facebook-icon

มาร่วมค้นหาคำตอบของหัวใจไปพร้อม ๆ กับลลิตนะคะ...

ชื่อตอน : .4. ใคร [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 20:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
.4. ใคร [100%]
แบบอักษร

.4. ใคร 

 

 

“อือ…” ปวดหัว ทำไมร่างกายถึงรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้กันนะ 

“เป็นยังไงบ้าง?” 

หืม? 

เสียงของใคร? ทำไมถึงมองไม่เห็น ฉันไม่สามารถลืมตาได้เลยจริง ๆ เปลือกตาทั้งสองข้างมันหนักอึ้งมาก ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้วนะ อยากตื่น อยากรู้ว่าเขาคือใคร ทำไมน้ำเสียงที่เอ่ยถามออกมาถึงได้ห่วงใยแบบนี้กันนะ 

“ปวดหัว” 

“ทำตัวเอง” เมื่อกี้เขายังถามฉันด้วยน้ำเสียงห่วงใยอยู่เลย แต่ทำไมประโยคนี้เหมือนเขากำลังสมน้ำหน้าฉันอยู่เลยล่ะ 

“อึก…” 

“ไหนสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี” 

เอ๊ะ? 

ในหัวเกิดคำถามมากมาย ประโยคนี้ทำไมถึงได้คุ้นเคยนักนะ… ฉันอยากลืมตา ฉันอยากมองหน้าคนที่พูดโต้ตอบด้วย แต่ทำไมถึงทำได้ยากเย็นแบบนี้กันนะ 

ทรมาน… เหนื่อย อยากนอนพักผ่อนให้นานกว่านี้ พรุ่งนี้ฉันจะตื่นมาเจอเขาอีกใช่มั้ย? 

“ตื่นหรือยัง” 

อะไรกัน ทำไมน้ำเสียงนี้ถึงได้คุ้นหูนักนะ ตอนนี้ฉันงงไปหมดแล้วว่าตัวเองกำลังอยู่ในเหตุการณ์ไหน งงว่าตอนนี้มันเวลาเท่าไหร่แล้ว ทำไมถึงมีเสียงอื่นแทรกเข้ามาอีกล่ะ 

“น่าจะตื่นแล้ว แต่กำลังประมวลผลอยู่มั้ง” 

“คิดได้นะมึง” 

“คิ้วขมวดกันยุ่งไปหมดแล้ว” เสียงโต้ตอบระหว่างคนสองคนดังอยู่ตลอดเวลา เหมือนฉันจะเริ่มปรับตัวและจับใจความได้บ้างแล้ว ผู้ชายสองคนที่คุยกันอยู่ในตอนนี้คือพี่ฟ้ากับพี่คราม 

ต้องใช่พวกเขาแน่ ๆ ถ้าเป็นมันแบบนั้น ฉันไม่ควรจะลืมตาตอนนี้ด้วยซ้ำ เพราะมันจะทำให้คำถามมากมายเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของพวกเขาแน่นอน 

“ปล่อยให้นอนไปก่อนละกัน” ประโยคนี้เป็นของพี่ฟ้า น้ำเสียงของพวกเขาดูแตกต่างกันนิดหน่อย ถ้าลองพิจารณาดี ๆ ก็จะแยกออกได้โดยทันที 

“ไม่กล้าลืมตาไง กลัวโดนดุ” พี่ครามผู้รู้แจ้งและเห็นจริงเสมอ เขาทายถูกตลอดเลยและสิ่งที่เขาพูดก็เป็นสิ่งที่ฉันกำลังกลัวอยู่ด้วย 

“จะช้าหรือเร็ว ก็ไม่ต่างกันหรอก” 

“แล้วไอ้เวรนั่นล่ะ?” 

ไอ้เวรนั่น? พี่ครามหมายถึงแฟนของส้มโอหรือเปล่านะ เพราะเขาคือคนสุดท้ายที่ฉันเจอ ไม่สิ! ยังมีอีกคนที่เจอและเขาก็เป็นคนช่วยฉันเอาไว้ด้วย 

“บ้านของมัน แถมยังไม่มีหลักฐานอะไรเอาผิดได้อีก คงทำอะไรมันไม่ได้หรอก ถึงแจ้งตำรวจไปก็ใช่ว่าจะทำอะไรมันได้ง่าย ๆ เพราะพ่อของมันมีอิทธิพลพอสมควร” พี่ฟ้าตอบกลับคำถามของพี่คราม ฉันเองก็นอนตั้งใจฟังมาก กำลังลุ้นอยู่ว่าเขาจะเอ่ยถึงคนที่ช่วยฉันเอาไว้บ้างไหม 

