facebook-icon

มาร่วมค้นหาคำตอบของหัวใจไปพร้อม ๆ กับลลิตนะคะ...

.5. คำตอบที่ไม่แน่นอน [100%]

ชื่อตอน : .5. คำตอบที่ไม่แน่นอน [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2563 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
.5. คำตอบที่ไม่แน่นอน [100%]
แบบอักษร

.5. คำตอบที่ไม่แน่นอน 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ เป็นเจ็ดวันที่ฉันแทบกระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลยจริง ๆ เพราะมีพี่ชายคอยตามอยู่ตลอดเวลา เหตุผลหลัก ๆ คงมาจากเรื่องก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้นกับฉันนั่นแหละ แต่เพราะเรื่องยุ่ง ๆ 

ฉันไม่ได้จะหาเรื่องใส่ตัว แต่เรื่องมันเข้ามาหาฉันเอง ขนาดว่าอยู่เฉย ๆ แล้วนะ แต่คงยากหน่อยเพราะคนมันสวย ฮ่า ๆ 

“ลิต!” 

“คะ?” มโนเข้าข้างตัวเองไม่ได้นานเลยจริง ๆ เสียงพี่ฟ้าตะโกนเรียกขัดจังหวะขึ้นมาซะงั้น 

“วันนี้พวกพี่จะออกไปหาเพื่อน เพราะ…” 

“ไปด้วยค่ะ” 

“ไม่ได้!” ฉันพูดแทรกขึ้นมา แต่พวกเขากลับสวนกลับมาพร้อมกันทันที 

“ทำไม?” 

“ก็…” 

“โอเค ถ้าไม่ให้ไป เดี๋ยวลิตออกไปกับเพื่อนเองก็ได้ค่ะ” พี่ครามเหมือนจะอธิบายหรือเฉไฉก็ไม่รู้ แต่ฉันกลับไม่อยากฟัง เลือกจะพูดแทรกขึ้นมาแทน 

“ทำไมดื้อแบบนี้” พี่ครามพูดขึ้นมา 

“ลิตไม่ได้ดื้อ! เท่าที่จำได้ พ่อบอกให้พวกพี่ดูแลลิตใช่มั้ย วันนี้ลิตอยากไปฟังเพลง แต่ถ้าพวกพี่ไม่ว่างก็ไม่เป็นอะไรค่ะ ลิตจะไปกับเพื่อนแทน” ฉันพูดยิ้ม ๆ เป็นรอยยิ้มที่มั่นใจมากว่าจะทำให้พี่ฟ้ากับพี่ครามหมั่นไส้ในความแถนี้ 

“ลลิต!” พี่ฟ้าคำรามเรียกชื่อฉันเสียงดังเชียว ไม่น่ากลัวหรอก เพราะพวกเขาไม่เคยดุฉันจริง ๆ เลยสักครั้งเดียว 

“ยังมีเวลาเหลืออีกสองชั่วโมง ลิตขอตัวก่อนนะคะ” พูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินหนีเข้าห้อง ไม่ได้ปิดประตูด้วยนะ กลัวไม่ได้ยินพวกเขานินทา 

“เพราะมึงเลย ตามใจจนติดเป็นนิสัย” เสียงพี่ครามต่อว่าพี่ฟ้าดังขึ้นมา 

“ทำอย่างกับมึงไม่เคยตามใจ ปกติเวลากูดุ มึงนั่นแหละชอบขัดตลอด แล้วเป็นยังไงล่ะ ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง” พี่ฟ้าว่ากลับบ้าง สรุปพวกเขาก็ตามใจฉันทั้งคู่นั่นแหละ 

“ก็เพราะมีน้องสาวคนเดียวไง” คุยกันไป คุยกันมา สรุปเถียงกันจนได้สินะ 

ฉันไม่ได้สนใจพี่ชายทั้งสองคนสักเท่าไหร่ ประตูห้องก็ไม่ได้ล็อกหรอกนะ เดินเลี่ยงไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อเข้าห้องน้ำแทน แต่ประตูห้องน้ำฉันล็อกอยู่นะคะ ใช้เวลาอาบน้ำนานมาก อารมณ์ดีเพราะมีความสุข 

