ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ

ชื่อตอน : Knight s & Magic I

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 613

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2563 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Knight s & Magic I
แบบอักษร

" ฟู่~ เท่านี้ก็เตรียมพร้อมแล้วล่ะนะ"

 

ฮายาโตะถอนหายใจออกมาแล้ววางกระเป้าเป้ใบนึงไว้ข้างๆ

 

"แต่ว่าถึงจะเตรียมอาหารกับอุปกรณ์หลายๆอย่างก็เถอะแต่ตัวเอาตอนนี้ก็มีแค่วิชาดาบ....นี่คุณพระเจ้าไม่คิดจะมอบพลังอะไรให้บ้างเลยเหรอครับ"

 

ฮารุโตะบ่นออกมาแล้วเดินไปที่เตียงนอน

 

"[สเตตัส]"

 

ฮารุโตะล้มตัวลงนอนแล้วพึมพัมออกมา จากนั้นหน้าต่างโฮโรแกรมก็ปรากฏออกมา

 

[ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีบริการพิเศษน่ะ แต่ว่าการจะให้ไปตะลุยต่างโลกด้วยวิชาดาบอย่างเดียวมันก็ดูใจร้ายไปจริงๆนั้นแหละ ถ้างั้นจะมอบพลังให้ซักอย่างละกัน]

 

อยู่ๆข้อความในโฮโรแกรมก็ค่อยๆหายไปไม่นานก็มีข้อความใหม่เพิ่มเข้ามา

 

[เวลา: พลังที่สามารถควบคุมเวลาได้ดั่งใจนึกไม่ว่าจะเร่งหรือลดความเร็วของเวลาและยังสามารถหยุดเวลาได้อีกด้วย แต่ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้

คำเตือน! ไม่ควรใช้พลังในแทรกแซงเวลามากเกินไปเพราะอาจมีผลข้างเคียง]

 

"เออ....ก็ดีใจอยู่หรอกที่ให้พลังมาน่ะ ถึงจะดูสุดยอดก็จริงแต่ดันมีข้อเสียแถมไม่บอกอีกต่างหากว่าข้อเสียคืออะไร นี่!! พระเจ้าอธิบายเพิ่มให้หน่อยได้รึเปล่าครับ"

 

ฮารุโตะเรียกออกมาแต่ก็ไม่มีข้อความตอบกลับมาเลย

 

"หะๆ ยังคงให้อะไรเข้าใจอยากเหมือนเคย สงสัยคงต้องหาเครื่องทุ้นแรงจริงๆแล้วสินะ"

 

ฮารุโตะมองไปที่แผ่นอนิเมะเรื่องหนึ่งที่วางไว้ใกล้ๆเดิมทีนั้นเป็นโลกที่ฮารุโตะจะไปแต่ดันเกิดเรื่องไม่คาดคิดซะก่อน

 

"ถ้าจำไม่ผิดระบบเวทย์มนตร์ของโลกนั้นจะคล้ายๆกับการเขียนโปรแกรม ว่าแต่เราจะมีเหรอพลังเวทย์ที่ว่า....."

 

ฮารุโตะพึมพัมคนเดียวแต่ยังไม่ทันจบก็มีข้อความให้เด้งขึ้นมาตรงหน้า

 

[ไม่ต้องห่วงเรื่องเวทย์มนตร์เธอสามารถใช้ได้แน่นอนผมได้ให้พลังการปรับตัวอย่างสูงกับเธอไปแล้วแต่ระวังเรื่องการใช้ด้วยล่ะกัน]

 

"แล้วทีนี้ดันมาตอบ ทีพอถามเรื่องข้อเสียดันไม่มีวี่แววเป็นคุณพระเจ้าที่แปลกจริงๆนะ แต่ว่า...."

 

ฮารุโตะมองไปแผ่นในมือ

 

"ถ้าเป็นแบบนี้คงต้องลองดูแล้วล่ะนะเอ....ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นเราพูดว่า....อ๊ะ!!"

