ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกมแค้นผูกรัก [05] ความเจ็บปวด

ชื่อตอน : เกมแค้นผูกรัก [05] ความเจ็บปวด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2563 13:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกมแค้นผูกรัก [05] ความเจ็บปวด
แบบอักษร

05

————————

@ผับหรูเอเดน

“เอ้ย มึงเป็นไรว่ะ ดื่มเยอะเดี๋ยวก็เมาหรอก”เอเดนสงสัยเมื่อเห็นเพื่อนเอาแต่ดื่ม ตั้งแต่มาเขาได้แต่เงียบเหมือนมีเรื่องบางอย่างในใจ

“เออ ตั้งแต่มามึงไม่พูดไรสักคำ เครียดไรมาว่ะ” คลาสเสริมทัพอีกแรง

“ลูกสาวสุดที่รักพ่อกูมาอยู่บ้านแล้ววะ” พายุกัดฟันกรอด เขาแค้นใจนักเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยว แค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าเธอร้ายขนาดไหน

“น้องสาวมึงอ่ะน่ะ” เอเดนถาม

“ไม่ใช่น้องกู!!” พายุตะคอกเสียงดัง

“เออๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” เอเดนรีบเปลี่ยนคำพูดก่อนที่เพื่อนรักจะโมโหไปมากกว่านี้

“น้องเขาออกจากบ้านไปตั้งแต่เด็กแล้วนี่ ทำไมจู่ๆถึงมาอยู่อีกล่ะ” พิมพ์มาดาถามขึ้นบ้าง

“คงจะมายึดสมบัติพ่อมั่ง ดูท่าน่าจะหลอกง่ายอยู่ด้วย” ยิ่งพ่อเขาตามใจสองแม่ลูกนั่นเท่าไหร่ยิ่งแสดงให้ว่าพ่อเขาพร้อมที่จะทำตามสองแม่ลูกนั่น

“บ้า! คิดมาก” พิมพ์มาดาพูดออกมา

“ใช่ บางทีน้องอาจจะไม่คิดอะไรก็ได้ แค่มาอยู่เฉยๆ” คลาสเห็นด้วยกับเพื่อนสาวคนเดียวของกลุ่ม

“โอ้ นานๆทีมึงจะพูดมีสาระว่ะ” เอเดนทักเพื่อนซี้ทันที

“กูมีสาระนานล่ะโว้ย มึงแค่มองไม่เห็นเอง”

“เหรอ”

“หึ”

“แล้วไอ้เธอร์ไม่มาเหรอ” พายุถาม

“ตั้งแต่เจอตัวเมีย แม่งไม่แวะมาดื่มเลยวะ”

“ไม่คิดเลยว่าเสืออย่างไอ้เธอร์จะหยุดได้” คลาสเอ่ยขึ้น

“ใครจะเหมือนมึง กินไม่เลือก”

“เหมือนมึงไง”

“เอ้ยๆ จะไปไหนว่ะ” คลาสกับเอเดนเถียงกันจนพายุก็ลุกขึ้นเดินออกไป

“กลับบ้าน”

“เดี๋ยว! มึงไม่เคยกลับบ้านติดๆกันแบบนี้ คิดจะทำอะไร” เอเดนไม่อยากให้เป็นไปตามที่คิดไว้

“...” เขาได้แต่เงียบ

“พายุ พิมพ์ว่าไปนอนคอนโดก่อนเถอะช่วงนี้ น้องเขาคงไม่ได้คิดแบบที่ยุคิดหรอก”

“อืม กูว่าไปนอนกับณิชาเด็กมึงก็ได้ ดีกว่ากลับไปเห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็น” คลาสพูดต่อ

“กูยังไม่ได้คิดจะทำอะไรเลย แค่อยากกลับไปหาน้าละลองเฉยๆ” เขาตอบกลับไปทั้งที่ในใจไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยสักนิด

.

.

ระหว่างที่เขาขับรถกลับบ้านอยู่นั่น สมองก็มีแต่เรื่องอดีตแว็บเข้ามาในหัวตลอดเวลา ภาพทุกอย่างมันชัดมาก มากเหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้น...

แอดดด~

เด็กหนุ่มเดินเข้าห้องนอนแม่ตัวเองเพราะยิ่งดึกเขาก็ยิ่งคิดถึงอ้อมกอดของปิ่นมุก ตั้งแต่แม่จากไปมีเพียงเตียงของแม่เท่านั้นที่คลายความเหงาได้บ้าง ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องล้วนเป็นความทรงจำดีๆสำหรับเด็กหนุ่ม

พายุหยิบไดนารี่เล่มโปรดของแม่ขึ้นมา เขาไม่เคยคิดจะเปิดอ่านเลยสักครั้งเพราะรู้ดีว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของแม่ แต่ขอแค่ได้หยิบจับสิ่งที่แม่ชอบเปิดมาอ่านด้านในเขาก็รู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว

พรึ่บ!

