แทคฮยองจี
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ช่วยใจดีกับเราด้วยนะคะ

น่านฟ้าล่ารัก 18

ชื่อตอน : น่านฟ้าล่ารัก 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2563 12:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านฟ้าล่ารัก 18
แบบอักษร

สนามบินดอนเมือง

แสงเหนือกับสกายพึ่งลงเครื่องได้ไม่นานหลังจากที่น่านฟ้าจองตั๋วเครื่องบินให้ภรรยาเดินทางไปรับลูกกลับมาจากต่างจังหวัดเพียงคนเดียว เพราะตัวเองติดงานมีไฟลต์บินไปยุโรปทำให้ไม่สามารถไปด้วยกันได้ เด็กชายเหนือฟ้า หรือน้องสกายเดินสะพายเป้ใยเท่ากับตัวเองเดินจับมือกับหม่าม๊าออกจากประตูเพื่อไปยังรถที่มาจอดรอรับ

"หม่าม๊าหนูอยากหาคุณพ่อ"

"คุณพ่อไม่ยุโรปครับพรุ่งนี้ดึก ๆ ถึงจะกลับ"

"หนูคิดถึงคุณพ่อจัง" สกายทำเสียงเศร้า แสงเหนือลูบผมเด็กชายด้วยความเอ็นดู

โถ่เอ๊ย เจ้าอ้วน

"พรุ่งนี้คุณพ่อก็มาแล้วครับ" แสงบอกพร้อมส่งกระเป๋าเดินทางของเจ้าอ้วนให้กับคนขับรถที่มารอ

สกายรีบขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังอย่างรวดเร็วหลังจากที่ได้ปลดเป้ใบใหญ่ที่ใส่ตุ๊กตาตัวโปรดไว้จนเต็ม แสงเหนือตามเข้าไปด้วยพร้อมกับแก้วเครื่องดื่มของสกายในมือ และถุงขนมอีกมากมาย

"หม่าม๊ากินอันนั้น" เมื่อรถเริ่มออกตัวสกายก็ร้องขอกินขนมที่ซื้อมาจากร้านกาแฟในสนามบิน แสงเหนือก็ต้องคอยแกะออกให้และเอาให้กินอย่างระมัดระวังกลัวจะทำหกเลอะบนรถทั้งที่ความจริงจะทำเลอะยังไงก็ได้ แต่ไม่เอาดีกว่าเขาไม่ชอบให้รถสกปรก

"คุณแสงจะแวะที่ไหนไหมครับ"

"ไม่ครับ กลับบ้านเลย"

"ครับ"

กว่าจะฝ่ารถติดกลับมาถึงบ้านได้ก็เกือบจะหกโมงแล้ว ตอนนี้แม่บ้านกำลังช่วยกันตั้งโต๊ะอาการเย็นวันนี้แขกร่วมโต๊ะมีเพียงแสงเหนือ พ่อของน่านฟ้า และสกายเท่านั้น ทุกคนรู้ว่าสกายจะมาวันนี้ก็ทำของโปรดไว้ให้หลายอย่างทั้งไข่ตุ๋นและเมนูกุ้งที่เจ้าตัวชอบ ส่วนเด็กชายตัวกลมก็อ้อนเก่งเหลือเกินลงจากรถได้ก็วิ่งเข้าไปในครัวสวัสดีพี่ ๆ น้า ๆ คนในบ้านจนครบ ทุกคน

"อู้ยยย นั่นใครน่ะ ใช่หลานปู่หรือเปล่า"

"ใช้ ค้าบบบ" สกายยิ้มจนเห็นฟันเรียงกันวิ่งจู๊ดเข้าไปกอดคุณปู่เต็มรัก แล้วก็ถูกชายแก่อุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน "คุณปู่ๆ หนูคิดถึงคุณปู่มากเลยค๊าบ"

"ปู่ก็คิดถึง"

ฟอด!