แต่ผลสุดท้ายก็ไม่… 

“เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกพ่อละกัน กูไม่อยากให้ลิตถูกลงโทษ” โอ๊ย! รักพี่ครามก็คราวนี้แหละ แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ 

“แต่ถ้ายังซ่าไม่เลิก ก็คงต้องบอก” 

“อีกเดี๋ยวก็ซ่าไม่ออกแล้ว” สองคนนี้นินทาอะไรฉัน แล้วทำไมต้องซ่าไม่ออกด้วยล่ะ? 

ป๊อก! 

“โอ๊ย!” ถึงกับร้องเสียงหลงเลยทีเดียว เพราะถูกดีดหน้าผากเต็ม ๆ 

“ไง? คิดว่าจะแกล้งหลับได้นานเหรอ” คำถามกวน ๆ จากปากของพี่ครามเอ่ยออกมาพร้อมกับใบหน้าเยาะเย้ยฉัน 

“เจ็บ…” ยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองบริเวณที่ถูกพี่ครามดีดไปด้วย 

“หึ!” ทำไมเสียงแบบนี้ของพี่ฟ้าถึงได้น่ากลัวนักนะ ฉันไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีกนอกจากยิ้มแหย ๆ พลางมองหน้าพวกเขาสองคนสลับกัน ความเงียบทำให้ฉันกลัวจนต้องกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องนอน 

“ลิตกลับมาที่ห้องได้ยังไงกันคะ” เอ่ยถามออกไปทันทีเมื่อแน่ใจว่าห้องนี้คือห้องนอนที่คอนโดของฉัน 

“จำไม่ได้เหรอ” พี่ครามถามขึ้น ฉันเลยหันกลับมามองหน้าเขาพลางส่ายหัวรัว ๆ แทนคำตอบ “จำไม่ได้ก็ดีแล้ว” 

“อ้าว? ลิตจำได้แค่ว่ารู้สึกแปลก ๆ เหมือนจะหลับ แล้วก็มีคนมาช่วยเอาไว้ แต่ไม่รู้ว่าใครเพราะตรงนั้นมันมืดมาก” 

“คนที่ไปเจอลิตคือเพื่อนของพวกพี่เอง” 

“เพื่อน? ใครคะ” พี่ฟ้าเป็นคนตอบ แต่พอฉันถามกลับพวกเขากลับไม่มีคำตอบให้อีกนอกจากความเงียบเท่านั้น “ใช่พี่เขื่อนไหม?” 

ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม? แต่ในความรู้สึกเหมือนฉันเจอเขา 

“ทำไมถึงคิดว่าเป็นไอ้เขื่อนล่ะ?” 

“ก่อนพวกพี่จะมา ลิตอยู่กับเขาหรือเปล่า ลิตจำได้ว่าพี่เขื่อนกำลังดุอยู่ แล้วจู่ ๆ เสียงของพวกพี่ก็ดังขึ้นมาอีก” ฉันพูดตามที่ตัวเองรู้สึกได้ ก่อนหน้านี้เหมือนไม่ใช่พี่ฟ้ากับพี่คราม แต่เหมือนใครอีกคนที่ฉันกำลังรออยู่ 

“ลิต… มันหายไปหลายปีแล้วนะ ยังไม่ลืมอีกเหรอ?” พี่ครามไม่มีคำตอบเรื่องพี่เขื่อนให้กับฉัน แต่กลับมีคำถามอื่นออกมาแทน 

“พี่ฟ้า ใช่เขาไหมคะ” ในเมื่อพี่ครามไม่ยอมตอบ ฉันเลยหันไปถามพี่ฟ้าต่อ 

RRRRR 

คำถามของฉันแทบไม่มีคำตอบออกมา แถมยังถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ของเครื่องของพี่ฟ้าอีก ทั้งคู่เลยพากันเงียบ พี่ฟ้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพลางกดรับสาย 

“ครับพ่อ” 

ตึกตัก ตึกตัก 

โอ๊ยตาย เสียงหัวใจของลลิตเต้นแทบไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียว 

“ผมกับไอ้ครามอยู่ที่คอนโดกับลิตครับ” ปากตอบกลับพ่อ แต่สายตากลับมองมาที่ฉัน ไม่รู้คุยอะไรกับพ่อต่อก่อนจะวางสาย 

“พ่อว่ายังไงบ้าง” พี่ครามเอ่ยถามออกไป เป็นคำถามที่ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน 

“ให้ดูแลลิตดี ๆ” 

เฮือก! 