 

ฮารุโตะที่เกือบพูดคีย์การข้ามโลกนึกขึ้นได้ว่าลืมบางอย่าง

 

"ต้องเตรียมอุปกรณ์ก่อน ถ้าขืนไปเหมือนรอบก่อนแล้วโชคไม่ดี ไม่ได้เข้าไปในเมืองจะแย่เอา"

 

ฮาโตะนึกขึ้นได้ก็เดินไปหยิบกระเป้าเป้ที่ใส่อาหารฉุกเฉินเอาไว้จากนั้นก็หยิบคาตานะคู่ใจขึ้นมาแต่ก่อนที่จะพูดอะไรก็มีโฮโลแกรมขึ้นมาอีกรอบ

 

[อ้อเกือบลืมไป ลองพูดว่า'สโตเรจ'ดูสิมันคือพลังที่จะช่วยเก็บของให้เธอได้นะ ทีนี้ต้องไปจริงๆแล้วล่ะไว้เจอกันนะ]

 

"นี่แสดงว่าหลายๆรอบที่ไม่ยอมตอบคือกะจะแกล้งกันสินะเห้อ....ช่างเถอะ'สโตเรจ'สินะ"

 

ฮารุโตะพูดคำที่เพิ่งรู้มาเมื่อกี้จากนั้นก็มีช่องวางโผล่ขึ้นมาจากอากาศ

 

"เจ้านี่เหรอ ก่อนอื่นก็ต้อง"

 

ฮารุโตะมองช่องว่าตรงหน้าจากนั้นก็หยิบปากกาที่อยู่ใกล้ๆมือหย่อนลงเสร็จแล้วช่องว่าก็หายไป ไม่นานฮารุโตะก็ลองนึกภาพปากกาเมื่อกี้จากนั้นช่องว่างก็ปรากฏออกมาอีกครั้ง

 

ฮารุโตะลองยื่นมือเข้าไปพอจับได้ถึงบางอย่างก็หยิบออกมามันคือปากกาที่ฮารุโตะเพิ่งโยนลงไปเมื่อไม่นาน

 

"ก็นะถึงจะได้พลังมาก็ต้องลองทดสอบดูคุณพระเจ้ายิ่งชอบหาพลังที่มีผลเสียมาให้ตลอดนี่นะ"

 

ฮารุโตะยิ่มเจื่อนแล้วโยนกระเป้าเป้เข้าไปแล้วหยิบแผ่น อนิเมะขึ้นมา

 

"Move world!!"

 

พอฮารุโตะพูดจบทัศนวิสัยรอบๆก็ค่อยๆเลือนลางแล้วสติของฮารุโตะก็ดับหายไปชั่วขณะนึง

 

"ที่นี่สินะ โลกของของหุ่นยนต์ยักซิลูเอทไนท์"

 

ฮารุโตะมองไปยังทุ่งโล่งกว้างตรงหน้าที่มีลมเย็นสบายพัดผ่าน

 

"เอาล่ะก่อนอื่นก็ต้องหาข้อมูล แล้วก็เงินทุนสินะแล้วตอนนี้ตัวเราก็ไม่มีเงินติดตัวเลยเป็นพระเจ้าที่ใจร้ายชมัด"

 

ฮารุโตะบ่นออกมาเพราะมันมีเงื่อนไขที่ว่าไม่ว่าจะมีเงินมากขนาดไหนก็ไม่สามารถเอาข้ามโลกไปได้ ฮารุโตะนึกถึงเงื่อนไขที่ว่าแล้วก็ถอนหายใจออกมาพลางเดินไปทางที่มีกำแพงเมืองที่เห็นไม่ไกลนัก

 

"หยุด!!"

 

พอเดินไปถึงก็มีคุณลุงสวมชุดเกราะเหมือนจะเป็นทหารบอกให้หยุด

 

"เจ้าหนูเป็นนักเดินทางสินะ"

 

"ครับจะพูดแบบนั้นก็ใช่อยู่ผมก็เดินมาไกลเลยอยากจะหาที่พักให้ได้ก่อนตะวันจะตกดินน่ะครับ"

 

ฮารุโตะพูดพลางมองไปที่พระอาทิตที่ตอนนี้อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะตกแล้ว

 

"งั้นเหรอคงเหนื่อยแย่ถ้าจะเข้าเมืองก็ขอดูบัตรยืนยันตัวตนหน่อยแต่น่าแปลกนะที่ไม่มีสำภาระมาเลยแบบ นี้น่ะ"

 

ลุงทหารพูดพลางมองตัวฮารุโตะที่นอกจากดาบเล่มเดียวก็ไม่มีอะไรติดตัวเลย

 

"อ่าพอดีระหว่างเดินทางผมโดนมาจูโจมตีน่ะครับสัมภาระกับหลักฐานหลายๆอย่างก็โดนมันกินไปหมดเลยพอจะมีวิธีให้ผมเข้าไปได้ไหมครับผมต้องรีบหาทีพักไม่งั้น...."

