facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 20 : จีบติดแล้วครับ

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 20 : จีบติดแล้วครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2563 14:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 20 : จีบติดแล้วครับ
แบบอักษร

 

 

หลังจากที่ผมไม่ต้องเข้าเรียน พวกผมสามคน สามหน่อ สามหล่อ สาม…ห ได้มาเยือน ณ ห้างสรรพสินค้าที่มีแต่คนหน้าตาดีมาเดิน โดยเฉพาะพวกผมสามคนที่ดูจะหล่อกว่าใคร ๆ เขา ฮ่า ๆ  

 

ข้ามฟ้าหัวเราะออกมาในขณะที่กำลังเดินไปซื้อของตามสิ่งที่ลิสต์ไว้ จนทำให้เพื่อนทั้งสองมองหน้ากัน แบบ มึงเป็นอิหยังของมึง มีเพื่อนประสาทกูเหนื่อย 

 

"เอาแบบนี้ กูว่าพวกเราต้องแยกย้ายกันไปซื้อของเพื่อที่จะให้ทันตอนเลิกเรียน" ข้ามฟ้าพูด 

"แล้วมึงจะเอาอะไรบ้าง นึกไว้หรือยัง" แมนถามกลับ 

"กูนึกไว้แล้ว กูจะซื้อสิ่งที่คนน่ารักชอบ" 

"แล้วเขาชอบอะไร" 

"เขาชอบไก่ กับ อาหารทะเล มึงว่ากูควรซื้อไปขอเขาเป็นแฟนดีไหม เขาต้องชอบมากแน่ ๆ เลย" ข้ามฟ้าเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเพ้อฝัน เป็นฝันที่เพื่อนอีกสองคนไม่กล้าฝัน 

 

"เอ่อ กูว่าไม่ดีมั้ง มึงค่อยพาเขาไปเลี้ยงดีกว่านะ มึงควรซื้อของแห้งอะ เช่น ดอกไม้ ตุ๊กตา อะไรประมาณเนี่ย" แมนพยายามอธิบายให้ข้ามฟ้าเข้าใจ เพราะดูท่าแล้วมันจะเอาจริง 

"หรอวะ" ข้ามฟ้าถามออกไป เพื่อสร้างความมั่นใจให้ตนเอง ในสิ่งที่เพื่อนแนะนำมา 

"เออ เชื่อกู แล้วมึงคิดอย่างอื่นไว้บ้างหรือยังนอกจากไก่กับอาหารทะเล" แมนถามกลับไปอีกครั้ง 

"ไม่ว่ะ นอกจากสองอย่างนี้ กูคิดอะไรไม่ออกจริง ๆ มึงก็รู้กูเคยลงมือจัดงานให้ใครยิ่งใหญ่ขนาดนี้ไหม ก็ไม่"  

 

ปกติเวลาผมมีแฟน ผมก็ขอเป็นแฟนแบบง่าย ๆ ตามสถานที่ต่าง ๆ หรือพาไปกินข้าว ปั่นเป็ด แต่งานใหญ่แบบนี้ยังไม่เคย คนน่ารักคือคนแรกเลย ผมยกให้เขาเป็นคนแรกของผมทั้งหมด ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ผมยังไม่เคยทำ แต่ผมก็จะทำให้เขา 

 

"เมฆ มึงว่าเอาไงดีวะ" 

แมนหันไปขอความคิดเห็นจากเมฆ ที่มันเอาแต่มองผมเวลาพูดอยู่นั่นจะมองอะไรหนักหนา มองอยู่นั่น ช่วยออกความเห็นก็ไม่จนต้องเป็นผมเองที่ถามออกไป 

"เอามึง" 

 

ขวับ! 

ทันทีที่เมฆพูดออกมา ข้ามฟ้าและแมนจึงหันไปมองเมฆเป็นตาเดียวพร้อมกับส่งเสียงออกมา "ห๊ะ!" 