ทำไมน้ำเสียงของพี่ฟ้าถึงน่ากลัวแบบนี้เนี่ย 

“พ่อรู้?” ฉันอยากหายตัวได้หรือไม่ก็ยังไม่ตื่น เพราะมันรู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบยังไงก็ไม่รู้สิ 

“แล้วมึงคิดว่ายังไงล่ะ” สองคนนี้ชอบพูดอะไรให้ฉันงงอยู่เรื่อยเลย เหมือนพวกเขาเข้าใจกันเองมากกว่า “ไม่ใช่แค่ลิต แต่รวมไปถึงมึงกับกูด้วย” 

“อืม” ประโยคท้าย ๆ พวกเขาหมายถึงตัวเองกันสินะ 

 

หลังจากที่ทุกอย่างกลับเข้ามาอยู่ในอารมณ์ปกติ แม้สายตาของพี่ ๆ จะยังคงดุเหมือนเดิมก็ตาม แต่พอทุกอย่างเริ่มเข้าร่องเข้ารอย ฉันลุกไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดสบาย ๆ สำหรับพักผ่อนอยู่ที่ห้อง เมื่อคืนสร้างปัญหาเอาไว้ซะใหญ่โต เลยไม่อยากซ่าออกจากห้องเพื่อหาเรื่องใส่ตัวอีก 

อาหารมื้อเที่ยง เพราะมื้อเช้าฉันตื่นไม่ทัน เป็นฝีมือของพี่ฟ้า ไม่อยากจะบอกว่าผู้ชายบ้านนี้ทำอาหารอร่อยกันทุกคน ฉันก็ทำเป็นนะ แต่รสชาติเหมาะสมที่จะกินคนเดียวมากกว่า ส่วนพี่ไล รายนั้นทำโคตรอร่อยเพราะเมื่อก่อนพี่ไลจะเป็นคนทำอาหารให้พวกเรากิน 

“พวกพี่มาอยู่กับลิต แล้วพี่ไลล่ะคะ” 

“ไลกลับบ้านไปอยู่กับจีน่าน่ะ” อยากจะตีปากพี่ ๆ เหลือเกิน พวกเขาไม่เคยเรียกพี่ไลว่าพี่นำหน้ากันสักคนเลยเดียว “ช่วงนี้พวกพี่เลยมีเวลาจัดการเด็กแสบ” 

“เด็กอะไร ลิตโตแล้วค่ะ” 

“นี่ยอมรับ?” 

“พี่คราม!” เขานี่ร้ายจริง ๆ หลอกด่าฉันจนตามไม่ทันอยู่เรื่อยเลย หลังจากเรียกพี่ครามเสียงดุ ๆ ไปก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกนอกจากนั่งกินมื้อเที่ยงแบบเงียบ ๆ พร้อมกับความคิดในหัวของฉันที่แล่นเข้ามา 

“ไหนสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี” 

ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมต้องคิดถึงคำพูดนี้ด้วย ไม่รู้ว่าประโยคนี้ฉันฝันหรือเป็นเรื่องจริง บางทีมันอาจจะเป็นความรู้สึกนึกคิดที่เอาแต่คิดถึงเรื่องราวในอดีตก็ได้ หรือไม่… 

“ลิต!” 

“คะ?” ถึงกับตกใจเพราะจู่ ๆ พี่ฟ้ากับพี่ครามก็เรียกชื่อของฉันเสียงดังมาก 

“คิดอะไรอยู่ พวกพี่เรียกนานแล้วนะ” พี่ฟ้าถามขึ้น 

“ปะ เปล่า ลิตแค่คิดอะไรไปเรื่อยแหละ” ฉันตอบกลับยิ้ม ๆ “แล้วตกลงพวกพี่จะไม่บอกลิตจริง ๆ เหรอว่า…” 

“ลิตลองพยายามไม่หาคำตอบกับเรื่องราวต่าง ๆ ดูบ้างนะ บางทีมันอาจจะมีคำตอบให้กับลิตก็ได้” 