 

ฮารุโตะพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าหมองแล้วมองทหารอย่างคาดหวัง

 

"อืม...ถ้าโดนโจมตีแบบนั้นก็ลำบากแย่...เห้ย!เด็กใหม่ไปรายงานสิว่าแถวนี้มีคนถูกมาจูโจมตี"

 

"ค ครับ!!"

 

ทหารหนุ่มที่โดนเรียกวิ่งเข้าไปด้านในทันที

 

"ส่วนนายตามฉันมา"

 

ลุงทหารพูดจบก็เดินนำเข้าไปด้านในฮารุโตะที่ไม่มีทางเลือกจึงเดินตามไป

 

"อายุเท่านี้น่าจะใช้เวทย์มนต์เป็นสินะ เอามือแตะที่ลูกแก้วนี่ ถ้าหากไม่มีคดีอะไรติดตัวก็เข้าไปได้"

 

"เข้าใจแล้วครับ เอ...ถ้าเวทย์มนตร์คือโปรแกรมล่ะก็..."

 

ฮารุโตะแตะที่ลูกแก้วจากนั้นก็หลับตาลงไม่นานข้อมูลเบื้องต้นเดี่ยวกับเวทย์มนตร์ในโลกนี้ก็เข้ามาในหัวฮารุโตะจึงปล่อยพลังเข้าไปในลูกแก้ว

 

"อืม ไม่มีปัญหาเท่านี้ก็เข้าไปในเมืองได้แล้วแต่สำหรับคนที่ไม่มีบัตรยืนยันตัวตนล่ะก็จะอยู่ในเมืองได้แค่สามวันก่อนจะถึงตอนนั้นก็หาทางทำอะไรดูล่ะ"

 

"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมาก!!"

 

"โอ้ รักษาตัวดีๆล่ะ"

 

ฮารุโตะโบอมือลาทหารยามจากนั้นก็เข้าไปในเมือง

 

"เรื่องบัตรตัวตนสินะ ไม่เห็นรู้ว่าโลกนี้มีของแบบนั้นด้วย แต่ก่อนอื่นคงต้องหาทางทำอะไรซักอย่างกับเงินที่ไม่มีติดตัวล่ะนะ"

 

ฮารุโตะบ่นคนเดียวพลางเดินเข้าไปในเมืองทีมีผู้คนชุดชุมนะหว่างเดินอยู่ ฮารุโตุก็เข้าไปในร้านๆหนึ่ง

 

กริ๊ง~ กริ๊ง~

 

"ยินดีต้อนรับค่ะ"

 

พอฮารุโตะเปิดประตูเข้าไปเสียงกระดิ่งทีาติดไว้ตรงประตูก็ดังขึ้น คนที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์พอได้ยินแบบนั้นก็พูดต้อนรับลูกค้า

 

"ว่าไงค่ะ สนใจอาหารแปรรูปแบบไหนเหรอค่ะ"

 

หญิงสูงอายุที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของร้านถามฮารุโตะอย่างมีมารยาท

 

"อ่าไม่ได้จะมาซื้อหรอกครับ ที่นี่รับซื้อพวกวัตถุดิบไหมครับ"

 

ฮารุโตะก็ถามอย่างเกรงใจเหตุผลที่เลือกชเามาในรเานนี้ก็เพราะที่หน้าร้านเขียนเอาไว้ว่าอาหารเเปรรูป

 

"จริงๆก็ไม่ได้รับหรอกค่ะแต่ถ้าคุณลูกค้ามีวัตถุดิบที่หาไม่ค่อยได้ทางนี้ก็ยินดีรับซื้ออยู่นะคะ"

 

"จริงเหรอครับ!! ถ้างั้นผมอยากจะขายเจ้านี่"

 

ฮารุโตะได้ยินแบบนั้นก็หยิบช็อคบาร์อัดแท่งออกมามันคือธัญพืชอัดแท่งที่ปรุงรสด้วยช็อกโกแล็ต เป็นอาหารที่ให้พลังงานสูงที่ฮารุโตะมักจะกินบ่อยๆ

 

"นี่มัน คืออะไรเหรอคะ?"

