Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สามีภรรยาคู่นี้มัวแต่ทำอะไรกันอยู่!?

ชื่อตอน : สามีภรรยาคู่นี้มัวแต่ทำอะไรกันอยู่!?

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 358

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2563 03:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สามีภรรยาคู่นี้มัวแต่ทำอะไรกันอยู่!?
แบบอักษร

 

“ไม่ได้หรอกค่ะ ลูกจะรอนะคะ” 

 

“ถ้าเราไม่เปิดประตู เดี๋ยวแกก็ไปหาน้องสาวคุณหรือแม่ผมเองนั่นแหละ นอนเถอะ ขี้เกียจลุก” อ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาโอบรัดเธออย่างแนบแน่นยิ่งกว่าเก่า ไอร้อนจากเรือนกายสูงใหญ่จึงส่งผ่านไปถึงเธอจนใบหน้าขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อไปจนถึงลำคอบอบบาง

 

“หม่ามี้! แด๊ดดี้! เคย์ตื่นแล้วนะครับ!”

 

คิ้วเข้มของเฮย์เดนขมวดมุ่นเล็กน้อยเมื่อพบว่าบุตรชายของเขามีความอดทนมากกว่าที่คิดไว้

 

“ลูกเคาะประตูใหญ่แล้วนะคะ เดี๋ยวแกจะเจ็บมือ...” ที่สำคัญก็คือถ้าปล่อยให้เคย์เดนเคาะประตูอยู่แบบนี้ เธอเกรงว่าคนอื่นจะแห่แหนกันมาดูน่ะสิว่าสามีภรรยาคู่นี้มัวแต่ทำอะไรกันอยู่ ถึงไม่สนใจเสียงเรียกของลูกเลยสักนิด!

 

“ใหม่ฮะ...ใหม่! เปิดประตูให้เคย์หน่อยสิ เคย์ตื่นแล้วน้า...”

 

“นี่ลูกเป็นแบบนี้ทุกวันรึเปล่าเนี่ย?” ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยตอเคราครึ้มขึงขึ้นเล็กน้อย เริ่มรู้สึกว่าการมีบุตรชายอาศัยอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ไม่กี่ห้องนี่ชักจะไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไรแล้ว

 

“ทุกวันค่ะ เราต้องกินอาหารเช้าด้วยกัน แล้วฉันก็ต้องเป็นคนทำให้แกด้วย”

 

“ทำอาหาร! คุณเนี่ยนะ!”

 

หญิงสาวหน้าแดงแปร๊ดเมื่อพบว่าเขาตกใจจนถึงกับชันกายขึ้นทันทีที่ได้ยินว่าเธอเป็นคนทำอาหารเช้าให้กับบุตรชาย ครั้งที่แล้วตอนพบกันใหม่ๆ เพราะมัวแต่กังวลเรื่องการกลับมาของเขา เธอจึงสั่งอาหารมารับประทานที่บ้านแทน และรู้เลยว่าเขาโล่งใจมากแค่ไหนที่เธอตัดสินใจแบบนั้น

 

“ทำไมคะ? มันน่าตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?” นวินดาถามเสียงห้วน ใบหน้าหวานละมุนงอง้ำ เพราะพอจะคาดเดาได้ว่าเขากำลังนึกถึงอดีตอยู่ เหอะ! มันผ่านไปหลายปีแล้วนะ นี่เขาคงคิดว่าเธอยังดักดานเป็นแม่บ้านที่ไม่ได้เรื่องอยู่สิท่า!

 

นี่เป็นครั้งแรกที่เฮย์เดนรู้สึกจนปัญญาที่จะตอบคำถามของภรรยา น่าตกใจขนาดไหนน่ะเหรอ? ก็แค่ครั้งแรกที่เธอทำอาหารให้เขารับประทาน เขาซึ่งมีร่างกายที่แข็งแรงราวกับวัวก็ถึงกับปวดท้องจนเกือบจะต้องแอดมิตเข้าโรงพยาบาลเป็นครั้งแรกในชีวิตไงล่ะ! นี่ยังไม่พูดถึงหน้าตาและรสชาติอันน่าสะพรึงกลัวของมันด้วยนะ!