"อะไรของพวกมึง มองมาที่กูทำไม กูหมายถึง เอาแบบที่ไอ้แมนว่า" 

"อ๋อ เหรอ" กูไม่เชื่อคนอย่างมึงหรอกไอ้เมฆ ข้ามฟ้ามองจ้องไปที่ตาของเมฆ อันเป็นว่าเรารู้กัน 

"จะจ้องกันทำไมเนี่ยพวกมึงไป ไปซื้อของเร็ว!" 

"เออ ๆ" 

  

 

หลังจากที่เราทั้งสามปรึกษาหาลือกันเรียบร้อย จึงแยกย้ายกันไปซื้อของ โดยที่ไอ้แมนไปกับไอ้เมฆ แล้วทิ้งให้ผมต้องมาคนเดียว เหม็นความรัก  

 

ไอ้แมนมันบอกว่าอยากซื้ออะไรก็ซื้อตามที่ผมเห็นแล้วชอบ ส่วนมันจะซื้อของที่เป็นสาระเอง เดี๋ยวนะ งั้นก็แปลว่ามันด่าผมว่าไร้สาระทางอ้อมอะดิ ไอ้แมนมึงนะมึง ฝากไว้ก่อน 

 

"กูควรซื้ออะไรดีวะ" ข้ามฟ้าเดินดูทุกร้านที่คิดว่ามันน่ารักเหมาะกับเขา ไม่ว่าจะเป็น ผ้าห่มลายน้องแมว เอา หมอนลายหมา เอา เสื้อคู่ที่เป็นลายแมวกับหมา นี่ก็เอา คนน่ารักเอาหมาไปส่วนผมจะเอาแมวมาใส่เอง  

 

เห็นไหมว่าผมไม่ได้อะไรเลยนะ ไม่ได้อะไรเลยจริง ๆ แต่สิ่งที่ผมกำลังตามหาและต้องการมากที่สุดก็คือ ตุ๊กตาแมวกับตุ๊กตาหมา เพราะมันเหมือนเป็นตัวแทนของเราทั้งสอง  

 

ผมมองหาทั้งร้านแล้วแต่ดูเหมือนว่าร้านนี้มันจะไม่มี งั้นเอาเป็นว่าไปดูร้านอื่นก็แล้วกัน ข้ามฟ้าจึงหอบข้าวของพะรุงพะรังออกตามหาตุ๊กตา  

 

"เฮ้อ อยู่ไหนกันแน่" นี่เดินจะครบทุกชั้นแล้วนะ เหลืออีกแค่ชั้นเดียวคือชั้นบนชั้นสุดท้าย ถ้าไม่มีนี่คือเฟลเลยนะ เพราะอยากมอบมันให้คนน่ารักจริง ฮึบ ๆ อย่าพึ่งถอดใจยังไงมันก็ต้องมี 

  

 

แมนหลังจากแยกออกมาจากข้ามฟ้าจึงเดินออกมาที่ร้านขายลูกโป่ง เพื่อนำไปร้อยต่อกันให้ออกมาเป็นคำพูดของไอ้ข้ามมัน 

 

"อืม เมฆมึงว่ากูควรเอาสีอะไรดีวะ ระหว่างสีชมพูกับสีขาว" แมนหันไปถามเมฆเมื่อตัดสินใจไม่ได้ 

"มึงเลือกอันไหนมันก็ดีหมดนั่นแหละ" เพราะมึงเป็นคนเลือก คำพูดนี่เป็นคำพูดที่ออกจากทางสายตา 

"มึง ไม่ได้ดิวะ ก็กูเลิกไม่ได้ไง เลยต้องถามมึง เลือกมา 1 สี" 

"มึงชอบสีอะไร" เมฆถามออกไป 

"กูชอบสีขาว" 

"งั้นกูเลือกสีขาว" ที่กูเลือกออกไปเพราะเป็นสีที่มึงชอบ 

"เออ โอเค งั้นเอาสีขาว กูไปจ่ายตังก่อนมึงรอนี่แหละ" 