อาบน้ำเสร็จออกมาแต่งตัว พี่ชายไปด้วย เพราะฉะนั้นจะแต่งตัวแบบเด็กเรียบร้อยหน่อยละกัน เสื้อและกางเกงเพราะมันสะดวกในหลาย ๆ เรื่อง แต่งตัวเสร็จก็นั่งแต่งหน้าไปเรื่อย ๆ ใช้เวลาไม่นาน ไม่เกินสองชั่วโมงที่บอกกับพี่ฟ้าและพี่ครามไป หยิบกระเป๋าสะพายเดินออกจากห้อง แต่เหมือนพี่ชายจะยืนทำอะไรกันหน้าประตูห้องก็ไม่รู้ 

“แล้วแต่ละกัน” 

“พวกพี่ทำอะไรกันอยู่น่ะ แล้วคุยกับใคร” รีบสาวเท้าเข้าไปหาพวกเขาพร้อมกับคำถาม แต่ดูเหมือนหน้าห้องจะไม่มีใครนอกจากพวกเขา จนพี่ฟ้าหันมามองหน้าฉัน แต่มืออีกข้างหนึ่งของเขากำลังถือโทรศัพท์อยู่ 

“ไอ้ฟ้ามันคุยโทรศัพท์” พี่ครามตอบข้อสงสัยแทน 

“ก็แล้วไป แล้วทำไมต้องออกมาคุยตรงนี้ หรือตั้งใจจะหนีลิต” 

“เหอะ! ขู่ซะขนาดนั้น หนีไปก่อนก็บ้าแล้ว” พี่ฟ้าวางโทรศัพท์ก่อนจะหันมาพูดกับฉันอีกคน “แล้วนี่ใส่เสื้ออะไร ทำไมมันโชว์ขนาดนี้” 

ฉันลืมบอกไปสินะว่าเสื้อมันสั้นน่ะ แต่ด้านบนไม่ได้โชว์นะ โชว์แค่ช่วงหน้าท้องแบนราบไง 

“ไม่มีใครเอาของลิตไปได้หรอก” ตอบกลับยิ้ม ๆ “สัญญาว่าจะดูแลตัวเองค่ะ พวกพี่แต่งตัวกันเสร็จแล้วใช่มั้ย ถ้างั้นรีบไปกันเถอะค่ะ” 

พี่ฟ้ากับพี่ครามมองแรงใส่ฉันทันที แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก รีบปิดแอร์ ปิดไฟ ก่อนจะพากันออกจากห้องเพราะตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้ว ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะพาไปที่ร้านไหน ทำตัวเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายแทน 

“เพื่อนพวกพี่กลุ่มไหนเหรอ? พี่อินไปด้วยไหม” ที่ถามเพราะพี่อินก็อยู่ในกลุ่มเดียวกับพวกเขาด้วย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไปไหนด้วยกันตลอด 

“ไม่ได้ไป ช่วงนี้ไอ้อินมันอกหักน่ะ” นั่นไง คำตอบของพี่ฟ้าคอยจิกกัดฉันอีกแล้ว แต่มีเหรอที่ลลิตจะสนใจ ไม่ค่ะ! 

“แหม! น่าสงสาร สงสัยต้องหาเวลาไปเลี้ยงไอศกรีมซะแล้ว” เรื่องความกวน ฉันก็ใช่ย่อยเหมือนกันนะ พอเจอคำพูดประโยคนี้เข้าหน่อย พี่ฟ้ากับพี่ครามก็พากันเงียบทันที 

ตลอดทางที่นั่งอยู่ในรถ ไม่มีใครพูดอะไรนอกจากเสียงลมหายใจ ส่วนฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นเท่านั้น ตั้งแต่วันนั้นส้มโอก็หายไปเลย ไลน์ไปก็ตอบมาแค่ประโยคที่ถามแล้วก็เงียบอีก ฉันเลยไม่ได้ติดต่อไปอีกเพราะกลัวว่าเธอจะยุ่งอยู่ 

 