แสงเหนือให้สกายอยู่กับปู่ ส่วนตัวเองก็ยกกระเป๋าลูกขึ้นไปเก็บที่ห้องให้ ทั้งยังจัดเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าเข้าตู้ให้เรียบร้อย เอาพี่ตุ๊กตาในกระเป๋าออกมาจัดให้ที่เตียงต้องรอพรุ่งนี้เช้าถึงจะได้เอาไปซัก

"จัดของหรอคะคุณ"

"อ่อครับ" แสงเหนือกันไปตอบแม่บ้านคนหนึ่งที่เข้ามาทำความสะอาด 

“คุณแสงลงไปทานข้าวเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่ทำต่อให้นะคะ” 

“ไม่เป็นไรครับจะเสร็จแล้ว พี่ทำงานของพี่เถอะ” 

แสงเหนือมักจะใจดีแบบนี้เสมอทำให้เป็นที่รักของทุกคนในบ้าน ช่วงแรกที่เข้ามาก็มีบ้างที่คนจะนินทาแต่อยู่ไปอยู่มาทุกคนก็ยอมรับในตัวเขาและรักเขาอย่างไม่มีข้อสงสัย 

“หม่ามี๊!!! กินข้าวววว” เสียงเจ้าสกายดังมาก่อนตัวเสียอีก 

“ครับๆ” แสงเหนือตอบกลับไปแล้วจึงจูงมือลูกชายลงไปกินข้าวที่โต๊ะพร้อมพ่อของน่านฟ้า

 

 

 

อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเปิดเรียนของเจ้าอ้วนแล้วดังนั้นวันนี้ที่คุณน่านฟ้าว่างเราทั้งสามคนจึงถือโอกาสออกมาเดินห้างซื้อของเตรียมเปิดเรียน ซึ่งที่แผนกเครื่องเขียนก็มีแต่พ่อแม่ที่พาลูก ๆ มาซื้อของกันทั้งนั้น 

“หม่ามี๊ หนูอยากได้อันนี้” เจ้าอ้วนวิ่งมาพร้อมกับกล่องดินสอลายซูเปอร์ฮีโร่ที่กำลังเป็นกระแสอยู่ช่วงนี้ 

“เท่าไหร่ครับ” 

“เอ่อ...” เจ้าอ้วนทำท่าคิดแล้วนับนิ้วเหมือนไม่รู้ว่าของที่ตนเองถือมาราคาเท่าไหร่ ก็เจ้าอ้วนพึ่งจะอนุบาล 3 เองนับเลขหนึ่งถึงร้อยได้ก็เก่งแล้ว 

“ป่ะ คุณพ่อพาไปดู” สุดท้ายก็เป็นคุณน่านฟ้าที่จูงมือลูกชายไปดูราคา 

ผมมองตามแล้วยิ้มบางให้ตามหลังพ่อลูกที่เดินไปดูราคาของกล่องดินสอ ที่โซนเครื่องเขียนมีพ่อแม่และนักเรียนพอประมาณพวกเขาต่างก็มองเจ้าอ้วนที่วิ่งไปถามพ่อเขาเสียงเจื้อยแจ้วเกี่ยวกับพวกเครื่องเขียน 

“สกายมาหาหม่ามี๊” ผมเรียกลูกกลับมาหาตัวเอง ขืนปล่อยให้อยู่กับพ่อเขามีหวังได้เหมาเครื่องเขียนทั้งชั้นแน่ 

“มีอะไร” คุณน่านฟ้าถาม 

“ไปหาอะไรกินดีกว่าครับ นี่ก็บ่ายแล้ว” 

“ได้สิ” คุณน่านฟ้าพยักหน้า “อยากกินอะไรลูก” เขาถามลูกชายที่เกาะแขนผมเป็นลูกลิงไม่ยอมปล่อย 

“กินกุ้งงงง” 

“กุ้งอีกแล้วหรอลูก” 

“ค๊าบ กินกุ้งนะหม่ามี๊ นะๆ” เจ้าอ้วนงอแงไม่เขย่าแขนผมไปมา 

“งั้นกินสุกี้กัน” คุณน่านฟ้าเสนอ 

“เอ็มเค?” 