"เออ" 

  

 

หลังสิ้นเสียงของเมฆแมนจึงเดินไปจ่ายตังค์ 

"พี่ครับเท่าไหร่ครับ" 

"แพคละ 50 ทั้งหมด 4 แพค เป็นราคา 200 ค่ะ" 

"นี่ครับ" เมื่อพี่เจ้าของร้านเอ่ยราคาออกมา แมนจึงควักตังจ่ายออกไปทันที 

"200 ถ้วนนะคะ" เจ้าของร้านทวนอีกครั้ง 

"ครับ" 

"นี่ค่ะ ขอบคุณที่มาอุ่นหนุนนะคะ" 

เธอยิ้มออกไปให้กับลูกค้าคนนี้ที่ชั่งหล่อเหลา แต่เมื่อมองเลยไป ก็ต้องสะดุ้งกับสายตาของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าร้าน 'ขะ…ขนลุก' เธอรีบหลบสายตาและเดินออกไปจากตรงนั้นทันที 

"ไปเหอะแมฆ ไปหาไอ้ข้าม" 

"เออ" 

  

  

ผมยืนพวกมันนานมากไม่รู้มันไปซื้อกันถึงไหน หรือจะหนีไปฮันนีมูนกันไม่ได้นะเว้ย กูยังไม่มีแฟนเลย พวกมึงกลับมาก๊อนน 

 

"เป็นเหี้ยไร ทำหน้าตาทุเรศ" เมฆพูดออกมาเมื่อเห็นมันทำหน้าตาประหลาด 

 

จึก เลย ผมจึกเลย "ใช่สิ ใครจะน่ารักเหมือนไอ้แมนมันล่ะ" ข้ามฟ้าพูดจบจึงขยิบตาไปทีนึง กูชงให้แล้วนะไอ้เวร 

"ก็จริง มันน่ารักจริง ๆ" เมฆพูดออกไปโดยใช้สายตาไปมองที่แมน แต่แมนมองกลับด้วยตาใสโดยที่ไม่มีความรู้เขินแม้แต่นิด 

"ไปเหอะพวกมึง ก่อนที่มันจะไม่ทัน" แมนพูดออกมาเพื่อเตือนสติของพวกมันที่สติฟั่นเฟือง 

 เมฆกับข้ามฟ้าไม่ได้ตอบอะไรกลับมานอกจากเดินตามหลังแมนออกไป 

  

 

มหาวิทยาลัย 

ใช้เวลาในการขับรถไม่นาน ก็มาถึงมหาวิทยาลัย เมื่อถึง แล้วจึงช่วยกันยกของลงจากรถ 

"มึงจะไปจัดที่ไหน" แมนถามออกไป 

"กูว่ากูจะไปจัดตรงสวนฮิบรูที่เป็นจุดศูนย์กลางของทุกคณะ" 

 

 

ศูนย์กลางหรือที่เขาเรียกว่าสวนฮิบรูเป็นสวนที่ทางมหาวิทยาลัยได้คิดค้นและออกแบบให้สวนอยู่ตรงกลาง โดยที่ทุกคณะล้อมรอบสวนเอาไว้ เพราะแบบนี้การที่ผมจะมีแฟนและสร้างปรากฎการครั้งยิ่งใหญ่ก็ต้องตรงนี้เท่านั้น 

 

 

"ห๊ะ มึงเอาจริงดิ" แมนถามออกไป ไม่คิดว่ามันจะกล้าขนาดนี้ เพราะยังไม่เคยมีใครทำเลยกันสักปีตั้งแต่มหาวิทยาลับก่อตั้งขึ้น 

"เออ กูแน่ใจ ไปแล้ว" 

"เออ ถ้ามึงมั่นใจกูก็ไม่ว่าอะไร" 

 

 

ในเมื่อหาสถานที่จัดเซอร์ไพรส์ได้แล้วจึงพากันเดินไปยังจุดหมายด้วยจิตใจเบิกบาน ถึงจะเป็นแค่จิตใจของข้ามฟ้าคนเดียวก็ตาม  