 

เจ้าของร้านหยิบช็อกบาร์ชึ้นมามองดูแล้วถามออกมา

 

"มันคือธัญพืชที่ทำการแปรรูปออกมาในรูปแบบอัดแท่งน่ะครับ"

ฮารุโตะพูดแล้วแกะห่อออกมาจากนั้นก็หักครึ่งยื่นให้เจ้าของร้าน

 

"ลองกินดูสิครับเจ้านี่มันให้พลังงานสูงแล้วก็รสชาติดีด้วยนะ"

 

ฮารุโตะยิ้มให้แล้วเอาอีกครึ่งใส่ปากให้ดูบอกว่าสามารถกินได้เจ้าของร้านที่เห็นแบบนั้นเลยลองกินดูบ้าง

 

"เออ....เป็นไงครับพอจะขายได้รึเปล่า"

 

ตึง!!

 

"เจ้าหนู!!"

 

เจ้าของร้านที่อยู่ๆก็นิ่งไปหลังจากกินช็อกบาร์ก็ตบเคาน์เตอร์เสียงดังแล้วเรียกฮารุโตะ

 

"คะ ครับ!"

 

"เจ้านี่น่ะ รู้วิธีทำรึเปล่า"

 

เจ้าของร้านหยิบห่อพลาสติกของช็อกบาร์ที่แกะทิ้งไว้ขึ้นมาแล้วถามขึ้น

 

"ก็ถ้าแค่วิธีทำล่ะก็รู้ครับ"

 

"งั้นเหรอ ถ้างั้นดิฉันมีเรื่องจะเสนอค่ะ"

 

หญิงสูงอายุเจ้าของร้านพูดกับฮารุโตะด้วยรอนยิ้ม

 

"อ่าครับ มีอะไรเหรอ"

 

"ช่วยบอกวิธีการผลิตสิ่งที่เรียกว่าช็อกบาร์ได้ไหมค่ะ"

 

"มันก็ได้อยู่หรอกครับ แต่ถ้าคิดจะผลิตมันต้องใช้เงิ-"

 

ฮารุโตะพูดด้วยเสียงเกรงใจนิดหน่อยเพราะถ้าจะผลิตอาหารประเภทนี้จำเป็นต้องมีเงินทุนมากพอสมควร

 

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันรู้จักกับท่านขุนนางท่านนึงถ้าเอาเจ้านี่ไปเสนอล่ะก็รับลองว่าท่านต้องตกลงแน่"

 

"ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ผมยินดีช่วยครับแต่เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน...."

 

หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้วฮารุโตะก็ได้ใช้ความรู้ที่มีพัฒนาวงการอาหารแปรรูปไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ แถมยังไปเข้าตาขุนนางใหญ่เข้า

 

จึงถูกรับตัวไปเป็นบุตรบุญธรรมฮารุโตะที่ได้เส้นสายมาจึงใช้ความสามารถจนเป็นที่ยอมรับของเหล่าพ่อค้าขุนนาง และไม่นานฮารุโตะก็ได้เข้าเรียนโรงเรียนฝึกสอนเกี่ยวกับซิลูเอทไนท์......

..

..

..

..

..

..

/////////////////////////

-ถึงเนื้อเรื่องตอนนี้จะไม่เกี่ยวกับอนิเมะซักเท่าไหร่แต่ไรท์อยากเขียนตั้งแต่พื้นฐานเลยไม่ใช่อยู่ๆก็มาแล้วเข้าไปได้เลย

-ส่วนเรื่องพลังคงไม่ค่อยได้เห็นฮารุโตะใช้ซักเท่าไหร่ก็เพราะมันดันมีข้อเสียตามมาฮารุโตะเลยไม่ใช้ไง

-ส่วนเรื่องที่เสนอมาน่าสนใจหลายเรื่องเลยนะอน่างเช่นDog days เนี่ยแต่ถ้าจะไปโลกนั้นมันก็คงไปหาสาวอย่างเดียวเลยล่ะนะ(ไร์เชียร์เอแคร์จัง)

-ไว้จบเรื่องนี้ในตอนที่พลังของฮารุโตะเข้าที่เมื่อไหร่จะไปตลุยล่ะนะ

-ที่จะบอกคงมีแค่นี้มั้ง

-ขอบคุณสำหรับคำแนะนำน้า~•~•~••~~~~

 

ความคิดเห็น