 

“หืม? กลับไปตอนไหนคะ” 

“ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พอดีพวกมันมีปัญหานิดหน่อยน่ะ พี่เลยพาลิตกลับมา แต่หาคีการ์ดห้องลิตไม่เจอ เลยพาเข้ามาห้องของพี่แทน” 

“ห้องของพี่?” 

“ฝั่งตรงข้าม” 

“คะ?” พี่เขื่อนไม่พูดอะไรในทันที นอกจากอมยิ้มออกมา 

“พี่อยู่รอบตัวของลิตมานานแล้วนะ…” ผ่านความเงียบหลายวินาทีพร้อมคำตอบของเขา 

ตึกตัก ตึกตัก 

เสียงหัวใจของฉันมันกลับมาเต้นแรงเพราะเขาอีกแล้ว ความรู้สึกที่ฉันพยายามหลอกตัวเองมาตลอด ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขา ไม่เคยหยุดอยู่แค่คำว่าพี่ชายเลยจริง ๆ เพราะมันคิดเป็นแบบอื่นไปตั้งนานแล้ว 

 

 

 

 

____________________________________________________________ 

ต่อไปพี่ฟ้ากับพี่ครามจะมาแบบผลุบ ๆ โผล่ ๆ แล้วนะคะ เพราะผู้ชายของลลิตโผล่มาแล้วค่ะ 

ลึกลับดีแท้ แต่มันสนุก และต่อไปสามีเราคนนี้คงถูกด่าแน่ ๆ เลย 

แรก ๆ ลลิตอาจจะทำให้ทุกคนเบื่อนะคะ 555555555555 เพราะยังไม่รู้อะไรเลย เอาแต่วิ่งตามตลอด เอสต้องแทรกถึงคนอื่นไปบ้าง เพื่อปูทางสำหรับเหตุการณ์อื่น ๆ ในอนาคตของเรื่อง ถ้าไม่แทรกแล้วไปเกิดเลย กลัวจะงงกัน เอสนะที่งง ก๊ากกกกกกกก 

ขอบคุณทุกคนที่ยังตามอ่านนะคะ... 

เอสจะติดเหรียญตอนที่ 11 ขึ้นไปเหมือนของพ่อแม่ ถ้าจำไม่ผิด แต่ละตอนก็จะจุก ๆ แบบพ่อแม่ ถ้าคิดออกน่ะนะ ติดขั้นต่ำ 300 มีเหรียญให้ปลดล็อกด้วยค่ะ ขออนุญาตหารายได้เสริมนะคะ แล้วแต่ความสะดวกในการสนับสนุนเอสนะ 

ขอบคุณค่ะ 

ความคิดเห็น