Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

'ของเขา' ไม่มีวันแบ่งให้ใครทั้งนั้น!

ชื่อตอน : 'ของเขา' ไม่มีวันแบ่งให้ใครทั้งนั้น!

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 353

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2563 10:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
'ของเขา' ไม่มีวันแบ่งให้ใครทั้งนั้น!
แบบอักษร

“หม่ามี้ฮะ แพนเค้กนี่ใส่วิปครีมกับกล้วยหอมด้วยได้ไหมฮะ?” 

 

“ได้จ้ะ แต่ต้องกินแอปเปิลให้หมดด้วยนะ”

 

“แต่เคย์ไม่ชอบแอปเปิลเขียว” เมื่อเห็นเด็กชายหน้ามุ่ย ผู้เป็นพ่อก็รีบเอาใจบุตรชายทันที

 

 

“ไม่ชอบก็ไม่ต้องกินสิลูก” ทำไมคนเราต้องทนกินของที่ไม่ชอบด้วย? ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องใส่มา หรือไม่ก็เขี่ยทิ้งไปเสียสิ!

 

 

“ไม่ได้! ถ้าลูกจะกินแพนเค้กใส่กล้วยหอมกับวิปครีม ก็ต้องกิน ผลไม้อื่นๆ ทั้งหมดด้วย จะเลือกกินแต่ของที่ชอบไม่ได้”

 

“ทีคุณยังเลือกกินได้เลย แล้วทำไมลูกจะเลือกบ้างไม่ได้” เขาจำได้นะว่าเธอไม่กินแอนโชวี ไม่กินปลาดิบ ไม่กินคาเวียร์ ไม่กินตับห่าน และอะไรอีกตั้งมากมาย ตัวเองยังมีของที่ไม่ชอบกิน แล้วจะมาบังคับลูกได้ยังไงกัน

 

“เฮย์เดน!” นวินดาจ้องสามีทางนิตินัยตาเขียว แต่เขากลับมองกลับมาอย่างท้าทายเสียอีก “มันไม่เหมือนกัน ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ลูกยังอยู่ในวัยเจริญเติบโต ต้องกินอาหารที่มีประโยชน์”

 

“เหรอ? คุณแน่ใจเหรอว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว?” ท้ายประโยคเขากระซิบถามเธออย่างจงใจยั่วเย้า แต่แอมเบอร์ซึ่งกลัวว่าลูกชายของนางจะกวนใจจนภรรยาหนีไปอีกครั้งรีบปรามเอาไว้เสียก่อน

 

“เดนนี่...เรื่องของเคย์เดนน่ะให้วินดี้เขาคอยดูแลเหมือนเดิมดีกว่า ลูกไม่เข้าใจเด็กพอจะดูแลแกได้ดีเท่าแม่ของแกหรอก เคย์เดน...หลานต้องเชื่อฟังแม่นะจ๊ะ แม่เขารู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับหลาน”

 

“ครับคุณย่า เคย์รู้ฮะว่าใหม่รักเคย์ที่สุด เคย์จะไม่ดื้อกับใหม่แน่นอนฮะ” เด็กชายยืนยันอย่างว่าง่าย แต่ผู้เป็นพ่อกลับสะดุดกับการที่บุตรชายของตนเองเรียกแม่ว่า ‘ใหม่’ เฉยๆ

 

“ทำไมลูกถึงเรียกแม่เขาแบบนั้น?”

 

“แบบนั้นคืออะไรครับ?”

 

“ทำไมถึงเรียกแม่ว่า ‘ใหม่’ ลูกควรจะเรียกแม่ว่า ‘หม่ามี้’ หรือ ‘แม่’ มากกว่านะเคย์” คราวนี้น้ำเสียงของเขาค่อนข้างจริงจังจนลูกรักถึงกับหน้าเสีย นวินดาจึงต้องรีบอธิบายให้เขาเข้าใจ

 

“ตอนลูกยังเด็ก แกได้ยินพี่ยาเรียกชื่อเล่นฉัน แกก็เลยอยากเรียกบ้างน่ะค่ะ หลังจากนั้นลูกก็เลยเรียกฉันว่า ‘ใหม่’ มาตลอดเลย”

 

 