@สถานบันเทิง 

ขึ้นชื่อว่าสถานบันเทิง ผู้คนก็ต้องเยอะเป็นเรื่องธรรมดา แต่ด้วยอะไรหลาย ๆ อย่างในตอนนี้ มันเลยมีพื้นที่จำกัดรวมไปถึงเวลาด้วย เป็นร้านที่ใหญ่พอสมควร แถมยังไม่คุ้นตาอีกต่างหาก ไม่คิดว่าพี่ฟ้ากับพี่ครามจะชอบมานั่งร้านแบบนี้กัน 

“เดี๋ยว!” ก้าวขาลงจากรถ กำลังจะพากันเดินเข้าไปข้างใน แต่ฉันกลับรั้งพวกเขาสองคนเอาไว้ซะก่อน “มีผู้หญิงคนอื่นนอกจากลิตหรือเปล่า ไม่อยากมีปัญหากับใคร” 

มองหน้าพี่ชายฝาแฝดสลับกัน ไม่ว่าจะที่ไหนหรือเมื่อไหร่ ฉันมักจะดวงซวยเรื่องผู้หญิงของพวกเขาเสมอเลย 

“ถามอะไรไม่คิด มันไม่มีมานานแล้วไหมครับ” พี่ครามตอบคำถามเชิงหลอกด่าฉันเต็ม ๆ 

“ถ้าจะตอบขนาดนี้ ตบหน้าลิตเถอะ” 

“มาสิ” 

“พี่คราม!” ถลึงตาใส่เขาทันที แต่พี่ครามกลับไม่พูดอะไรออกมาอีกนอกจากยิ้ม พี่ฟ้าเลยยื่นมือมาจับข้อมือของฉันให้เดินตามเขาเข้าไปในร้าน ก่อนเขาก็ต้องตรวจบัตรเป็นเรื่องปกติพร้อมกับสายตาและรอยยิ้มที่ไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่ 

แต่ก็ไม่ต้องทำอะไรมากมายเพราะมีคนคุมโหดถึงสองคน พี่ฟ้ายังไม่ยอมปล่อยมือ ส่วนพี่ครามเดินตามหลังเข้ามาติด ๆ ลัดเลาะกันจนถึงบันไดทางขึ้นชั้นสอง เป็นโซนวีไอพีที่ดูเงียบและหรูหราพอสมควร 

“อ้าว! คิดว่าพวกมึงจะไม่มากันซะอีก” เสียงใครก็ไม่รู้เพราะยังไม่เห็นหน้า ตอนนี้ฉันยืนอยู่ข้างหลังของพี่ฟ้า จนเขากระชากให้มายืนข้าง ๆ แทน “พาสาวที่ไหนมาด้วยวะเนี่ย” 

ทุกสายตาพากันหันมามองทางฉันทันที ในร้านเสียงเพลงไม่ได้ดังมาก บรรยากาศสบาย ๆ ด้วยซ้ำไป เป็นดนตรีที่ฟังได้เรื่อย ๆ แถมลูกค้าที่สายตาสัมผัสได้ในตอนนี้ยังเป็นวัยทำงานซะส่วนใหญ่อีกต่างหาก 

ไม่ใช่แค่ผู้ชาย แต่ยังมีผู้หญิงนั่งกันอยู่ด้วย ฉันพยายามกวาดสายตามองทุกคน เหมือนหวังเล็ก ๆ ว่าจะได้เจอใครบางคน แต่ผลปรากฏว่าไม่มี 

“มากันแค่นี้เหรอ?” พี่ครามถามขึ้น 

“ไอ้มืดมนมันไปเข้าห้องน้ำน่ะ” มืดมน? ชื่อคนเหรอ ยังมีคนชื่อแปลก ๆ แบบนี้อยู่บนโลกด้วยเหรอเนี่ย “แล้วตกลงจะไม่บอกพวกกูหน่อยเหรอว่าสาวข้าง ๆ พวกมึงตอนนี้คือใคร” 

“พวกมึงไม่ต้องรู้จักหรอก เพราะกูไม่ได้อยากให้เจอบ่อย ๆ อยู่แล้ว” พี่ฟ้าตอบก่อนจะรั้งข้อมือของฉันให้เดินตามไปนั่งข้างเขา ส่วนอีกข้างพี่ครามนั่ง คนคุมในโหมดพี่ชายของฉันโหดมาก 