 

แย่แล้ว! นี่ลูกชายของเขาต้องเสี่ยงอันตรายขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย!?

 

“นี่คุณจะดูถูกฉันมากเกินไปแล้วนะ!” แค่เห็นสีหน้าของเขา นวินดาก็รู้แล้วว่าเขาคิดอะไรอยู่ ใช่สิ! เมื่อห้าปีก่อนเธอไม่มีคุณสมบัติของแม่บ้านที่ดีเลยสักอย่าง นอกจากนอนขี้เซาจนตื่นสายโด่งแล้ว ยังไร้ซึ่งเสน่ห์ปลายจวักโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ตัว แต่ทุกครั้งที่ทำอาหารให้เขา แล้วเห็นเฮย์เดนพยายามจะรับประทานมันเข้าไปทั้งๆ ที่หน้าตาและรสชาติของมันย่ำแย่เอาการ มันกลับทำให้เธอรู้สึกดี เพราะมันเป็นเหมือนการแสดงออกถึง ความรักและเกือบจะใกล้เคียง ‘การบอกรัก’ มากที่สุดที่เขาทำให้กับเธอ

แน่นอนว่าถ้าพูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อว่าหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าใจแข็งราวกับหินผา ไม่สนใจผู้ชายหน้าไหน ไม่เคยเดต และไม่เคยคบหากับผู้ชายมาก่อนเลยสักคนจนกระทั่งเรียนจบชั้นปริญญาตรีอย่างเธอจะตอบตกลงแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยแม้แต่จะบอกรักเธอเลยสักคำ!

 

เขามอบดอกไม้ ให้แหวน และขอเธอแต่งงาน แต่ไม่เคยพูดคำว่า ‘รัก’ ให้ได้ยินสักครั้ง ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะเขาไม่ได้รัก เพียงแต่อยากได้เธอและต้องได้ตามนิสัยที่ถูกปลูกฝังให้เป็นผู้ชนะมาตั้งแต่เกิด เมื่อใช้วิธีใดก็ไม่สามารถหว่านล้อมให้เธอยินยอมมอบกายให้ได้ เขาจึงตัดสินใจแต่งงานกับเธอเสียเลย...แล้วเธอก็โง่งมพอที่จะตีความไปเองว่าเพราะเขารัก เขาจึงขอเธอแต่งงาน กว่าจะรู้ตัว...ก็สายไปเสียแล้ว...

 

“ไม่ต้องห่วงหรอก ที่นี่เรามีเชฟประจำบ้าน แอมเบอร์เองก็รู้ว่าเด็กๆ ควรจะกินอะไร” ชายหนุ่มลูบแก้มขาวนวลเบาๆ ราวกับจะปลอบใจ เพราะดูออกว่าเธอไม่พอใจที่เขาแสดงท่าทีหวาดหวั่นกับทักษะการประกอบอาหารของเธออย่างโจ่งแจ้ง

 

“เคย์ไม่เหมือนเด็กทั่วไปหรอกค่ะ ลูกจะกินเฉพาะของที่แกชอบ แกชอบกินข้าวผัดใส่ซอสมะเขือเทศ แซนด์วิช หรือไม่ก็เบอร์เกอร์แบบ โฮมเมด” จะว่าไปก็ไม่ใช่ความผิดของลูก เคย์เดนไม่ใช่คนเรื่องมาก แต่เป็นเธอนี่แหละที่ทำให้เด็กชายเคยชินกับอาหารฝีมือแม่ จนไม่ค่อยอยากจะออกไปรับประทานอาหารนอกบ้านสักเท่าไร

 

“จะเป็นอะไรเชฟก็ทำให้ได้ทั้งนั้นแหละ”

 

