Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2564 19:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.1
แบบอักษร

 

 

“นิจิ คาเฟ่ ยินดีต้อนรับค่ะ”พนักงานที่กำลังง่วนกับงานการเสิร์ฟขนมให้ลูกค้าอยู่เอ่ยต้อนรับลูกค้าที่เดินเข้ามาที่ร้านก่อนที่จะหันมามองคนที่มาใหม่ 

“อ้าวพี่พายเองเหรอ”รุ้งรดาหรือรุ้งที่กำลังเดินมาจากโต๊ะของลูกค้าพูดขึ้นเมื่อเห็นหน้าของผู้เป็นเพื่อนของพี่สาว 

“ใช่จ๊ะ พี่กับหมอกนัดกันไว้ที่นี้เดี๋ยวซักพักก็คงมา”พระพายหรือพายพูดให้รุ้งรดาฟัง 

“งั้นพี่พายนั่งก่อนค่ะเดี๋ยวพี่หมอกก็คงมาแล้วค่ะ พี่พายเอาขนมหรือเครื่องดื่มอะไรก่อนไหมคะ”รุ้งรดาถามขึ้นเมื่อพาเพื่อนของพี่สาวไปนั่งที่โต๊ะ 

“เอากาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลจ๊ะ ช่วงนี้ต้องไดเอท55”พระพายยิ้มให้กลับน้องสาวของเพื่อนที่เป็นเจ้าของคาเฟ่แห่งนี้ 

“ได้ค่ะ รอซักครู่นะคะ”เธอยิ้มตอบพร้อมกับรับเมนูก่อนที่จะเดินไปที่เคาน์เตอร์กาแฟ 

หลักจากนั้นเสียงประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งปรากฏเป็นสาวสวยรูปร่างเล็กเดินตรงมาที่น้องสาวของเธอ 

“รุ้ง พายมายัง”อวัศยาหรือหมอกถามหาเพื่อนที่เธอได้นัดเอาไว้ที่นี้กับน้องสาวของเธอ 

“มาแล้วพี่หมอกนั่งอยู่ตรงโซนb เออพี่นัดพี่พายไว้เหรอ”น้องสาวของเธอถามขึ้นด้วยความสงสัย 

“ใช่ เห็นพายบอกว่ามีเรื่องจะบอกก็เลยนัดมานี้เลยพอคุยกันเสร็จพี่จะไปรับตะวันต่อ”เธอตอบน้องสาวของเธอก่อนที่จะเดินไปหาเพื่อนของเธอ 

“หวัดดีจร้า แกมานานยัง”เธอถามเพื่อนของเธอขึ้นก่อนที่จะลงนั่งที่ฝั่งตรงข้ามของเพื่อนสนิท 

“พึ่งมาเหมือนกัน แกไม่กินอะไรหน่อยเหรอได้ข่าวว่าพึ่งตรงมาจากโรงพยาบาลเลยไม่ใช่เหรอ”เพื่อนสนิทของเธอถามขึ้น 

“อ่อไม่อ่ะ เดี๋ยวคุยกับแกเสร็จฉันจะไปรับตะวันต่อเดี๋ยวค่อยไปกินด้วยกันทีเดียว”เธอตอบเพื่อนสนิทออกไป 

“อ่อ อะนี้แก”เพื่อนของเธอยื่นซองๆหนึ่งให้เธอ 

“อะไรของแกนี้เนี่ย ซองผ้าป่าเหรอ”เธอรับซองนั้นก่อนที่จะพลิกซ้ายพลิกขวาเพื่อสำรวจแล้วจึงเปิดซองออกไป 

“ฉันกับวัฒน์กำลังจะแต่งงานกันจร้าาาา”เพื่อนของเธอพูดขึ้นเมื่อเธอกำลังดูการ์ดอยู่ 

“ดีใจด้วยแก ว่าแต่ทำไมไปแต่งที่ญี่ปุ่นล่ะ”เธอเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยเมื่อดูสถานที่จัดงานที่เขียนอยู่ในการ์ดเชิญ 

“ก็เมื่อปีที่แล้ววัฒน์เขาขอฉันแต่งงานที่โอซาก้าแล้วอีกอย่างตอนนี้วัฒน์เขาก็ทำงานอยู่นั้นด้วย ฉันก็เลยอยากไปจัดงานแต่งที่นู้นส่วนแกต้องมาเพราะแกต้องมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ฉันนะ”เพื่อนเธอเอ่ยขึ้นแกมบังคับ 

“งานแต่งแกถึงแกไม่เชิญฉันก็ไปจร้าา”เธอพูดขึ้นอย่างขำๆก่อนเก็บเชิญลงในกระเป๋าที่เธอนำติดตัวมาด้วย 

“แกพาตะวันมาด้วยซิ หลานจะได้ไปเที่ยวด้วย”เพื่อนของเธอเสนอขึ้น 

“ขอดูก่อนนะแก ช่วงนี้เห็นซึมๆกลับบ้านมาทุกวันเลย”เธอนั่งคุยสารทุกข์สุกดิบกับเพื่อนเธอต่ออีกซักพักก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาที่ติดไว้ที่กำแพงว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามแล้ว 