“คงแบบนั้น ง่ายดีมีข้าวด้วย” 

หลังจากตกลงกันได้แล้วเราทั้งสามคนก็มานั่งอยู่ในร้านอาหารแนวครอบครัวซึ่งเป็นร้านหนึ่งที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากของกลุ่มลูกค้า 

หม้อสุกี้แบบแบ่งน้ำซุปกำลังเดือดปุด ๆ เจ้าสกายนี่ดีใจใหญ่ที่ได้กินกุ้งสมใจ 

“คุณพ่อ อ้าม ๆ ๆ” มือป้อม ๆ ตักลูกชิ้นในจานของตัวเองไปจ่อปากคุณน่านฟ้าที่นั่งข้างๆ 

“อร่อยมาก” คุณน่านฟ้าเอ่ยชม เจ้าอ้วนก็ยิ้มกว้างดีใจใหญ่ 

“สกายกินผักด้วยครับ” ผมบอกและตักผักที่ต้มจนนิ่มใส่ในชามให้เจ้าอ้วนด้วย 

เรานั่งกินไปสักพักพนักงานก็ออกมาเต้นเพลงประจำร้านตามช่วงเวลา เจ้าสกายสนุกใหญ่ถึงกับลงไปเต้นกับพี่ ๆ ด้วย เรียกรอยยิ้มของคนที่อยู่โต๊ะข้างๆได้เป็นอย่างดี 

“มาหม่ำ ๆ ก่อน” ผมเรียกเจ้าอ้วนที่ทำท่าจะวิ่งตามพี่พนักงานที่พึ่งเต้นเสร็จไปเอาไว้ คุณน่านฟ้าก็รีบคว้าตัวไว้ก่อนที่เจ้าอ้วนจะไปวุ่นวายสร้างความรำคาญให้ลูกค้าคนอื่นๆ 

'ลูกเราไม่ได้น่ารักสำหรับทุกคน และเด็กซนคือเด็กเปรต' 

นั่นคือสิ่งที่ผมระลึกไว้เสมอเวลาที่พาลูกออกไปข้างนอก สิ่งที่เราคิดว่าน่ารักสำหรับคนอื่นมันอาจจะไม่ใช่ และการที่ลูกเราอยากรู้อยากเห็น เล่นซนไปทั่ว ไม่ได้แปลว่าลูกเราเป็นเด็กฉลาด ในที่สาธารณะเราจะต้องไม่สร้างความรำคาญให้กับคนอื่น

คุณน่านฟ้าจับสกายเข้ามานั่งที่ฝั่งติดผนังแล้วแกะกุ้งใส่ชามข้าวให้พร้อมกับตักน้ำของเป็ดย่างราดให้เพิ่มรสชาตินิดหน่อย เจ้าอ้วนก็ตักกินอย่างเอร็ดอร่อยผมเองที่ไม่ค่อยชอบอะไรจำพวกนี้ก็กินไปไม่มากแต่สั่งข้าวมากินแทน หลังจากที่เรากินข้าวกลางวันแล้วเราทั้งสามคนก็กลับบ้านทันที

เจ้าสกายพอถึงบ้านก็เหมือนแบตหมดนอนสลบไสลกอดพี่ตุ๊กตาหลับไปแล้วเหลือแค่ผมกับคุณน่านฟ้าที่นอนเล่นขนาบอยู่ทั้งสองข้างของเจ้าอ้วน

"แสงเหนือ"

"ครับ" ผมเหลือบตาไปมองเขาเล็กน้อย คุณน่านฟ้าก็ยิ้มกลับมาให้

"คิดยังไงเรื่องไปทำงานกับพ่อ" 

"อืม คิดแล้วครับ"

หลายวันก่อนเขาพูดเรื่องที่จะให้ผมเข้าไปทำงานตำแหน่งรักษาการแทนระหว่างที่คุณน่านฟ้ายังไม่ลาออกจากที่ทำงานเดิม ตอนแรกก็ไม่แน่ใจในตนเองเท่าไหร่แต่ได้พ่อคุณน่านฟ้าช่วยพูดกล่อมและเอาผลประเมินงานจากบริษัทเก่าของผมมาให้ดูทั้งยังอธิบายขอบเขตการทำงานให้ผมได้เข้าใจ เขาไม่ได้บังคับให้ผมตอบตกลงในทันทีแต่ให้เวลาผมได้คิด และผมคิดว่า...