“ลูกควรจะเรียกแม่ว่า ‘แม่’” เด็กชายมองผู้เป็นบิดาอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเหตุใดจู่ๆ พ่อถึง ‘ดุ’ ตนเอง เฮย์เดนจึงยิ้มออกมาก่อนจะอธิบายให้ลูกเข้าใจ “แม่เป็นแม่ของลูก ลูกควรจะเรียกเธอแบบให้ความเคารพนะลูก” เหตุผลของเขาทำเอาแอมเบอร์เกือบจะสำลักน้ำส้มที่กำลังดื่มอยู่เลยทีเดียว

 

“แกยังเรียกแม่ว่า ‘แอมเบอร์’ เลยนะ”

 

“มันไม่เหมือนกันนี่ครับ ผมกับเคย์เดนโตมาในคนละวัฒนธรรมนะครับแม่” ชายหนุ่มอ้างเหตุผลอย่างข้างๆ คูๆ ต่อให้ตีเขาให้ตาย เขาก็ไม่มีวันยอมรับเด็ดขาดว่าที่เคี่ยวเข็ญให้ลูกชายเรียกเธอว่า ‘แม่’ ก็เพราะเกรงว่าถ้าเรียกแต่ชื่อเฉยๆ คนอื่นอาจจะเข้าใจว่านวินดาเป็นพี่สาวของเคย์เดนก็ได้ เขาไม่ต้องการให้มีไอ้หน้าโง่คนไหนเข้าใจผิดว่าเธอยังโสดใสไร้พันธะ ดังนั้นตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลมดีกว่า!

 

“เอาเถอะๆ เชื่อพ่อเขาเถอะนะจ๊ะเคย์เดน” แอมเบอร์หัวเราะ ในลำคอเบาๆ อย่างรู้ทันว่าเจ้าลูกชายคงจะหวงเมียมากกว่า ไม่ได้คำนึงถึงความเหมาะสมอะไรนั่นหรอก เฮย์เดนเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว อะไรที่เป็น ‘ของเขา’ เขาไม่มีวันยอมแบ่งให้ใครทั้งนั้น ลูกชายของเธออาจจะยอมแบ่งปันทุกอย่างกับแอนโทเนียผู้เป็นน้องสาวได้ แต่อะไรที่เขา ‘หวง’ ต่อให้น้องลงไปนอนดิ้นปัดๆ กับพื้น พี่ชายยังไม่ปรายตามองเลยด้วยซ้ำ

 

“ครับผม หม่ามี้ครับ ใส่วิปครีมให้เคย์เยอะๆ นะฮะ”

 

“ได้เลยจ้ะ” นวินดายิ้มให้บุตรชายก่อนจะเดินเข้าครัวไปทำขนมให้ลูกรักโดยมีสายตาของผู้เป็นสามีมองตามอย่างไม่ละสายตาเลยแม้สักวินาที

 

“ในเมื่อ ‘หวง’ ขนาดนี้ ก็ต้องรู้จักทะนุถนอมเธอให้มากหน่อย เข้าใจไหม?” ผู้เป็นแม่ทำเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอเมื่อเห็นว่าลูกชายทำเป็นไขสือเหมือนเขาไม่ได้รู้สึกอย่างที่นางพูดไปเลยสักนิด “ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ เฮย์เดนที่จะมีโอกาสครั้งที่สอง การที่วินดี้ยอมกลับมาคืนดีกับแกก็ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะจบ ถ้าแกยังมัวแต่วางมาดและทระนงในตัวเองอยู่อย่างนี้ ระวังเธอจะทนไม่ไหวจนทิ้งแกไปอีกรอบ! 

 

 

“เธอไม่เคยทิ้งผม!” เฮย์เดนรีบปฏิเสธทันที ใครๆ ก็คิดว่าเขา เป็นฝ่ายทิ้งนวินดา แม้แต่ตัวเธอเองก็เข้าใจแบบนั้น มีแต่มารดาของเขาเท่านั้นที่รู้ดีว่าเขาไม่เคยมีความคิดที่จะเลิกรากับเธอเลย ที่กล้าท้าเธอหย่า ก็เพราะมั่นใจว่านวินดารักเขามากจนไม่มีวันปล่อยมือจากเขาแน่ แต่คนอย่างเฮย์เดน แฮมป์ตันก็มีวันที่พลาดพลั้งได้เหมือนกัน ทันทีที่เขายื่นคำขาดกับเธอ นวินดากลับตกลงที่จะหย่าขาดจากเขาโดยไม่มีท่าทีลังเลเลยสักนิด เขาไม่เห็นแม้แต่น้ำตาสักหยดจากผู้หญิงที่อ่อนไหวขนาดที่แค่ได้ข่าวแมว ของเพื่อนสนิทเสียชีวิตก็ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรและถึงกับถ่อไปวัดเพื่อไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้มันด้วย เธอจากไปโดยไม่แม้แต่จะร่ำลาเขาสักคำ ทำราวกับเขายังสำคัญสู้ไอ้แมวเวรนั่นไม่ได้อย่างนั้นละ!