“เออพายนี้บ่ายสามแล้วเดี๋ยวฉันต้องไปรับตะวันที่โรงเรียน ฉันขอตัวก่อนนะ”เธอบอกลากับเพื่อนทันทีเมื่อเห็นเวลาว่าเธอต้องไปรับลูกชายของเธอแล้ว 

“โอเคแกรีบไปเถอะเดี๋ยวหลานจะรอ”พระพายตอบกลับไปก่อนที่พวกเธอจะแยกย้ายกันมาทำธุระของตนเองต่อ 

หลังจากที่เธอคุยกับเพื่อนของเธอเสร็จก็ต้องรีบขับรถไปรับลูกชายคนเดียวของเธอทันทีแต่ในขณะที่ขับรถก็ทำให้เธอคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้นจนกระทั่งมาถึงโรงเรียนของลูกชายเธอทันที ก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นลูกชายของเธอที่เดินคอตก ทำหน้าเศร้ามาตั้งแต่หน้าโรงเรียนจนมานั่งบนรถ 

“ตะวันครับ วันนี้ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างครับ”เธอถามลูกชายของเธอที่ยังนั่งก้มหน้าอยู่ด้วยคำถามแสนธรรมดาที่เธอถามลูกชายของเธออยู่ทุกวันแต่สำหรับวันนี้มันต่างจากทุกวันที่ผ่านมา 

“แม่หมอกครับ ผมมีพ่อเหมือนเพื่อนคนอื่นไหมครับ”ลูกชายเธอที่ยังนั่งก้มหน้าอยู่พูดขึ้น ส่วนคนที่ได้ยินคำถามนั้นก็ถึงกับนิ่งไปก่อนที่จะจอดรถข้างทางก่อนที่จะหันหน้าไปคุยกับลูกชายขึ้น 

“มีสิครับตะวัน ทำไมหนูถามแม่อย่างนั้นละครับ”เธอถามลูกชายขึ้นพร้อมกับปัดผมของลูกชายเธอ 

“วันนี้เพื่อนในห้องผมเขาไม่ให้ผมเล่นด้วย เขาบอกว่าผมเป็นลูกไม่มีพ่อเขาก็เลยไม่อยากเล่นกับผม”ลูกชายเธอพูดขึ้นก่อนที่จะร้องไห้ออกมา เมื่อเธอเห็นน้ำตาของลูกนั้นทำให้เธอปวดใจเป็นอย่างมากแต่เธอก็ทำได้แค่กอดปลอบลูกชายของเธอไว้ 

“ไม่ร้องนะครับตะวัน แม่อยู่นี้นะครับ”เธอปลอบลูกชายจนเสียงร้องไห้ของลูกชายเธอเบาลง 

“พ่ออยู่ไหนเหรอครับแม่ ทำไมเขาไม่เคยมาหาเราเลย”ลูกชายของเธอถามขึ้นเมื่อหยุดร้องไห้ 

“พ่อเขาไปอยู่ในที่ที่ไกลมากๆไงครับ แต่พ่อเขาอยู่กับเราตลอดอยู่ที่ตรงนี้ไงครับ”เธออธิบายให้ลูกชายของเธอฟังอย่างเข้าใจง่ายพร้อมกับชี้ไปที่สร้อยที่ลูกชายเธอใส่อยู่ 

“สร้อยเส้นนี้พ่อให้แม่ไว้ แม่อยากให้หนูใส่ไว้ตลอดนะครับ”เธอพูดกับลูกก่อนที่จะจูบลงไปที่หน้าผากของลูกชายเธอ 

“แม่ว่าเรากลับไปที่บ้านก่อนดีกว่า น้ารุ้งเขาเตรียมไอศกรีมรสโปรดของหนูไว้ด้วยนะครับ”เธอเบี่งประเด็นให้ลูกชายของเธอเลิกเศร้า 

“จริงๆเหรอครับ งั้นแม่หมอกรีบกลับบ้านกันครับ”ลูกชายของเธอพูดขึ้นอย่างดีใจเหมือนไม่เคยเศร้ามาก่อนหน้านี้เมื่อได้ยินเรื่องไอศกรีม 

“โอเคครับ”เธอลูบผมลูกชายก่อนที่จะออกรถเพื่อกลับบ้านไปทันที 

 

 

 

“กลับมาแล้วครับบบบบบ”ตะวันวิ่งมาจากรถทันทีเมื่อมาถึงบ้าน 

“ตะวันอย่าวิ่งครับ เดี๋ยวล้มน้าไม่ให้กินไอศกรีมนะ”รุ้งรดาพูดขึ้นเมื่อเห็นหลานชายวิ่งตรงมาที่เธอ 