"ผมตกลงครับ เบื่อ ๆ อยู่บ้านพอดี"

"มันไม่ใช่ที่เล่น ๆ นะครับหนู"

"หนูก็ไม่ได้ไปเล่น ๆ " ผมยิ้มพร้อมยักคิ้วให้อย่างกวนๆ

 

 

 

 

 

ในวันเปิดเรียนวันแรกของสกายก็คือวันไปทำงานวันแรกของแสงเหนือในฐานะ 'ผู้รักษาการแทนประธานกรรมการบริหาร' ชื่อตำแหน่งยาวพอ ๆ กับชื่อกรุงเทพฯ แสงเหนือเองก็ไม่แน่ใจว่าตนเองเรียกชื่อตำแหน่งถูกหรือเปล่า เขามีรถประจำตำแหน่งที่น่านฟ้าแอบไปซื้อมาเซอร์ไพรส์เมื่อวานพร้อมเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ อย่าง

'คนอื่นเขาจะเอาไปนินทา' 

คิดดูเถอะว่าเขาเหตุผลมันฟังขึ้นที่ไหน แต่แสงเหนือก็ไม่อยากจะขัดใจเพราะยังไงน่านฟ้าก็ต้องใจซื้อมาให้เขาจึงรับไว้อย่างเต็มใจ แม้ว่าสุดท้ายจะให้คนขับรถเป็นคนขับให้ก็ตาม

"เชิญครับท่าน"

แสงเหนือรู้สึกแปลกใหม่กับการเข้ามารับตำแหน่งที่นี่มากๆ อย่างแรกเลยคือยามที่มาเปิดประตูให้ทั้งยังสรรพนามไม่คุ้นหูอย่าง 'ท่าน' เมื่อก่อนที่ทำงานเดิมก็เรียกแค่ พี่แสง น้องแสง หรือไม่ก็คุณแสง แต่ที่นี่ต่างออกไปและดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนสำคัญของที่นี่อีกด้วย 

"สวัสดีครับ ผมวิเชียรผู้จัดการใหญ่ที่นี่ครับ"

"สวัสดีครับ" แสงเหนือยกมือไหว้ คุณผู้จัดการใหญ่ถึงกับต้องรีบรับไหว้ในทันที "ความจริงไม่เห็นจะต้องมาต้อนรับผมก็ได้นี่ครับ"

"ไม่ได้หรอกครับท่าน"

"..." แสงเหนือไม่ตอบเขาเลิกคิ้วนิด ๆ เท่านั้นเอง "ห้องทำงานผมอยู่ไหนครับ"

"ตามผมมาทางนี้เลยครับ" คุณผู้จัดการใหญ่บอกและเดินนำเข้าไปด้านใน

เมื่อเดินเข้ามาภาในตัวอาคารพนักงานต้อนรับที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ก็รีบลุกขึ้นมาทำท่านราวกับต้อนรับเขาแบบนั้น แสงเหนือเดินตามผู้จัดการใหญ่ไปยังลิฟต์ที่ติดคำว่า 'VIP' ตัวใหญ่ๆไว้ด้านบน พวกผู้บริหารนี่อภิสิทธิ์ชนโดยแท้แสงเหนือคิดในใจ บรรยากาศในลิฟต์ค่อนข้างอึดอัดเพราะนอกจากแสงเหนือแล้วก็มีคนขับรถที่ถือกระเป๋ามาให้กับคุณผู้จัดการใหญ่ด้วยอีกคน

"ท่านมาจะรักษาการแทนกี่วันครับ"

"ไม่ทราบครับ"

"เอ่อ..."