 

“ถ้าแกมีความสุขกับการหลอกตัวเองก็ตามใจเถอะ แต่แกน่าจะรู้ตัวได้แล้วนะเฮย์เดนว่าวินดี้มีความหมายกับแกมากขนาดไหน แม่อุตส่าห์ทำถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าแกยังปล่อยให้เธอหลุดมือไปอีกครั้ง แกก็โง่เต็มทีแล้วละ!”

 

“ทำขนาดนี้?” คราวนี้ชายหนุ่มหันมามองมารดาของตนเองอย่างงุนงง

 

“เอ่อ...แม่หมายถึง...แม่อุตส่าห์เอาใจช่วยให้แกกับวินดี้กลับมาคืนดีกัน แกก็อย่าทำให้เสียเรื่องอีกแล้วกัน” นัยน์ตาคมเข้มมองตรงไปยังมารดาด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันที่จะไถ่ถามอะไร บุตรชายของตนก็เอ่ยปากขึ้นมาเสียก่อน

 

“แด๊ดดี้กับหม่ามี้โกรธกันเหรอฮะ?” จู่ๆ เด็กน้อยคนเดียวในบ้าน ก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ผู้ใหญ่ทั้งสองคนบนโต๊ะอาหารจึงถึงกับสะดุ้ง ในขณะที่มาร์ธา หญิงรับใช้วัยกลางคนซึ่งเป็นผู้ดูแลนายหญิงใหญ่ของบ้านที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็เกือบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

 

“เอ่อ...ไม่นี่...ลูกไปเอามาจากไหน? พ่อกับแม่ไม่ได้โกรธกัน ซะหน่อย” ชายหนุ่มผู้มีความมั่นใจสูงลิบลิ่วและไม่เคยจนมุมไม่ว่าจะกับใครหน้าไหนเกิดอาการอ้ำอึ้งตะกุกตะกักขึ้นมาเป็นครั้งแรกในชีวิต เพราะเคย์เดน ถามในสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเด็กวัยห้าขวบจะรับรู้ได้

 

 

“แต่เคย์ได้ยินที่คุณย่าพูดกับแด๊ดดี้เมื่อกี้” เด็กชายตอบพลางจุ่ม มันฝรั่งทอดลงในซอสมะเขือเทศจนชุ่มฉ่ำ

 

“เอ่อ...หนูคงเข้าใจผิดแล้วละลูก ย่าไม่ได้หมายความแบบนั้นนะจ๊ะ” แอมเบอร์เองก็หน้าถอดสีไปเหมือนกัน เพราะคิดไม่ถึงเลยว่าหลานรักจะ ‘รู้มาก’ ขนาดนี้

 

“ถ้าแด๊ดดี้ทำให้หม่ามี้โกรธ ทำไมไม่ง้อหม่ามี้ล่ะฮะ? หม่ามี้ใจดีมากนะฮะ แล้วก็ขี้ลืมด้วย โกรธใครได้ไม่นานหรอก แด๊ดดี้ง้อหม่ามี้มากๆ หน่อย เดี๋ยวหม่ามี้ก็หายงอนแล้วละครับ”

 

“พ่อ...” เพราะไม่เคยเห็นบุตรชายในสภาพอ้ำอึ้งแบบนี้มาก่อน แอมเบอร์จึงอดขำไม่ได้

 

“แด๊ดดี้ไม่ต้องอายเคย์หรอกครับ เคย์ก็เคยทำให้หม่ามี้โกรธบ่อยไป เข้าไปกอดแล้วก็จุ๊บหม่ามี้บ่อยๆ เดี๋ยวใหม่ก็หายงอนเองนะฮะ” เฮย์เดนถึงกับยิ้มออกมาเมื่อคิดภาพตามที่บุตรชายแนะนำ ถ้าการง้อภรรยามันง่ายขนาดนั้นก็ดีน่ะสิ!

