Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อิจฉา?

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 331

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2563 08:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อิจฉา?
แบบอักษร

 

 

❤ ตอนที่ 4 ❤ 

 

Melodrama! ละครฟอร์มยักษ์? 

 

“อุ๊ย! เข้ามาทำไมคะ?” นวินดาถึงกับสะดุ้งเมื่อจู่ๆ สามีก็มาปรากฏตัวอยู่ทางด้านหลังโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เพราะมัวแต่เตรียมวัตถุดิบในการทำแพนเค้กให้บุตรชายอยู่ แถมเขายังไม่ได้เข้ามาเฉยๆ แต่ เอาคางมาเกยไหล่เธออย่างสนิทสนมด้วย!

 

“ทำไมถามอย่างนี้ล่ะ? ผมน้อยใจนะเนี่ย” ชายหนุ่มแสร้งทำหน้าตาสะเทือนใจได้อย่างน่าสงสาร แต่เนื่องจากเธอพอจะมองออกแล้วว่าเฮย์เดนคนใหม่มีทักษะการแสดงสูงส่งขนาดไหน นวินดาจึงไม่ได้ใจอ่อน ซ้ำยังหมั่นไส้เขามากขึ้นด้วย

 

“ถอยออกไปเลยนะ ถ้าไม่อยากโดนเสียบด้วยมีดนี่!” เธอกระซิบเสียงดุ เพราะเกรงว่าเชฟใหญ่และผู้ช่วยเชฟซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจะได้ยินด้วย

 

“จะถอยได้ยังไง ไม่เห็นเหรอว่าพวกเขาแอบมองเราอยู่? นั่นไง...มาร์ธาแอบอยู่ตรงข้างประตูนั่นน่ะ เห็นไหม?” เฮย์เดนส่งสัญญาณให้เธอมองไปที่ตู้กระจกสีขาวสุดหรูซึ่งดูแล้วน่าจะแพงกว่าค่าเทอมของลูกทั้งปี ที่บ้านเขาเอาไว้ใช้ ‘เก็บจาน’ เงาที่สะท้อนอยู่บนกระจก ทำให้นวินดารู้ว่า คุณแม่บ้านกำลังแอบมองพวกเขาอยู่จริงๆ หญิงสาวจึงได้แต่กัดฟันอดทนให้เขาคลอเคลียอยู่อย่างนั้น

 

“คุณออกไปก่อนดีไหมคะ? เดี๋ยวชุดจะเหม็นเปล่าๆ” เธอฝืนยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน แต่มันกลับดูน่าขันเสียจนเฮย์เดนเกือบจะหัวเราะออกมาอยู่แล้ว

 

“โธ่ที่รัก...เหม็นอะไรกัน คุณออกจะหอมหวานไปทั้งตัว” เพื่อพิสูจน์ว่าเธอหอมจริงๆ เขาถึงกับแนบจมูกโด่งเป็นสันลงบนซอกคอขาวหลายต่อหลายครั้ง เสียงสูดลมหายใจรวมถึงสัมผัสจากจมูกและริมฝีปากของเขาที่ ปัดผ่านอย่างแผ่วเบาทำเอาเธอขนลุกไปทั้งตัวจนเกือบจะเผลอปล่อยมีดหลุดจากมือเสียแล้ว แต่ก็ต้องพยายามตั้งสติไว้ เพราะไม่อยากให้เฮย์เดนรู้ว่า เธอหวั่นไหวมากแค่ไหน

 

“อย่าสิคะ ฉันกำลังทำขนมให้ลูกอยู่นะคะ...ที่รัก...” เสียงหวานใสฟังดูคล้ายกำลังเขินอาย แต่ชายหนุ่มกลับสัมผัสได้ถึงนัยแห่งการข่มขู่ ในทุกๆ คำ ทำให้เขายิ่งอารมณ์ดีมากขึ้นไปอีก

 

“ผมรู้ทูนหัว...ผมเลยมาช่วยนี่ไง” เขาตอบด้วยใบหน้าแสนซื่อบริสุทธิ์ แต่นัยน์ตากลับเป็นประกายวาววับอย่างเจ้าเล่ห์จนนวินดานึกอยากจะเอานิ้วทิ่มตาเขาเหลือเกิน แต่ก็ทำได้เพียงแค่กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเท่านั้น

 

“ออกไป...เถอะค่ะ!”