"ผมยังไม่รู้อะเลยครับ" แสงเหนือตอบไปตามตรง

ผู้จัดการใหญ่แอบเหวอไปนิดทั้งยังแอบนินทาแสงเหนือในใจอีกว่าเป็นเด็กรุ่นใหม่ไม่มีความสามารถอาศัยบารมีรุ่นพ่อเข้ามาบริหารกิจการเท่านั้น

"ไว้...วันประชุม จะบอกแล้วกันนะครับว่าผมจะทำอะไรบ้าง"

"ค...ครับ"

ผู้จัดการใหญ่และคนขับรถส่งเขาที่หน้าห้องทำงาน แสงเหนือเข้ามาดูห้องทำงานที่กว้างพอ ๆ กับห้องนอนที่บ้านทั้งยังมีห้องน้ำส่วนตัวมุมชงกาแฟ และที่สำคัญมีตู้เสื้อผ้าและเมื่อดันตู้เสื้อผ้าออกไปก็จะพบกับห้องลับที่ซ้อนอยู่ข้างในนั้นคือ 'ห้องนอน'

"แบบนี้ก็แอบนอนกลางวันได้น่ะสิ" แสงเหนือพึมพำคนเดียวก่อนจะดึงตู้ให้ปิดกลับมาตามเดิม

ตลอดทั้งวันแสงเหนือไม่มีงานอะไรเลยจนเขาแอบหงุดหงิด ดังนั้นในตอนนี้ที่ใกล้เวลาลูกเลิกโรงเรียนแสงเหนือจึงถือโอกาสหนีกลับมาเสียเลย แสงเหนือเดินออกมาจากห้องทำงานมองพนักงานที่ต่างก็ก้มหน้าก้มตาทำงานไม่ได้ให้ความสนใจเขาเหมือนในครั้งแรกที่มา แสงเหนือจำได้ว่าต้องเดินไปทางไหนลิฟต์อยู่ตรงไหน และไม่นานเขาก็ลงมาที่ชั้นล่างและโทรเรียกคนขับรถให้มารับที่หน้าบริษัท

"เป็นอะไรครับคุณแสงสีหน้าไม่ดี"

"ผมว่าผมไม่เหมาะกับที่นี่"

"ทำไมล่ะครับ?"

"ไม่รู้สิครับ วันนี้ไม่มีงานอะไรให้ผมทำเลยเซ็นเอกสารสักใบก็ไม่มี" แสงเหนือบ่นกับคนขับรถที่กำลังขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนของสกาย

คนขับรถไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะฟังจากน้ำเสียงของเจ้านายแล้วก็พอจะรู้ว่าไม่พอใจกับการมาทำงานในวันนี้สักเท่าไหร่ ระหว่างทางที่รอให้รถค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามถนนที่การจราจรติดขัดก็มีสายที่ไม่คุ้นเท่าไหร่โทรเข้ามาหาแสงเหนือ

"สวัสดีครับ..." แสงเหนือรับสายอย่างสุภาพ "ผมออกมารับลูกครับ ผมบอกเลขาที่หน้าห้องแล้วเธอไม่ได้บอกหรอครับ?" แสงเหนือพยายามอธิบายอย่างใจเย็น

แสงเหนือถอนหายใจหลังจากทราบว่าเลขา ฯ ที่อยู่หน้าห้องไม่ได้ให้ความสนใจกับคำสั่งของเขาเลยสักนิด แสงเหนือบอกปลายสายให้นำเอกสารส่งเมสเซนเจอร์มาให้ที่บ้านแทน ในวันรุ่งขึ้นจะนำกลับไปให้ ปลายสายไม่ได้พูดอะไรอีกทำเพียงแค่ตอบตกลงอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

"คุณแสงจะกลับเข้าบริษัทไหมครับ"

"ไม่ครับ รับน้องสกายแล้วกลับบ้านเลย"

"ได้ครับ"

เมื่อรับสกายที่โรงเรียนแล้วแสงเหนือก็มุ่งหน้ากลับบ้านในทันทีและเป็นจังหวะเดียวกับที่คนส่งของเอาเอกสารมาส่งให้ที่หน้าบ้าน

"ขอบคุณครับ" แสงเหนือยิ้มให้แล้วรับเอกสารมา เจ้าสกายเองก็ยืนถือแก้วน้ำหวานอยู่ข้าง ๆ ด้วย "ไปครับลูกเข้าบ้าน"

...