 

“หลานย่านี่เก่งจริงๆ”

 

“เคย์รู้ครับคุณย่า มีแต่คนบอกว่าเคย์ทั้งหล่อทั้งเก่ง คุณครูที่โรงเรียนพูดแบบนี้ทุกคนเลยครับ”

 

“เรานี่มันเหมือนพ่อไม่มีผิดเลยจริงๆ แต่น่ารักกว่าเยอะ ถ้าพ่อเราน่ารักและขี้อ้อนได้เท่าเราก็ดีสิ”

 

“นี่ผมเป็นหมาหัวเน่าเต็มตัวแล้วใช่ไหมครับแม่?” เฮย์เดนแสร้งตัดพ้อด้วยความน้อยใจ ทั้งๆ ที่ความจริงปลาบปลื้มและภาคภูมิเหลือเกินที่บุตรชายเติบโตมาอย่างยอดเยี่ยมขนาดนี้

 

“รู้ตัวก็ดีแล้ว หัดทำตัวให้มันน่ารักเหมือนเคย์เดนเสียบ้าง วินดี้จะได้ใจอ่อนเสียที”

 

“แม่คอยดูผมก่อนเถอะน่า เรื่องน่ารักน่ะไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

 

“งั้นก็เริ่มต้นจากการไปช่วยเมียทำขนมให้ลูกก่อนเป็นไง?”

 

“ทำขนม? ผมเนี่ยนะ!”

 

“วินดี้เรียนรู้ที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อคนที่เธอรักแล้ว แล้วลูกล่ะ? จะไม่ลองทำอะไรเพื่อคนที่ลูกรักบ้างเลยเหรอ?”

 

เฮย์เดนไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาเพียงแต่ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร แล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องครัวแต่โดยดี แอมเบอร์จึงมองไปที่หลานรักด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบใจนะลูกที่ทำให้ย่ามีความสุขขนาดนี้”

 

“เคย์ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะฮะ” เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นย่าด้วยความงุนงง มาร์ธาจึงหัวเราะออกมาในที่สุด

 

“นี่ยังไม่ได้ทำใช่ไหม?” มาดามแฮมป์ตันหัวเราะร่วนอย่างรื่นรมย์ ก่อนจะกระซิบถามหลานชายเบาๆ “เคย์อยากให้แด๊ดดี้กับหม่ามี้อยู่ด้วยกันตลอดไปไหม?”

 

“อยากสิครับ!” เด็กชายตอบทันควันซ้ำยังทำหน้าเหมือนผู้เป็นย่าถามอะไรที่ไม่น่าถาม เพราะมันก็ชัดเจนอยู่แล้วอีกด้วย

 

“อยากมีน้องไหม?”

 

“อืม...” เด็กชายทำท่าคิดก่อนจะเอ่ยปากถามเหมือนจะปรึกษา “คุณย่าว่ามีดีไหมครับ?”

 

“ดีสิจ๊ะ เคย์จะได้มีเพื่อนเล่นไงล่ะ”

 

ก็จริงนะ! ตั้งแต่ย้ายมาอยู่อเมริกานี่เขาเหงาน่าดูเชียวละ เพราะในบ้านและแถวนี้ไม่มีเด็กวัยเดียวกันที่จะเป็นเพื่อนเล่นกันได้เหมือนที่เมืองไทยเลย

 

“น้องผู้หญิงหรือน้องผู้ชายดีล่ะฮะ?” ใจจริงเคย์เดนอยากได้น้องผู้ชาย จะได้เล่นฟันดาบ มวยปล้ำ หรือเตะฟุตบอลด้วยกัน แต่น้องผู้หญิงก็น่ารักดีเหมือนกัน ถ้ามีน้องผู้หญิง เขาจะได้คอยปกป้องน้องด้วยไง!

 

“ทำไมต้องเลือกด้วยล่ะ? ก็มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายไปเลยสิ! แต่ถ้าเคย์อยากมีน้อง และอยากอยู่ด้วยกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ตลอดไป เคย์ก็ต้องช่วยอะไรย่าหน่อยนะจ๊ะ”

 

“ช่วยอะไรเหรอครับ?”

 

แอมเบอร์ยิ้มกริ่มก่อนจะค่อยๆ ตะล่อมหลานชายสุดที่รักว่าเขาต้องทำอย่างไรบ้างเพื่อจะได้มี ‘ครอบครัวสุขสันต์’ พร้อมสมาชิกใหม่ที่จะเพิ่มมาอีกในอนาคต!

ความคิดเห็น