แต่ตลอดทางที่เดินกลับมีผู้คนหันมามองกันให้ขวัก บางคนก็สงสัยว่าจะมีงานอะไรรึเปล่า ถึงได้ขนของเต็มไม้เต็มมือขนาดนั้น แค่นี้ก็ทำให้ข้ามฟ้ารู้สึกประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก เพราะยังไม่ทันจัดเต็มก็มีคนให้ความสนใจขนาดนี้ 

 

 

"เร็ว ๆ พวกมึงใกลจะถึงแล้วอีกนิด" 

 

ข้ามฟ้าหันหลังไปพูดกับเพื่อนทั้งสองที่มันเดินช้าเป็นเต่าแบบนั้น พอข้ามฟ้ามาถึงจึงเริ่มการเตรียมของทันที โดยที่แบ่งให้ไอ้แมนมันไปเป่าลูกโป่งเพื่อที่จะทำเป็นตัวอักษร 

 

ส่วนไอ้เมฆไม่ต้องทำอะไรมากนอกจากช่วยไอ้แมนเป่า ส่วนผมน่ะหรอ มีหลายอย่างให้ทำมาก อย่างเช่นตอนนี้ที่ผมกำลังเขียนจดหมายไว้หลายฉบับ เพื่อให้เขาเปิดอ่านแล้วเดินตามทางที่ผมปูไว้ จนมาอยู่ตรงสวนฮิบรูนี้  

 

ที่ผมเลือกเขียนจดหมายมันเหมือนกับการที่ผมพาเขาย้อนไป ในตอนแรกที่เรารู้จักกัน ที่เขามอบหมายให้ผมเขียนจดหมายไปหาเขาถ้าอยากคุย เพราะเหตุนี้จดหมายจึงเป็นตัวเริ่มต้นทั้งหมด ผมจึงอยากจะใช้มันอีกครั้งเพื่อเป็นพยายานรักของเรา 

 

เขียนไปเขียนมาผมก็เขินเหมือนกัน กลัวคนน่ารักเขาจะเลี่ยนเอา พอ พอแค่นี้ดีกว่า แต่ผมจะเป็นคนส่งจดหมายให้เจ้าตัวเองไม่ได้มันต้องมีหน้าม้า ผมได้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว แล้วเจอกันครับ คนน่ารัก 

  

  

 

1 ชั่วโมงผ่านไป  

สิ่งที่ผมเตรียมไว้ได้ดำเนินการมาจดใกล้จะเสร็จแล้ว ผมต้องเร่งมือขึ้นไปอีก เพราะอีกแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคนน่ารักเขาจะเลิกเรียนแล้ว 

"พวกมึงเร็ว ๆ เร่งมือกันหน่อย" 

"โอ๊ย พวกกูเร่งจนมือจะหักอยู่แล้วเหนื่อยโว้ยยยยย" แมนโวยวายออกมา มันคิดจริง ๆ หรอวะ ว่าเตรียมงานกันแค่สามคนมันจะลุล่วงไปด้วยดี 

"อย่าพึ่งบ่น ถ้ากูขอเขาเป็นแฟนสำเร็จ เดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้าเลยเอ้า" 

"เออ อย่างนี้ค่อยคุยกันได้หน่อย" 

"เออรีบ" 

  

พอแมนได้ค่าอัดฉีดจึงเร่งทำงานให้ไวอย่างเต็มที่ ๆ เพื่อนกูต้องสมหวังเพื่อเหล้าของกู สู้โว้ยยยยยยย 

  

  

 

กริ๊งงงงง เสียงออดหมดเวลาเรียนดังขึ้น จึงทำให้ข้ามฟ้ารู้สึกประหม่าทันที ที่ตอนนี้ทุกคนต่างเลิกเรียนกันแล้ว เหมือนจะเห็นมีคนมาจัดงาน ด้วยความสงสัยผู้คนจึงออกมาดูกันเป็นจำนวนมาก 

