Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : มากกว่าจูบ

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 356

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2563 10:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มากกว่าจูบ
แบบอักษร

นวินดาเบียดร่างเข้าหาแหล่งพลังงานอันแสนอบอุ่นที่แผ่กระจายไปทั่วเรือนร่างน้อยๆ และแนบใบหน้าขาวเนียนลงบนนั้นก่อนจะสูดกลิ่นหอมอันแสนคุ้นเคยเข้าไปอย่างมีความสุขจนริมฝีปากรูปกระจับโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มงดงามตระการตา มือเล็กลูบไล้ผิวสัมผัสเรียบลื่นทว่าแน่นตึงด้วยความเคลิบเคลิ้มหลงใหลพลางถอนหายใจออกมาอย่างพึงพอใจจนคนที่ตื่นนานแล้ว แต่แสร้งทำเป็นหลับอยู่เกือบจะหัวเราะออกมา แต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

 

มือใหญ่ค่อยๆ เลื่อนไล้ไปบนผิวเนื้อนุ่มละมุนอย่างช้าๆ และมองดูเธอค่อยๆ ตื่นขึ้นมารับสัมผัสจากเขาด้วยความลุ่มหลง เฮย์เดนรวบเอวบอบบางขึ้นเพื่อรั้งให้ร่างน้อยขึ้นมาทาบทับอยู่บนเรือนกายของเขาโดยที่ คนขี้เซาไม่ได้ขัดขืนเลยสักนิด ปลายลิ้นอุ่นแตะลงบนกลีบปากสีชมพูระเรื่อก่อนจะแนบริมฝีปากร้อนลงไปอย่างนุ่มนวล

 

หญิงสาวแย้มริมฝีปากและขยับปลายลิ้นเล็กไปตามการชักนำของอีกฝ่ายด้วยความสะลึมสะลือเนื่องจากแทบจะไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืน อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นนี้ให้ความรู้สึกเคยคุ้นเหมือนเธอเพิ่งเดินทางกลับมาถึงบ้านที่อาศัยอยู่มาตลอดชีวิต ส่วนลมหายใจอุ่นๆ และกลิ่นกายหอมกรุ่นอันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเขาก็เหมือนกับอากาศแสนบริสุทธิ์ที่เติมเต็มให้ชีวิตและจิตใจของเธอยังสามารถทำงานต่อไปได้...

 

กลิ่นกายอันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเขา!?

 

นวินดาลืมตาโพลงขึ้นมาทันที เธอพยายามจะดันตัวออกจาก เรือนกายแข็งแกร่งที่ตนเองก่ายเกยอยู่อย่างแนบชิด แต่เขากลับยิ่งฝากฝังรอยจุมพิตอย่างลึกซึ้งและหยอกเย้าเธอหนักมือยิ่งขึ้นจนมือเล็กที่ทุบตีเปลี่ยนเป็นจิกลงบนไหล่กว้างอย่างเผลอไผล มือสากร้อนสอดเข้าไปใน ตัวเสื้อของเธอตั้งแต่เมื่อใดก็มิอาจทราบได้ กว่าเธอจะรู้สึกตัวว่าเขากำลังทำมากกว่าจูบ ฝ่ามือนั้นก็ครอบครองทรวงอกอวบอิ่มเสียแล้ว

 

“อื้อ...” เธอส่งเสียงอึกอักในลำคอและพยายามจะถอยห่างออกมา แต่พอปลายนิ้วเรียวยาวเคล้าคลึงอกอวบก็อดที่จะโอนอ่อนไม่ได้ อาการตอบสนองอย่างเงอะงะสับสนนั้นยิ่งทำให้ไฟปรารถนาที่คุคั่งในเรือนกายของพวกเขาโหมกระหน่ำยิ่งขึ้นไปอีก มือเล็กทั้งสองข้างซึ่งพยายามจะดัน ร่างสูงใหญ่ออกไปกำแน่นราวกับเจ้าตัวกำลังรวบรวมสติเพื่อต่อต้านเขาเป็นครั้งสุดท้าย แต่มันก็ยากเหลือเกิน โดยเฉพาะในขณะที่เธออยู่บนร่างของเขาและรับรู้ถึงความหิวโหยอย่างแรงกล้าที่เบียดชิดกับกายสาวราวกับอดอยากจนพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองเธอ มันทำให้นวินดาอด ภาคภูมิใจในตนเองไม่ได้ที่แม้จะห่างเหินกันไปเนิ่นนาน เขาก็ยังต้องการเธอมากถึงเพียงนี้