“รูปอะไรกัน” พายุก้มมองพื้นที่มีรูปถ่ายใครบางคนหล่นออกมา เขาเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาก่อนจะพลิกเพื่อดูรูป...

“...” ภาพที่เห็นคือปิ่นมุกกับผู้หญิงคนนั่น ผู้หญิงที่ย่างกรายเข้ามาแทนที่แม่ของเขา

“เป็นเพื่อนกันเหรอ” นอกจากรูปที่เขาเห็นยังมีข้อความอีกมากมายที่บ่งบอกว่าสองคนนั่นเป็นเพื่อนรักกัน!!

.

ในเมื่อแม่ของเธอเป็นคนเริ่มและแย่งชิงทุกอย่างที่ควรเป็นของแม่เขา เขาจะทำทุกอย่างให้สาสมกับสิ่งที่เขาและแม่ได้รับ ทุกคนต้องได้รับความเจ็บปวดเหมือนอย่างปิ่นมุก สิ้นความคิดพายุเร่งเครื่องมุ่งตรงไปคฤหาสน์ทันที

.

.

.

@คฤหาสน์เจริญกุล

“เป็นไงบ้าง ฝึกงานวันแรกสนุกไหม” ภาคภูมิเอ่ยถามน้ำขิงระหว่างร่วมโต๊ะรับประทานอาหารมื้อค่ำ

“สนุกดีค่ะ พี่ๆใจดีกันทั้งนั้นเลย” น้ำขิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส

“ดีแล้ว แม่ก็ภาวนาให้ลูกเจอเพื่อนที่ทำงานที่เข้ากับลูกแม่ได้” น้ำตาลเอื้อมมือลูบแขนลูกสาว

“...” น้ำขิงยิ้มแฉ่งให้น้ำตาลแม่ของเธอ

“แต่ลุงก็อยากให้หนูมาฝึกที่บริษัทลุงมากกว่าอยู่ดี ลืมแล้วรึไงว่าลุงก็มีบริษัทอสังหา...”

“...ถ้าบอกลุงก่อน ไม่มีทางที่จะยอมให้ไปฝึกบริษัทคู่แข่งเด็ดขาด” และยิ่งเป็นบริษัทคู่แข่งที่ไม่ได้แข่งแค่เรื่องธุรกิจยิ่งทำให้ภาคภูมิรู้สึกลำบากใจขึ้นมา

“โธ่คุณ ก็ลูกไม่รู้นี่คะ” น้ำตาลหันไปบอกสามี

“ใช่ไง ถ้ารู้แล้วยังไปอีก ลุงน้อยใจจริงๆด้วย”

“ฝึกแค่สี่เดือนเองค่ะ”

“เรียนจบมาทำงานที่บริษัทสิ อยากทำตำแหน่งอะไรเลือกได้เลย”

“ขิงแค่อยากมาเรียนรู้งานแล้วกลับไปหางานแถวภูเก็ตมากกว่าอ่ะค่ะ ไม่อยากให้ยายอยู่คนเดียวค่ะ” ใช่ น้ำขิงไม่ได้ต้องการมาอยู่ที่นี่ถาวรเธอแค่ต้องการฝึกงานเท่านั้น และเธอไม่ได้ต้องการอยู่บ้านหลังนี้ด้วยหลังจากจัดการเรื่องหอพักจบก็จะย้ายออกทันที

“พายายมาอยู่ด้วยกัน คนเยอะจะได้ไม่เหงา” ภาคภูมิจึงเสนอต่อ

“อย่าเลยค่ะคุณ ตาลไม่อยากมีปัญหากับคุณพายุ” น้ำตาลรีบแย่งพูดขึ้นมาเพราะกลัวลูกสาวจะเห็นด้วย

“จะไปสนใจมันทำไม อย่าพูดถึงเลยเสียบรรยากาศหมด”

เมื่อภาคภูมิพูดจบทุกคนได้แต่เงียบไม่มีใครกล้าเอ่ยต่อซึ่งไม่มีใครรู้เลยว่าทุกบทสนทนามีใครบางคนแอบฟังอยู่...

 

Next ep.

“คุณ!!”

“ตกใจทำไม นี่มันบ้านฉัน”

“แต่นี่มันห้องของฉัน คุณเข้ามาทำไม”

 

——————————

ฝากกดติดตามกดไลก์ด้วยนะคะ

🖤

 

 

 

 

ความคิดเห็น