  

 

 

ค้ำคูณเลิกเรียนแล้วจึงกำลังจะออกเดิน ไปที่รถตามที่ฟ้าบอก แต่ยังเดินไปไม่ถึงไหนก็มีคนสวมหน้ากากน้องหมา นำซองจดหมายมายื่นให้คูณ 

 

หือ ในเมื่อเขายื่นให้มา ค้ำคูณจึงยื่นมืออกไปรับ จากนั้นน้องหมาจึงหายไปทัน เมื่อเขาไปแล้ว ด้วยความสงสัยจึงเปิดออกดู 

  

 

 

'สวัสดีครับคนของใจ ผมคือคนที่หลงรักคุณตั้งแต่แรกพบ ถ้าอยากรู้ว่าผมเป็นใครช่วยเดินมาทางทิศเหนือด้วยครับ' 

  

 

 

ค้ำคูณอ่านเสร็จจึงเดินตามไปทันที แต่เดินไปได้ไม่นานหน้ากากน้องแมวก็โผล่ออกมา แล้วก็ยื่นซองให้คูณอีกครั้ง 

  

 

 

'ตอนนี้คุณคงเดินมาถึงทางทิศเหนือแล้วสินะครับ เมื่อคุณเปิดจดหมายอ่าน ผมอยากจะบอกกับคุณว่า คุณคือคนที่ทำให้ผมลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อเป็นคนที่ดีขึ้น เพื่อหมาะสมและคู่ควรกับคุณ  คุณเห็นลูกศรตรงหน้าคุณใช่ไหม เดินตามมานะครับ' 

  

 

 

ยิ่งอ่านค้ำคูณยิ่งอยากรู้ว่าเขาคนนี้เป็น ค้ำคูณก้าวตามลูกศรไป เมื่อถึงทางแยกก็มีหน้ากากหมายื่นจดหมายมา 

  

 

 

'ทุก ๆ ครั้งที่ผมอยู่กับคุณ ผมมีความสุขมากจนทำให้หัวใจของผมมันลอยไปหาคุณอยู่บ่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นวันเป็นเดือนเป็นปี ผมก็จะอยู่กับคุณแบบนี้ตลอดไป ไม่จากหายไปไหน' 

  

 

 

อึก มาถึงตอนนี้คูณเริ่มรู้แล้วว่าคนที่ส่งจดหมายนี้มาให้คูณคือใคร ตอนนี้คูณอยากเจอเจ้าของจดหมายมากกว่า แต่ดูตามลูกศรคงอีกไม่ไกล ค้ำคูณจึงตัดสินใจเดินต่อมา แต่ระหว่างทางเดินก็มีจดหมายส่งมาเรื่อย ๆ 

  

 

'รู้ไหม…คุณหน้าเหมือนใครคนนึงที่ผมเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวัน คุณหน้าเหมือนคนที่ชื่อค้ำคูณจังเลยครับ ถ้าคุณคือคนเดียวกัน ก็อยากจะบอกให้รู้ว่าผมคิดถึงคุณ' 

 

 

  

'ถ้าผมคือพู่กัน คุณคงเหมือนสีน้ำที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตของผม ให้มีชีวิตชีวามากวว่าเดิม' 

 

 

  

'คุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้แปลว่านี่เป็นฉบับสุดท้ายก่อนที่จะเจอตัวผม ผมอยากจะบอกคุณว่านับต่อจากนี้ไป เรามาสร้างความทรงจำที่ดีต่อกันเถอะครับ ถ้าคุณพร้อมที่จะเจอผมแล้ว โปรดใช้ความกล้าของคุณเดินเข้าไปอยู่ตรงกลางของสวนฮิบรู ผมรอคุณอยู่' 

 

 

ค้ำคูณเมื่ออ่านจดหมายจบ จึงเงยหน้าขึ้นไปมองรอบ ๆ แต่ก็ต้องตกใจทกับผู้คนมากมายขนาดนี้  