 

ก๊อกๆๆ

 

“อา...” หญิงสาวซึ่งกำลังเคลิบเคลิ้มหวั่นไหวจนเผลอครางออกมาอย่างเร่าร้อนสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงเรียกของบุตรชายที่แทรกผ่านเข้ามาในม่านหมอกแห่งความปรารถนา

 

 

“หม่ามี้! แด๊ดดี้!”

 

“เฮย์เดน! ปะ...ปล่อยค่ะ...” นวินดากระซิบบอกเสียงสั่น พยายามข่มความอายทั้งหมดลงไปเสีย และทำเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้เป็นเรื่องธรรมดาเหลือเกิน ทั้งๆ ที่ความจริงมันสั่นคลอนโลกของเธอจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

 

“ยังเช้าอยู่ ไม่เห็นต้องรีบตื่นเลย” เฮย์เดนตอบพลางซุกไซ้ใบหน้าลงบนลำคอขาวทำให้หญิงสาวรู้สึกจักจี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะแม้จะเคยแต่งงานและอยู่กินกันกว่าสามเดือน แต่พวกเขากลับไม่เคยตื่นมาพร้อมๆ กันบนเตียงในยามเช้า ส่วนมากเขามักจะปลุกเธอขึ้นมาเพื่อมอบความรักให้อย่างเต็มอิ่มและจากไปในขณะที่เธออ่อนเพลียจนผล็อยหลับไปอีกครั้ง เรียกว่าตั้งแต่ใช้ชีวิตร่วมกันวันแรกจนถึงวันสุดท้าย ไม่เคยมีวันไหนที่เธอ ตื่นขึ้นมาส่งเขาไปทำงานทันเลยสักครั้ง แต่วันนี้เขากลับยังอยู่ ซ้ำยังทำราวกับไม่อยากจากเธอไปไหนอีกด้วยระยะเวลาที่แยกจากกันไปเพียงห้าปีกว่าๆ เกือบหกปีมันทำให้เขาเปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้เชียวหรือ?

 

“เช้าอะไรกัน นี่มันแปดโมงแล้วนะคะ” ปกติเวลานี้เธอทำอาหารเช้าเสร็จแล้วด้วยซ้ำ แต่เพราะเมื่อคืนมัวแต่กังวลว่าเขาจะละเมิดข้อตกลง จึงนอนตัวแข็งอยู่ทั้งคืน กว่าจะเผลอหลับไปก็เกือบเช้า และสุดท้ายเขาก็ยังฉีกกฎที่วางไว้อยู่ดี!

 

“แล้วไง? ก็มันเป็นเวลานอนของผม” นวินดากัดริมฝีปากแน่น เมื่อเฮย์เดนดูดเม้มลำคอขาวเนียนก่อนจะจุมพิตรอยแดงที่เขาเป็นผู้ประทับตราไว้ราวกับจะช่วยบรรเทาความเจ็บให้

 

“แต่มันไม่ใช่เวลานอนของฉัน แล้วปกติเวลานี้คุณก็ต้องรีบไปทำงานแล้วไม่ใช่เหรอคะ?” แม้แต่วันอาทิตย์หรือวันหยุดประจำเทศกาลต่างๆ เขาก็ไม่เคยหยุด ไม่เคยลา และไม่เคยสายแม้แต่นาทีเดียว เฮย์เดนมีระเบียบวินัยและตรงต่อเวลามากเสียจนเธอเกร็งแทบแย่ เพราะนวินดาเป็นคนที่ชอบทำอะไรสบายๆ ไม่เคร่งครัดต่อเวลาและไม่ค่อยจะวางแผนทำอะไรล่วงหน้าเท่าไรนัก