“แหม! หวงฉิบหายเลย” คนตรงหน้าฉันยังเป็นเพียงคนเดียวที่มีคำถามออกมามากกว่าคนอื่น ๆ ท่าทางดูเป็นมิตรของเขาทำให้ฉันมองกลับด้วยรอยยิ้ม “ยิ้มแบบนี้ ระวังพี่จะตกหลุมรักนะครับ” 

“ไอ้สัส!” พี่ครามสวนกลับออกไปทันที “หุบยิ้มเลยลิต” แถมยังหันกลับมายกมือขึ้นปิดปากของฉันอีกต่างหาก 

“หวงเหรอวะ?” พี่อีกคนข้าง ๆ พูดขึ้นมาบ้าง ด้านในมันมืดพอสมควร ถ้าออกไปข้างนอกฉันก็คงจำหน้าพวกพี่เขาไม่ได้อยู่ดี 

“หุบปากครับ! นี่น้องสาว” 

“ฮะ!” พี่ฟ้าคงทนไม่ไหวถึงได้เอ่ยออกมา จนทุกคนพากันตกใจ 

“น้องสาว?” พี่คนแรกที่มีคำถามมากมายเอ่ยย้ำคำนี้ขึ้นมา สีหน้าของเขาไม่ค่อยอยากเชื่อสักเท่าไหร่ “น้องมันตา” 

“เออ!” ประสานเสียงกันขึ้นมา 

“โห่! จำแทบไม่ได้” อย่าว่าแต่พี่เขาเลย เพราะฉันเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน 

“สรุปน้องเขาชื่ออะไร?” พี่อีกคนถามขึ้นมาบ้าง 

“มันตาค่ะ” ฉันเป็นคนตอบกลับเอง ถึงจะเป็นเพื่อนพี่ชาย แต่ยังไม่สนิทกันเท่าไหร่ เลยอยากให้เรียกชื่อนี้มากกว่า 

“พี่…” 

“พวกมึงไม่ต้องแนะนำตัวหรอก พรุ่งนี้เช้าลิตก็ลืมหมดแล้ว เชิญตามสบาย แล้วก็ไม่ต้องวุ่นวายด้วย” พี่ครามพูดแทรกขึ้นมา ทุกคนเลยพากันโห่ร้องทันที สรุปก็ไม่มีใครได้แนะนำตัวให้ฉันรู้จักสักคนเพราะถูกห้ามเอาไว้ 

บรรยากาศโอเค แต่เพราะฉันไม่รู้จักใครเป็นการส่วนตัวเลยไม่ค่อยสนุกสักเท่าไหร่ ติดจะเบื่อด้วยซ้ำ ที่อยากออกมาด้วยเพราะไม่อยากอยู่ห้องคนเดียวและอยากมาเจอใครบางคนด้วย 

เฮ้อ! 

เหตุการณ์เมื่อวานไม่ใช่ความจริงงั้นเหรอ? เหมือนเป็นความฝันลม ๆ แล้ง ๆ ของฉันสินะ 

“ลิตขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” 

“เดี๋ยวพี่พาไป” พี่ฟ้าพูดขึ้นมา แต่ฉันอยากไปคนเดียวมากกว่า เพราะอยากไปรับลมข้างนอกด้วย 

“ลิตไปคนเดียวได้” 

“แน่ใจ?” 

“ร้านนี้ดูจะปลอดภัย พวกพี่ไม่ต้องห่วงลิตหรอก” 

“อืม งั้นก็ดูแลตัวเองด้วย ห้ามไปเถไถลที่ไหนนะ” พี่ครามสั่งเสียงดุ ๆ เขาชอบทำเหมือนฉันเป็นเด็กอยู่เรื่อยเลย 

“ค่ะ” ตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะลุกเดินเลี่ยงออกมา แถมยังมีเสียงแซวดังตามหลังมาติด ๆ อีก แต่ก็ถูกพี่ฟ้ากับพี่ครามจัดการอีกจนได้นั่นแหละ 

ฉันเดินเลี่ยงออกมาด้านนอก ตรงไปทางห้องน้ำ ตลอดทางเดินจะมีคนเดินกันให้ควั่กเลยทีเดียว เดินเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัวอยู่ไม่นาน เดินเลี่ยงออกมาแต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ร้องดังอยู่ในตอนนี้ 