“คิดถึงน้ารุ้งจังเลยครับ”ตะวันพูดด้วยแววตาที่สดใส 

“คิดถึงน้าหรือไอศกรีมกันแน่ครับ”รุ้งรดาพูดขึ้นก่อนที่จะยิ้มให้หลานชายของเธอ 

“ทั้งสองอย่างเลยครับ”ตะวันพูดกับน้าก่อนที่จะซบไปที่ไหล่ของน้าต่อ 

“ตะวันครับ เอากระเป๋าหนูขึ้นไปเก็บที่ห้องก่อนครับแล้วค่อยลงมากินข้าวแล้วค่อยมากินไอติม”อวัศยาที่เดินตามหลังลูกชายมาพูดขึ้น 

“ครับแม่หมอก เดี๋ยวผมมานะครับน้ารุ้ง”ลูกชายของเธอผละออกจากไหล่ของน้องสาวเธอก่อนที่จะเดินขึ้นไปเพื่อเก็บกระเป๋า 

“ช่วงนี้ทำไมพี่ดูเหนื่อยๆนะพี่หมอก งานหนักเหรอ”น้องสาวเธอถามขึ้นอย่างเป็นห่วง 

“อืม ก็ทำนองนั้นและ”เธอพูดกับน้องสาว 

“พักบ้างไหมล่ะ ตลอด5ปีที่ผ่านมาพี่เล่นทำงานไม่พักเลยตอนนี้รุ้งก็ทำงานเลี้ยงตัวเองได้แล้วนะพี่หมอก พี่หมอกไม่จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนี้ก็ได้นิ”น้องสาวของเธอจับมือของพี่สาวพร้อมกับพูดขึ้น 

“พี่ยังไม่ยังไม่รู้สึกว่าพี่ควรพัก ไม่ต้องเป็นห่วงนะพี่โอเค”เธอพูดกับน้องสาวของเธอพร้อมกับลูบมือของน้อสาวไปด้วย 

“จะไม่เป็นห่วงได้ไงอ่ะ รุ้งมีแค่พี่กับตะวันเป็นครอบครัวของรุ้งนะ”น้องสาวของเธอพูดขึ้นก่อนที่จะสวมกอดพี่สาวเธอจากข้างหลังพร้อมกับน้ำตาซึมเล็กน้อย 

“ร้องไห้เป็นเด็กไปได้นะเรา พี่ไม่เป็นไรจริงๆ”เธอพูดให้น้องสาวของเธอสบายใจก่อนที่จะพูดอีกเรื่องกับน้องสาวของเธอ 

“กลางเดือนหน้าพี่ไปงานแต่งพายที่โอซาก้าซัก2อาทิตย์นะ พี่ว่าจะพาตะวันไปด้วย”เธอพูดกับน้องสาวของเธอ 

“จะพาตะวันไปด้วยเหรอพี่หมอก”น้องสาวของเธอตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะถามขึ้น 

“อืม ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับลูกเลยก็เลยกะว่าจะพาไปเที่ยวด้วย”เธออธิบายให้น้องสาวฟัง 

“โอเคค่ะ รอบนี้ไม่ต้องเอาหลานกลับมาฝากรุ้งแล้วนะคะ”เธอเอ่ยแซวพี่สาวแต่สำหรับคนที่ได้ยินนั้นถึงกับนิ่งไป ส่วนรุ้งที่เห็นพี่สาวนิ่งไปก็ทำอะไรไม่ถูก 

“รุ้งขอโทษค่ะพี่หมอก รุ้งไม่ได้ตั้งใจ”เธอขอโทษพี่สาวที่ทำหน้านิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ 

“พี่โอเค พี่ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ขึ้นไปดูตะวันก่อนนะแล้วเดี๋ยวมานั่งกินข้าวด้วยกัน”หลังจากพูดจบเธอก็เดินขึ้นไปบนบ้านทันที ก่อนที่จะเดินลงมาพร้อมลูกชายของเธอเพื่อมาร่วมโต๊ะเพื่อกินข้าวด้วยกันซึ่งถือว่าเป็นกิจกรรมที่ทุกคนในบ้านที่มีสมาชิก3คนคือ เธอ น้องสาวและลูกชายของเธอจะได้ใช้เวลาร่วมกัน ส่วนพ่อแม่ของเธอนั้นเสียชีวิตไปหมดแล้วโดยที่พ่อของเธอนั้นประสบอุบัติเหตุเนื่องจากดินถล่มขณะที่กำลังขับรถกลับมาที่บ้าน ส่วนแม่ก็ตรอมใจจนเสียชีวิตตามพ่อไปตอนที่เธออายุ17ปีและเข้าเรียนแพทย์ปีแรก หลังจากนั้นมาฉันจึงต้องดูแลตัวเองและน้องมาโดยตลอดแต่โชคยังดีที่พ่อแม่ทิ้งเงินประกันชีวิตไว้ก้อนหนึ่งที่พอจะทำให้ชีวิตของเธอและน้องที่มีอายุแค่12ปีไม่ลำบากมากนัก 

#เป็นไงกันบ้างสำหรับตอนแรก...ชอบกันหรือเปล่า... ถ้าชอบก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ในการเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น