 

“คุณทำหน้าเหมือนอยากจะแทงผมให้ตายแบบนี้ จะให้มาร์ธาเชื่อเหรอว่าเรารักกัน?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เธอรู้สึกว่ามันกวนประสาทเหลือเกิน แต่นวินดาก็ยังควบคุมตัวเองไว้ได้ เธอจึงกระซิบตอบกลับไปอย่างดุเดือดแทนการกรีดร้องออกมาแล้วทุบเขาให้ตายอย่างที่เธออยากจะทำที่สุดในตอนนี้

 

“โทษที...บังเอิญว่าฉันอยากจะแทงคุณอยู่จริงๆ!” เธอลอบบดส้นเท้าลงบนหลังเท้าของเขาอย่างแรงจนชายหนุ่มถึงกับหน้าเหยเก

 

เสียดายชะมัด! รู้อย่างนี้ใส่รองเท้าส้นเข็มมาดีกว่า!

 

 

“จะเขินไปทำไมล่ะจ๊ะ? ใครๆ เขาก็รู้ว่าผัวเมียน่ะก็ต้องอยากจะสวีตหวานกันตลอดเวลา โดยเฉพาะเวลาที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ๆ แบบนี้” เฮย์เดนเอ่ยเสียงดังเสียจนเกือบจะได้ยินไปถึงหูแอมเบอร์กับเคย์เดนซึ่งยังอยู่ในห้องรับประทานอาหารได้อยู่แล้ว เชฟใหญ่ประจำคฤหาสน์แฮมป์ตันกับผู้ช่วยเชฟจึงยิ้มกว้างด้วยความชอบใจ แต่ใบหน้าหวานซึ้งของหญิงสาวในอ้อมกอดเขากลับดูคล้ายคนที่กำลังโกรธจัดมากกว่า

 

“ฉันดูเหมือนคนที่กำลังเขินอยู่เหรอคะที่รัก?” นวินดาตอบด้วยน้ำเสียงหวานเจื้อยก่อนจะหยัดกายขึ้นแล้วโน้มใบหน้าของเขาลงมาคล้ายกับจะจุมพิต แต่กลับหยุดห่างจากริมฝีปากของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร

 

“ถ้าคุณยัง ‘เล่นใหญ่’ ขนาดนี้ ก็อย่าโมโหนะคะ ถ้าฉันจะไม่สนใจสัญญาบ้าบออะไรนั่น” ทั้งๆ ที่เธอเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงดุดันขนาดนั้น แต่เขากลับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นโดยไม่มีทีท่าว่าจะหวาดหวั่น แต่อย่างใด 

 

“เอาละๆ ไม่ทำให้คุณเขินแล้ว เอาไว้เราค่อยไปสวีตกันข้างนอกก็ได้ มีอะไรให้ผมช่วยทำบ้างล่ะ?”

ชายหนุ่มอาสาด้วยท่าทางแข็งขันเสียจนนวินดาแปลกใจ เพราะเฮย์เดนที่เธอเคยรู้จักและหลงรักไม่ใช่คนแบบนี้ เขาไม่ใช่ผู้ชายแบบที่จะอาสามาช่วยงานในครัวหรือแม้แต่งานอื่นก็เถอะ ว่ากันตามตรงขอแค่เขายอมทำเรื่องพวกนี้ด้วยตัวเองก็น่าประหลาดใจมากแล้ว

 

“คุณเนี่ยนะคะ? นี่มันขนมนะ ไม่ใช่แผนการตลาด”

 

น้ำเสียงที่ดูไม่เชื่อถือและออกจะดูแคลนนิดๆ ทำให้ ‘คุณพ่อบ้าน’ ที่อุตส่าห์มีน้ำใจหน้าเคร่งขึ้นมาทันที เขาไม่ชอบเลยจริงๆ ที่เธอทำเหมือนเขาเป็นคนไร้ความสามารถ คนอย่างเฮย์เดน แฮมป์ตันน่ะไม่ว่าอยากทำอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น แค่แพนเค้กผลไม้มันจะไปยากอะไร!

 

“ไม่มีอะไรที่ผมทำไม่ได้ ถ้าคุณยังทำได้ ผมก็ต้องทำได้แน่นอน!”