RRRRR 

คงไม่ใช่พี่ชายฉันคนใดคนหนึ่งโทรมาตามหรอกนะ ความสงสัยถูกไขกระจ่างเมื่อฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันต้องคลายออกทันทีเมื่อเห็นชื่อที่โทรเข้ามา 

“ฮัลโหลส้ม” 

(อืม…) น้ำเสียงแปลก ๆ ไม่ค่อยร่างเริงเลย 

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เดินเลี่ยงออกมาหามุมเพื่อคุยโทรศัพท์กับส้มโอ 

(เปล่า กลัวแกเป็นห่วงน่ะ) 

“แน่ใจนะ ทำไมเสียงแปลก ๆ ล่ะ” 

(ไม่สบายนิดหน่อย) 

“เอ่อ… เมื่อคืนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า” ส้มโอเงียบไปทันที น้ำเสียงของเธอขาดหายไป มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกที่ดังอยู่เท่านั้น “ส้ม… เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงเงียบ” 

(ปะ เปล่า… ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก แล้วนี่แกอยู่ที่ไหนเหรอ ทำไมเสียงดังจังเลย) น้ำเสียงของส้มโอเหมือนพยายามปรับให้มันปกติมากกว่า ทั้ง ๆ ที่เธอเหมือนคนกำลังผ่านการร้องไห้มา 

“มาเที่ยวกับพี่ชายน่ะ” 

(อืม ถ้างั้นฉันไม่กวนแกแล้วดีกว่า ไว้เจอกันนะลิต) 

“จ้า ไว้เจอกัน” วางสายจากส้มโอ ในหัวเกิดคำถามมากมาย เหมือนเธอมีเรื่องไม่สบายใจที่อยากจะเล่าให้ฉันฟัง แต่ก็ไม่ยอมเล่า 

เฮ้อ! 

ตุบ! 

โอ๊ย! อยากจะบ้าตาย หมุนตัวกลับมาชนใครเข้าอีกเนี่ย ทำไมถึงมายืนขวางทางเดินของฉันได้ เจ็บ… แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่ รู้สึกคุ้น ๆ กับกลิ่นน้ำหอมนี้มาก 

“เจอกันอีกแล้วนะครับ คนสวย…” เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงทันที ปฏิกิริยาที่ร่างกายมีอยู่ทำให้ฉันรีบก้าวถอยหลังเพื่อจะหนีทันที แต่กลับต้องสะดุ้งเพราะด้านหลังของฉันก็มีคนยืนขวางอยู่เหมือนกัน 

ตึกตัก ตึกตัก 

ถามว่ากลัวไหม? ก็ต้องกลัวเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่เพราะมันเคยมีเหตุการณ์คล้าย ๆ กันมาก่อนแล้วไง ฉันเลยต้องระวังตัวมากกว่าเดิม เลือกจะก้าวขาเลี่ยงไปอีกทางแทน พร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปยังผู้ชายสองคนตรงหน้าทันที 

“ต้องการอะไร?” 

ไม่รู้วันซวยหรืออะไรกันแน่ที่ทำให้ฉันต้องมาเจอกับผู้ชายคนนี้อีกครั้ง 

“น้องมันตาก็รู้นี่ครับ” ฉันอยากให้ส้มโอมาเห็นจริง ๆ เพราะผู้ชายคนนี้ไม่ได้รักเธออย่างที่เธอรักเลย 

“ช่วยต่างคนต่างอยู่ด้วยนะ พวกเราไม่จำเป็นต้องรู้จักหรือสนิทสนมกันด้วยซ้ำไป” 

“ทำไมดูห่างเกินกันจังเลยล่ะครับ” สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ซึ่งฉันไม่ค่อยชอบเลย แถมตรงมุมนี้ยังมีคนเดินผ่านไปมาน้อยอีกต่างหาก “แต่ไม่เป็นอะไร รับรองว่าผ่านคืนนี้ไป น้องมันตาคงได้สนิทกับพวกพี่มากยิ่งขึ้นแน่นอน” 

หมับ! 