 

"มาทำอะไรกันนะ แล้วคูณจะกล้าก้าวขาเดินออกไปได้ยังไง ตะ…แต่ฟ้าบอกว่าถ้าอยากเจอกันให้ไปยืนตรงกลางนั่น ใจนึงก็กลัว อีกใจนึงก็อยากเจอฟ้า อื้อ อะ…เอาเป็นว่าคูณไปก็ได้" 

 

หลังจากที่ค้ำคูณตัดสินใจได้แล้ว จึงเดินมุ่งหน้าไปสู่ตรงกลางของสวนด้วยความประหม่าปนอึดอัด ที่มีสายตาของผู้คนจ้องมองขนาดนี้ จู่ ๆ หน้าของข้ามฟ้าก็โผล่ขึ้นมาเป็นใบหน้าที่ส่งยิ้มให้กำลังใจกันในตอนนี้ 

 

เมื่อมีฟ้าเป็นจุดหมาย จึงทำให้ค้ำคูณก้าวผ่านจุดที่ตัวเองกลัวมาได้ จนตอนนี้มายืนที่ตรงกลางตามที่ฟ้า บอกแล้วไหนคือ 'ฟ้า ฟ้าอยู่ไหน' 

 

 

'คนน่ารัก' เสียงโทรโข่งดังก้องไปทั่วลาน จึงทำให้ค้ำคูณหันไปมองเพื่อหาเจ้าของเสียง แต่มองไปเท่าไหร่ก็ไม่พบเพราะผู้คนในตอนนี้หนามาก 

 

 

'เลิกหันมองได้แล้วครับ ยืนอยู่เฉย ๆ' เมื่อข้ามฟ้าประกาศออกมาค้ำคูณจึงยืนนิ่ง ๆ ตามเดิม 

 

 

'ดีมาก ก่อนที่ฟ้าจะเดินออกไปหา ฟ้าขอพูดอะไรหน่อยนะครับ ฟ้าอยากจะบอกว่า ฟ้าขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ทำให้คนน่ารักต้องมีน้ำตา ฟ้าไม่ได้ตั้งใจ ฟ้าหายงอลคนน่ารักแล้วนะ ไม่ต้องเศร้าเพราะฟ้าอีกแล้วนะ รู้รึเปล่า เพราะใบหน้าเศร้า ๆ ไม่เหมาะกับคนน่ารักเลยสักนิดเดียว หลังจากนี้ไป ช่วยกลับมายิ้มให้นายข้ามฟ้าคนนี้เหมือนเดิมด้วยนะครับ!' 

  

 

ฮิ้ววววววว 

น่ารักกกกกกกก 

กูอยากได้แบบนี้บ้าง แม่ 

 

  

'คนน่ารักอาจสงสัยว่าทำไมฟ้า ถึงต้องพาคนน่ารักมาตรงนี้ คนน่ารักรู้ไหมว่าฟ้าตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ ฟ้าตามคนน่ารักมาตลอด พยายามที่จะคุยด้วยแต่เขาก็หนีผม ไม่ยอมคุยกับผมสักที  

 

จนผมตามตื้อเขาไปเรื่อย ๆ จนเขาเขียนข้อความในแผ่นกระดาษหนึ่งใบส่งมาให้ผม ในนั้นมัน ข้อความมันบอกว่า 'ถ้าอยากคุยกับเขาให้ส่งจดหมายมา' 

ตอนแรกแรกผมก็คิดว่าจดหมายเนี่ยนะ แต่สุดท้ายผมก็ทำตามที่เขาบอก ถ้าผมไม่ทำคงไม่ได้มาอยู่ด้วยกันในตอนนี้ ตอนที่สถานะของเรายังคงเป็นแค่เพื่อน จะเรียกว่าคนคุยก็ไม่ได้เพราะมีผมคนเดียวที่จีบเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด ผมพยายามทำทุกอย่างให้กับเขาแต่เขาก็แสนจะซื่อ แต่มันเป็นความซื่อที่มันน่ารักมาเลยสำหรับผม เพราะความซื่อของเขา จนทำให้เรามีเรื่องที่บาดหมางกัน และนั่นจึงเป็นการที่ผมทำให้เขาเสียน้ำตามากที่สุด ในวันนี้ผมอยากจะไถ่โทษด้วยการ… 