 

“เดี๋ยวนี้ผมหยุดทุกวันอาทิตย์”

 

หยุดทุกวันอาทิตย์น่ะเหรอ? ใช่! เขาโกหกอย่างหน้าด้านๆ เลยละ! ตั้งแต่นวินดาออกจากชีวิตของเขาไป เฮย์เดนทำงานหนักกว่าเดิมเป็นร้อยเป็นพันเท่า จากที่เคยทุ่มเทกับงานเต็มที่อยู่แล้ว ก็กลายเป็นยกเวลาทั้งหมดในชีวิตให้กับงานไปเลย ที่น่าสังเวชกว่านั้นก็คือเขายังต้องย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์แฮมป์ตันนี่ เพราะไม่สามารถทนอยู่ในเพนต์เฮาส์อันเคยเป็น ‘รังรัก’ ของเขากับเธอได้ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยนอนเกลือกกลิ้งบนเตียง จนสายโด่งมาก่อนด้วยเช่นกัน แต่ในเมื่อนวินดาไม่รู้ ก็ไม่จำเป็นต้องบอกความจริงกับเธอนี่

 

“งั้นคุณก็ปล่อยฉันก่อนสิคะ แล้วจะนอนก็นอนไป” เธอควรจะตวาดและผลักเขาออกไป หรืออาจจะใช้ศีรษะโขกเขาเลยก็ได้ แต่นวินดา กลับละอายใจเกินกว่าที่จะทำแบบนั้น เพราะหากซื่อสัตย์กับตนเองสักหน่อย เมื่อสักครู่นี้เธออาจจะเป็นฝ่ายละเมิดสัญญาก่อนก็เป็นได้ 

 

“นอนต่ออีกหน่อยน่า เมื่อคืนคุณแทบไม่ได้หลับเลยนะ”

 

น้ำเสียงทุ้มนุ่มของเขามีอานุภาพราวกับยานอนหลับที่กล่อมให้เธออยากจะหลับตาอยู่อย่างนี้ไปจนชั่วนิรันดร์ ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นในฝันเท่านั้นจึงจะสามารถทำได้ คิดๆ ไปมันก็น่าตลกอยู่เหมือนกัน เพราะตอนนี้ดูเหมือนเธอกับเขาจะสลับบทบาทกันเสียแล้ว เมื่อก่อนเธอตื่นนอนหลังเขาเสมอ ส่วนมากจะไปลุกเอาตอนสายๆ เกือบเที่ยงเลยด้วยซ้ำ แต่การเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แม้จะมีพี่สาวแท้ๆ และน้องสาวบุญธรรมคอยช่วยดูแลเคย์เดนให้ แต่เด็กชายที่พลังงานเยอะอย่างเคย์เดนไม่เคยปล่อยให้เธอได้หลับสนิทถึงตอนสาย บุตรชายของเธอก็เหมือนกับพ่อของเขา นั่นแหละ ตรงต่อเวลาและมีวินัยในตนเองสูงผิดกับเด็กทั่วไปในวัยนี้

 

เคย์เดนเข้านอนและตื่นนอนเป็นเวลาทุกวัน และเมื่อตื่นแล้วก็จะเรียกหาเธอทันที หญิงสาวจึงเคยชินกับการตื่นเช้าไปโดยปริยาย สุดท้าย ผู้หญิงสบายๆ อย่างเธอจึงกลายเป็นคนที่ตื่นและนอนเป็นเวลาไปกับลูกด้วย หลังจากถูกบุตรชายฝึกฝนมานานหลายปี พอตื่นนอนแล้วยังต้องนอนแช่อยู่บนเตียงแบบนี้ นวินดาจึงอดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

ความคิดเห็น