...

"กลับมาแล้วครับ" แสงเหนือพูดบอกกับคนที่อยู่ในบ้าน

"ทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้างหนูแสง" พ่อของน่านฟ้าถาม 

"ไม่ค่อยดีครับ"

แสงเหนือบอกด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เขาไม่เคยทำงานในตำแหน่งใหญ่ขนาดนี้ ที่เคยทำก็คือตำแหน่งพนักงานต๊อกต๋อยอยู่ในออฟฟิศเล็ก ๆ ที่มีเพื่อนร่วมงานนับสิบคนที่อยู่ในนั้น ไม่เคยมีห้องส่วนตัวที่ใหญ่โตและไม่เคยต้องทำงานกับคนมากขนาดนี้

"ค่อย ๆ ปรับตัวกันไปเดี๋ยวอีกหน่อยก็ชิน"

"เอ่อ...คุณพ่อครับ" แสงเหนือเรียบ ๆ เคียง ๆ ขึ้นอย่างเกรงใจ "ถ้าผมจะขอเปลี่ยนเลขาที่หน้าห้องจะได้ไหมครับ"

"มีปัญหาหรอ?"

"ครับ"

แสงเหนือเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พ่อของน่านฟ้าฟังท่านเองก็พอจะรู้มาบ้างแต่เพราะเลขาฯคนนี้เป็นเด็กฝากของกรรมการบริหารคนหนึ่งในบริษัทจึงไม่ค่อยมีใครกล้าตำหนิ หรือตักเตือน ชายแก่พยักหน้าอย่างพอใจกับการที่ตัดสินใจให้แสงเหนือเข้าไปทำงานที่บริษัท เหตุหนึ่งที่ตัดสินใจแบบนี้คือแสงเหนือเป็นคนนอก ไม่มีคอนเนกชั่นกับใครทั้งสิ้นในบริษัท ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับใครทั้งนั้นทำให้แสงเหนือกล้าที่จะพูดเรื่องที่คนอื่น ๆ ในบริษัทไม่กล้าพูด

"อืม...หนูแสงอยากทำอะไรก็ทำเลย ตอนนี้อำนาจทุกอย่างอยู่ที่หนู"

"จะดีหรอครับ?"

"อะไรดีก็เอาไว้ อะไรไม่ดีก็เปลี่ยนธุรกิจเราจะต้องมีการพัฒนาตลอดเวลา อย่าให้เรื่องความสัมพันธ์เข้ามาอยู่เหนือการตัดสินใจ"

"ครับ" 

ในระหว่างที่พูดคุยกันเกี่ยวกับการไปทำงานที่วันแรกของแสงเหนือ น่านฟ้าก็กลับเข้ามาพอดีพร้อมถุงในมือหลายใบ แสงเหนือรีบลุกเข้าไปรับเอาถุงทั้งหมดเข้าไปเก็บในครัวและหาน้ำเย็นๆออกมาให้สามี

"น้ำครับ"

"ขอบคุณครับ ไปทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้าง" น่านฟ้าดื่มน้ำไปเล็กน้อยแล้วถามขึ้นแสงเหนือจึงเล่าให้ฟังอีกครั้งหนึ่ง โดยครั้งนี้มีเจ้าสกายเข้ามานั่งอยู่ด้วยเพราะวอแวจะชวนคุณพ่อไปเล่นกับตนเองที่สวนหลังบ้าน จนในที่สุดก็ต้องยอมไปเล่นกับลูกก่อน

"เดี๋ยวตอนนอนผมเล่าให้ฟังแล้วกัน"

"ครับ พี่พาลูกไปเล่นก่อน"

"ครับ"

 

 

TBC

ไม่มีอะไรจะทอล์กนอกจาก เม้นให้เราด้วยนะคะ // ไหว้ย่อ

ความคิดเห็น