 

หน็อย! นี่เขากล้าดียังไงมากระทบกระเทียบเธออย่างนี้! ก็ดี! จะได้รู้กันไปเลยว่ามหาเศรษฐีที่แม้แต่จะเก็บเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่แล้วโยนลงตะกร้ายังไม่ทำอย่างเขาจะมีปัญญาทำแพนเค้กให้ลูกได้ไหม!

 

“ดีค่ะ! งั้นคุณทำเลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะหั่นผลไม้เอง”

 

 

“ทำยังไง?” ชายหนุ่มถามพลางรับผ้ากันเปื้อนสีดำผืนใหญ่มาจากหัวหน้าเชฟ “แล้วไอ้นี่มันใส่ยังไงเนี่ย?”

 

 

นวินดาถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายราวกับเขานั้นช่างไร้ความสามารถจนเธอเหนื่อยใจก่อนจะหันมาสวมผ้ากันเปื้อนให้เขา โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าเฮย์เดนแอบอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะก้มลงสูดกลิ่นกุหลาบหอมกรุ่นที่โชยมาจากเรือนร่างน้อยๆ ของเธอด้วยความอิ่มเอมอย่างยิ่ง

 

“แค่ใส่ผ้ากันเปื้อนยังทำไม่เป็น แล้วยังมั่นหน้ามาคุยว่าทำได้ ทุกอย่างอีก!” หญิงสาวจัดการผูกสายผ้ากันเปื้อนให้เขาอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว แต่พอจัดการเสร็จยังไม่ทันได้ถอยออกมาก็ถูกรั้งเข้าไปจุมพิตอย่างกะทันหันเสียนี่ “เฮย์เดน!”

 

“ชู่ว์! แอมเบอร์แอบดูอยู่นะ อย่าเพิ่งหันไปล่ะ เดี๋ยวแม่จะรู้ตัว” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบาๆ และลอบยิ้มออกมาเมื่อสามารถหลอกเธอได้อีกครั้ง

 

“ถอยไปได้แล้ว! จะทำแพนเค้กก็ไปให้อัลสอนเถอะไป!” นวินดาสะบัดหน้าหนีด้วยความเคืองขุ่น ทั้งโกรธและอายที่จู่ๆ ก็ถูกขโมยจูบต่อหน้าคนอื่นแบบนี้

 

“อัล?” เขามองเธอเหมือนจะถาม คิ้วเรียวสวยจึงเลิกขึ้นนิดๆ ไม่เข้าใจว่าเขาสงสัยอะไร “อัลคือใคร?”

 

“นี่ถามจริงๆ หรือตั้งใจจะกวนฉันกันแน่?” เธอย้อนถามเขาด้วยคำถามที่คล้ายคลึงกับที่เขาเคยถามเธอโดยไม่รู้ตัว “ก็อัลเฟรด เชฟของคุณนี่ไง! แล้วนั่นก็แอนดี้ ผู้ช่วยเชฟ”

 

ชายหนุ่มหันไปมองหน้าเชฟหนุ่มใหญ่กับผู้ช่วยเชฟที่ยืนทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่ใกล้ๆ

 

“คุณเพิ่งมาถึงที่นี่เมื่อคืน แล้วก็เพิ่งจะออกจากห้องมาเมื่อเช้า เอาเวลาที่ไหนมาทำความรู้จักกับพวกเขาน่ะ?” นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายวาววับแบบที่ทำให้เชฟหนุ่มใหญ่และผู้ช่วยเชฟวัยเดียวกันกับ นวินดาตัวลีบลงทันตาเห็น เพราะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าพวกตนอาจจะเป็นต้นเหตุทำให้นายใหญ่หึงหวงนายหญิงคนใหม่เสียแล้ว

 

“ก็ไม่เห็นต้องใช้เวลาอะไรเลย นี่คุณอย่าคุยเฉยๆ สิ มือก็ทำไปด้วย ลูกรออยู่นะ”

 

เฮย์เดนกัดฟันกรอดพลางบอกกับตนเองในใจว่าสิ่งที่เขารู้สึกอยู่ ในตอนนี้ไม่ใช่การ ‘อิจฉา’ เขาก็แค่สงสัยว่าเธอจดจ่ออยู่กับลูกมากเกินไปหรือเปล่า ก็เท่านั้น!

ความคิดเห็น