“อะไรของพี่ครามเนี่ย ลิตงง ตกลงจะให้หาคำตอบหรือไม่ให้หากันแน่” ฉันงงจริง ๆ นะ ไม่เข้าใจประโยคเมื่อกี้ของพี่ครามสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีใครยอมไขข้อสงสัยให้ฉันสักคน 

มื้อเที่ยงจบลงที่ความงงของฉัน พี่ฟ้ากับพี่ครามเดินหายเข้าไปในห้องนอนของพวกเขาเรียบร้อย เป็นห้องที่อยู่ด้วยกันเวลามาค้างกับฉัน คอนโดนี้จะมีสองห้องนอนห้องน้ำในตัว หนึ่งห้องครัว ห้องน้ำข้างนอกอีกหนึ่งห้อง ใหญ่พอสมควร ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าจะใหญ่อะไรขนาดนั้น 

“ลองไม่หาคำตอบงั้นเหรอ? แล้วถ้าไม่หาฉันจะเจอคำตอบหรือยังไงกัน” 

นั่งคิดทบทวนและงงกับตัวเองอยู่นานมาก จนสายตาไปสะดุดเข้ากับผ้าเช็ดหนาผืนหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง รีบเอื้อมมือไปหยิบมาดูทันที ผ้าเช็ดหน้าผืนสีกลมลายพื้น ๆ ปักลายผีเสื้อที่มุมด้วย 

“ของใคร?” นี่คือคำถามในหัวของฉัน “หรือว่า…” 

เร็วเท่าความคิด ฉันรีบก้าวขาออกจากห้องนอนของตัวเองทันที เพื่อจะไปหาพี่ฟ้ากับพี่ครามที่ห้อง มือง้างขึ้นเพื่อจะเคาะประตูแต่กลับคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เลยลองจับลูกบิดดูก่อน ปรากฎว่าไม่ได้ล็อกเลยถือวิสาสะเปิดเข้าไปแต่กลับต้องชะงักเพราะได้ยินเสียงของพี่ครามดังขึ้นมา เหมือนเขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่ 

“กูขอเตือนนะ ถ้าไม่คิดจะอะไรแล้วจริง ๆ อย่าเข้ามาในชีวิตลิตอีก เพราะมึงเลือกจะให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เอง เลือกแม้กระทั่ง…” 

“ไอ้คราม” เสียงพี่ครามขาดหายไปเพราะมีเสียงของพี่ฟ้าเรียกชื่อเขาแทรกขึ้นมาซะก่อน ฉันไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าพวกเขากำลังหมายถึงอะไรกัน 

“แค่นี้ก่อนนะ” 

เหมือนจะถูกจับได้หรือเปล่า ฉันเลยต้องรีบปิดประตูแล้วเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเองแทน เสียงหัวใจเต้นแรงมาก นั่งคิดทบทวนถึงอะไรหลาย ๆ อย่างและพยายามทำความเข้าใจ 

พี่ฟ้ากับพี่ครามติดต่อกับพี่เขื่อนมาโดยตลอดใช่มั้ย? แล้วทำไมถึงไม่มีใครบอกอะไรฉันเลย 

“คิดว่าลิตจะยอมเป็นคนที่ไม่รู้อะไรแบบนี้เลยหรือไง ถ้าเมื่อคืนคือพี่จริง ๆ ลิตต้องหาคำตอบให้ได้ว่าทำไมพี่ถึงทำแบบนี้” 

ฉันจะยังไม่โกรธเขาก็ได้ ตราบใดที่ฉันยังไม่รู้เหตุผลว่าทำไมพี่เขื่อนถึงทำแบบนี้? 

 

 

 

___________________________________________________ 

งงไหมอะ? 5555555555 อย่าเพิ่งงงนะคะ เอสจะค่อย ๆ เขียน ฮ่า ๆ 

เรื่องนี้เอสดองนานไม่ได้ ม้างงงงงงง เพราะพล็อตมันจะซับซ้อนนิดนึง กลัวดองนานแล้วจะงง จะแอบเปลี่ยนพล็อตอีก ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเขียนอะไรให้มันยุ่งยาก แค่อยากให้คนอ่านลุ้น แล้วเดาไม่ออก 55555555555555 

จุ๊บ ๆ 

ฝากให้กำลังใจลลิตด้วยนะคะ คนละจิ้ม คนละเมนต์ คิก ๆ 

ความคิดเห็น