“แกไม่กินฝีมือคนอื่นหรอกค่ะ แกจะกินแต่ของที่ฉันทำเท่านั้น” แม้แต่ฝีมือนวิยา พี่สาวของเธอที่เคยพยายามจะทำอาหารให้หลานชาย ในช่วงที่เธอเร่งปิดต้นฉบับส่งให้อณิมาซึ่งเป็นบรรณาธิการพ็อกเกตบุ๊ก ของเธอ เคย์เดนยังไม่ยอมรับประทานเลย สุดท้ายนวินดาจึงต้องหยุดทำงานเพื่อไปทำอาหารให้ลูกชาย เพราะเกรงว่าแกจะไม่สบายไปเสียก่อน

 

“ที่จริง...ถ้าแกได้ลองกินฝีมืออัลเฟรด แกอาจจะติดใจก็ได้นะ” โถ...ลูกพ่อ! คงเป็นเพราะกินฝีมือแม่มาตั้งแต่เกิด เลยชินกับรสมือแม่ไปแล้ว ช่างน่าสงสารจริงๆ!

 

เฮย์เดนกลืนน้ำลายเอื๊อกเมื่อคิดถึงเมนู ‘ไก่นรก’ ที่เธอเรียกมันว่า ‘สเต๊กไก่พริกไทยดำ’ ที่กลืนน้ำลายนี่ไม่ใช่ว่าหิวจนน้ำลายสอ แต่เป็นเพราะรสชาติขื่นขมระทมใจยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำจนต่อให้ตายไปแล้วเกิดใหม่เขาก็คงยังลืมไม่ลงมากกว่า!

 

“หม่ามี้! เคย์หิวแล้ว ตื่นเถอะหม่ามี้!”

 

“เชื่อฉันเถอะค่ะว่ายังมีอะไรอีกเยอะที่คุณต้องเรียนรู้เกี่ยวกับเคย์ ถ้าคุณไม่ปล่อยให้ฉันลุกไปหาแก เดี๋ยวแกจะต้องพยายามหาทางเข้ามา จนได้ละนะคะ”

 

“ขนาดนั้นเชียว?”

 

“เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้เด็ดขาด คุณคงรู้นะคะว่านิสัยพวกนี้ถ่ายทอดมาจากใคร”

 

 

คำกล่าวหาของเธอไม่ได้ทำให้เขาโกรธ เฮย์เดนกลับรู้สึกขำและชอบมุมมองใหม่ของนวินดาซึ่งเขาเพิ่งเคยเห็นมากกว่า ชายหนุ่มจุมพิตสาวสวยในอ้อมแขนอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะยอมปล่อยให้หญิงสาวที่ หน้าแดงก่ำไปจนจรดลำคอผลุนผลันลุกจากเตียงไปเปิดประตูให้บุตรชายโดยเร็ว เขามองดูเธอปลอบโยนลูกชายของพวกเขาด้วยความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยนที่เริ่มจะเพิ่มมากขึ้นทุกขณะตั้งแต่ได้พบกับภรรยาและบุตรชายเป็นต้นมา

 

ถ้ารู้ว่าชีวิตครอบครัวมันดีขนาดนี้ เขาคงจะพยายามมีลูกกับเธอตั้งแต่แต่งงานกันเดือนแรกแล้ว!

 

แต่อย่างแรกเขาจะต้องหาวิธีดึงเคย์เดนออกจากนวินดาให้ได้ก่อน เฮย์เดนมีเวลาไม่มากที่จะเกลี้ยกล่อมให้นวินดายอมต่อสัญญาเพื่ออยู่เป็นครอบครัวเดียวกันตลอดไป คงไม่ดีแน่หากเจ้าลูกชายจะติดหนึบกับแม่ ขนาดนี้!

 

 

การซื้อใจบุตรชายไม่น่าจะเป็นเรื่องยาก เพราะเคย์เดนโหยหา ความรักจากบิดามานาน จึงเคารพและเชื่อฟังเขามาก ส่วนการซื้อใจภรรยานั้นแม้ว่าจะดูยากลำบากอยู่บ้าง แต่ก็ไม่น่าเกินความสามารถของเขา ด้วยเสน่ห์ทั้งหมดที่มีและจุดอ่อนของเธอที่เขาศึกษามาเป็นอย่างดี รับรองได้เลยว่าแผนการทุกอย่างจะต้องสำเร็จอย่างง่ายดายแน่ๆ!

ความคิดเห็น