  

 

ด้วยการ คนที่มุงดูอยู่บริเวณนั้นพูดออกมาพร้อมกัน เมื่อคนที่ประกาศเงียบไป 

 

 

ปั้ง ๆ ยังไม่ทันที่จะเฉลยออกมา ข้ามฟ้าก็ส่งสัญญาณให้คนข้างบนเพื่อปล่อยลูกโป่งลงมา โดยที่บนลูกโป่งมีข้อความที่เขียนเอาไว้ว่า... 

 

เป็นแฟนกับฟ้านะครับค้ำคูณ  

 

แมนและเมฆจึงทำการปล่อยมันลงมา ตรงหน้าของค้ำคูณที่ยืนอยู่ตอนนี้ 

 

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด 

 

  

ถึงเสียงกรี๊ดจะดังเพียงใด ก็คงไม่เท่ากับหัวใจของค้ำคูณที่มันเต้นแรงเพราะเสียงของคนที่พูดข้างหูกันในตอนนี้  

ตึกตัก ตึกตัก 

 

 

"เป็นแฟนกับฟ้านะครับ" 

 

 

ทันทีที่ค้ำคูณได้ยินเสียงของคนที่ตามหาจึงหันไปมอง อึก พร้อมกับหยดน้ำตาที่มันล่วงรินลงมา 

 

"ไม่เอาไม่ร้องสิครับ คนดีของฟ้า" ข้ามฟ้าเอ่ยออกไปพร้อมกับยกมือเช็ดน้ำตาของคนตรงหน้า "โอ๋ ๆ" 

 

"ตกลงเอาไง ยอมเป็นแฟนกับฟ้ารึเปล่าครับ" ข้ามฟ้าถามออกไปอีกครั้งด้วยสายตามุ่งมั่น 

 

 

ตอนนี้คนทั้งบริเวณนั้นต่างเงียบกริบ เพื่อรอฟังคำตอบจากคนตัสเล็ก 

 

 

"ถ้าเราจะบอกว่าเราก็ชอบฟ้า แบบนี้เราพอจะเป็นแฟนกันได้หรือยังครับ" 

 

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด 

ฮิ้วววววววว 

 

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของข้ามฟ้ามันเต้นแรงกว่าทุกที เพราะไม่คาดคิดว่าเขาจะมาบอกชอบกันในที่ที่คนเยอะแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนไม่ชอบคนเยอะ ๆ แต่ที่เขาพูดออกมา แสดงว่าเขาเริ่มพร้อมที่จะมาใช้ชีวิตนับแต่นี้ไปกับผมแล้วแน่นอน เพราะฉะนั้นไม่มีเหตุอะไรที่ไม่ควร ถ้าเราสองคนจะเป็นแฟนกัน 

  

 

"ถ้าคนน่ารักบอกแบบนี้ เราก็คงเป็นแฟนกันได้แล้วครับ เป็นแฟนกันแล้วนะครับ" 

"อื้อ เราเป็นแฟนฟ้าแล้ว" 

 

               

คนทั้งคู่ต่างยืนยิ้มให้กันในท่ามกลางผู้คนมากมายที่รอบล้อมทั้งสองเอาไว้ แต่ในตอนนี้ผมกับมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากความน่ารักของแฟนตัวเล็กของผม  

รักนะครับ 

 

                

 

คุณก็เหมือนออกซิเจนในชีวิต เพราะถ้าขาดเมื่อไหร่  

ก็ขาดใจเมื่อนั้น 

 

 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ 

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้ 

#จีบคุณด้วยจดหมาย 

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ 

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า 

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น