Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่ถอดตรงนี้จะให้ถอดตรงไหน?

ชื่อตอน : ไม่ถอดตรงนี้จะให้ถอดตรงไหน?

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 378

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2563 07:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ถอดตรงนี้จะให้ถอดตรงไหน?
แบบอักษร

“นั่นคุณจะทำอะไร!?” หญิงสาวซึ่งเพิ่งนึกย้อนกลับไปในห้วงแห่งความทรงจำในอดีตถามออกมาด้วยความตกใจเมื่อพบว่าระหว่างที่เธอมัวนั่งรำลึกถึงอดีตฝันวันวาน เจ้าบ่าวหมาดๆ ของเธอกำลังทำอะไรอยู่

 

“นี่คุณถามเพราะไม่รู้จริงๆ หรือแค่อยากพูดอะไรออกมาเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบเกินไปกันแน่?” ชายหนุ่มซึ่งกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต สีขาวตัวในออกชะงักไปชั่วขณะ เขามองอดีตภรรยาซึ่งเพิ่งจะกลับมาเป็น ‘ภรรยา’ อย่างถูกต้องตามกฎหมายของตนอีกครั้งอย่างงุนงง

 

“ก็ถามจริงๆ น่ะสิ!” ตอนนี้เธอเครียดจะตายอยู่แล้ว จะมีเวลามาสร้างบรรยากาศอะไรอีก!

 

“คุณก็เห็นอยู่ว่าผมกำลังถอดเสื้อผ้า”

 

“ถอดทำไม? แล้วทำไม...ต้องมาถอดตรงนี้! คุณจะอาบน้ำก็เข้าไปในห้องน้ำแล้วทำให้มันเรียบร้อยสิ มาทำประเจิดประเจ้อแบบนี้ได้ยังไง”

 

“ประเจิดประเจ้ออะไร นี่มันห้องนอนผม”

 

“แต่ตอนนี้มันเป็นห้องนอนฉันด้วย!” แน่นอนว่าก่อนหน้านี้เธอพยายามคัดค้านอย่างสุดกำลังและยืนยันกับเขาไปแล้วว่าเธอต้องการให้มีการแยกห้องนอนกันอย่างเป็นสัดเป็นส่วน แต่เขากลับให้เหตุผลว่าเธอ กับเขาจำเป็นต้องพักในห้องเดียวกัน เพื่อไม่ให้มารดาของเขาสงสัยว่าเธอและเขาอาจจะจงใจ ‘จัดฉาก’ แต่งงานกันอีกครั้งเพื่อหลอกให้ท่านเข้ารับการผ่าตัดอย่างที่ท่านเคยประกาศเอาไว้ในวันแรกที่นวินดาและเคย์เดน เดินทางมาถึงนิวยอร์ก สุดท้ายแล้วเธอจึงจำต้องพักในห้องเดียวกันกับ ‘อดีตสามี’ ที่ตอนนี้กลายเป็น ‘สามีกำมะลอ’ ของเธอไปแล้วโดยปริยาย แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมให้เขาทำอะไรก็ได้หรอกนะ!

 

“แล้วไง? นี่คุณจะบอกว่าผมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแก้ผ้าในห้องของตัวเองเหรอ?”

 

“แน่นอน! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น เพราะฉันก็จะไม่ทำเหมือนกัน!” ทั้งๆ ที่น้ำเสียงของเธอแข็งกร้าวและดุดันขนาดนี้ แต่เฮย์เดนกลับมองมาด้วยสายตาลึกล้ำอย่างที่ทำให้เธอขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

 

“ผมอนุญาตให้คุณแก้ผ้าได้ตามสบายเลยที่รัก ตราบใดที่คุณอยู่ในห้องนี้ ต่อให้คุณไม่สวมอะไรเลยสักชิ้นแล้วเดินพาเหรดสักสิบรอบ ผมก็จะไม่บ่นเลยสักคำ สาบานได้เลย!” นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ทอประกายวิบวับทำให้แก้มขาวนวลเป็นสีชมพูเข้มจัดขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงมองด้วยความพึงพอใจเป็นที่สุด

 

“ฉันไม่ทำอะไรน่าเกลียดแบบนั้นแน่!”

 

“น่าเกลียดตรงไหน คุณออกจะสวยไปทุก...”

 

“ห้ามพูดนะ!” นวินดารีบห้ามเอาไว้ก่อนที่เขาจะพูดอะไรที่ทำให้เธอต้องอายมากขึ้นกว่าเก่า “ห้ามพูดเด็ดขาด! แล้วต่อไปนี้ก็ห้ามถอดเสื้อผ้าสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ด้วย!”

 

“ไม่ให้ถอดตรงนี้แล้วคุณจะให้ผมถอดนอกห้องหรือไง? ไม่กลัวว่าคนอื่นจะเห็นผัวตัวเองเปลือย หรือว่าอยากจะโชว์ว่าคุณเป็นเจ้าของสินค้าตัวท็อปกันล่ะ?”

 

สินค้าตัวท็อป? ถึงมันจะจริง แต่เขาจำเป็นต้องยกย่องตัวเองขนาดนี้ด้วยรึ!

 

“คุณนี่มัน...” นวินดากัดริมฝีปากด้วยใบหน้าแดงก่ำ รู้สึกว่ายิ่งเถียงเขาก็ยิ่งเข้าเนื้อมากขึ้นทุกที “เอาเป็นว่าห้ามถอดเสื้อผ้าให้ฉันเห็นก็แล้วกัน!”

 

“ทำไม? กลัวจะหวั่นไหวเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าและรอยยิ้มยั่วยวนที่ทำให้เธอทั้งโมโหและใจเต้นแรงขึ้นอย่างยากจะควบคุม เพราะเฮย์เดนคนเดิมไม่เคยเป็นแบบนี้...เขาไม่เคยยั่วเย้าเธออย่างเปิดเผยขนาดนี้มาก่อนเลย...

 

“ฉันไม่มีวันหวั่นไหว!”

 

“แต่สายตาคุณไม่ได้บอกอย่างนั้นนี่”

 

ให้ตายสิ! ผู้ชายคนนี้จะรู้มากเกินไปแล้ว!

 

 

“เพ้อเจ้อ! ช่างเถอะ! คุณจะทำอะไรก็ตามใจ อยากจะแก้ผ้าตรงนี้ก็เชิญ ฉันจะออกไปข้างนอกก่อนละ!” เธอตัดสินใจแล้วว่าควรหนีไปตั้งหลักก่อน แต่ดูเหมือนจะช้าเกินไป เพราะยังไม่ทันจะได้ก้าวขาก็ถูกเขากระชากเข้าไปในอ้อมแขนกว้างแล้วดันร่างเล็กๆ ไปชิดกับผนังด้านหนึ่งอย่างง่ายดายโดยแทบไม่ต้องออกแรงเลยด้วยซ้ำ ใบหน้าคมเข้มโน้มลงต่ำจนเกือบจะชิดกับดวงหน้าสวยซึ้ง เธอจึงต้องรีบยกมือขึ้นดันใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้ทันที

 

ความคิดเห็น