“ปล่อย!” ข้อมือข้างหนึ่งถูกกระชากเอาไว้อย่างแรง ฉันเองก็พยายามจะกระชากข้อมือหนี แต่กลับไม่สำเร็จเพราะแรงของผู้ชายคนนี้มีมากกว่าเยอะ “ฉันบอกให้ปล่อยไง” 

“พยศแบบนี้แหละดี พี่ชอบ อย่าให้หนีไปได้อีกล่ะ” 

“เออ!” 

“ปล่อยสิ!” 

ตุบ! 

โอ๊ย! 

ข้อมือของฉันเป็นอิสระทันที พอได้จังหวะก็รีบเดินเลี่ยงเพื่อจะหนีออกมาแทน สายตาพยายามกวาดมองคนที่มาช่วยฉันเอาไว้ แต่กลับไม่เจอ จนกระทั่ง… 

หมับ! 

“อุ๊บ! อื้อ…” แรงกระชากจากหัวไหล่ทำให้ฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคนพร้อมกับมือหนาที่ปิดปากของฉันเอาไว้จนแน่น กลิ่นตัวของเขามันแตะจมูกมาก เป็นกลิ่นที่คุ้นเคย 

“เป็นผู้หญิง อย่าซ่าให้มันมากนัก” 

“อือ… ปล่อย!” 

“เพราะผู้ชายมันไว้ใจไม่ได้” 

งับ! 

“โอ๊ย!” คนด้านหลังถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อฝ่ามือข้างที่ปิดปากของฉันเอาไว้ถูกกัดเข้าอย่างจังจนเขาต้องยอมปล่อยและผละออกไป “เป็นหมาเหรอ?” 

ตรงนี้มืดมาก ฉันไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าคนตรงหน้าคือใคร เลยพยายามจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเพื่อส่องดูหน้าของเขา แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ มือยิ่งสั่นจนฉันไม่สามารถหยิบมันออกมาได้เลยจริง ๆ 

“อย่าทำตัวซ่าแบบนี้อีก” 

“เดี๋ยวสิ! คุณเป็นใคร แล้วกำลังจะไปไหน” คำถามของฉันไร้ซึ่งคำตอบมาก ๆ เพราะคนตรงหน้าเดินหนีออกไปแล้ว ฉันเลยต้องรีบเดินตามเขาออกไป 

“ลิต!” ขาทั้งสองข้างชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง ฉันต้องยอมหยุดเดินเพื่อหันไปมองเจ้าของน้ำเสียงด้านหลังแทน 

“พี่คราม” 

“จะไปไหน? ออกมานานแล้วนะ” 

“แต่เมื่อกี้…” 

“เมื่อกี้อะไร?” พี่ครามถามด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย สองขารีบสาวเท้าก้าวเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว 

“ปะ เปล่า กลับไปที่โต๊ะกันเถอะ” 

“อืม” พี่ครามยื่นมือข้างหนึ่งของเขามาจับข้อมือของฉันให้เดินตามออกไปทันที ฉันจะพยายามหันไปมองด้านหลังแต่ก็ไม่เจอใครนอกจากความว่างเปล่าอยู่ดี เดินกันออกมาเรื่อย ๆ จนถึงบันได พี่ครามก็หยุดเดิน “ลิต” 

“คะ?” 

“ไม่ว่าต่อไปจะเป็นยังไง พวกพี่ก็ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ ลิตเสมอนะ” 

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” มองหน้าพี่ครามด้วยความรู้สึกงงงวยกับประโยคของเขาเล็กน้อย 

“เปล่าหรอก แค่อยากพูดน่ะ” 

แปลกคน แต่ก็ช่างเถอะ เพราะตอนนี้ในหัวของฉันมีเรื่องอื่นให้คิดมากกว่าเยอะเลย เยอะจนปวดหัวไปหมด… 

ผู้ชายคนนั้นจะใช่คนที่ฉันพยายามวิ่งตามหาอยู่หรือเปล่านะ ถ้าใช่ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้ด้วย 

 

 

 

____________________________________________ 

พระเอกค่าตัวแพงมาก ใจเย็น ๆ กันนะ กลัวออกมาแล้วจะด่ากันไม่ทัน 555555555 

ความคิดเห็น