แทคฮยองจี
email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ช่วยใจดีกับเราด้วยนะคะ

น่านฟ้าล่ารัก 17

ชื่อตอน : น่านฟ้าล่ารัก 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2563 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านฟ้าล่ารัก 17
แบบอักษร

ช่วงนี้คุณน่านฟ้าอยู่ติดบ้านมากคงเพราะไม่มีไฟลต์บินไปยุโรปเขาจึงค่อนข้างติดบ้าน ส่วนผมก็เริ่มที่จะชินกับการอยู่ว่างๆเสียแล้ว ซึ่งในตอนเช้าผมก็ตื่นขึ้นมาทำงานบ้านช่วยแม่บ้าน ตอนกลางวันที่ว่างเกิดนไปผมก็เริ่มหาหนังสือเกี่ยวกับการประดิษฐ์สิ่งของดีไอวาย หรือพวกหนังสือจัดสวนถาดอะไรแบบนี้ทำฆ่าเวลาซึ่งก็ช่วยได้มาก ส่วนช่วงเย็นผมก็เข้าครัวช่วยป้าแม่บ้านทำอาหาร

"วันนี้ทำอะไรครับ" คุณน่านฟ้าเดินเข้ามากอดเอวผมจากทางด้านหลัง พร้อมหอมแก้มฟอดใหญ่

"ไม่อายหรอครับ"

"ไม่อาย จะหอมเมีย" เขากระซิบแล้วหอมที่คอกับไหล่ของผมอย่างล่ะฟอด "ไปข้างนอกดีกว่า ตรงนี้ให้แม่บ้านทำ"

"ก็ได้ครับ" 

ผมวางมือจากของที่กำลังทำอยู่แยกไปล้างมือและตามคุณน่านฟ้าที่เดินนำขึ้นไปที่ชั้นสองก่อนแล้ว ผมตามเขาเข้าไปพบร่างสูงกำลังยืนปลดเนกไทอยู่หน้ากระจก ผมจึงเข้าไปช่วยเขาจัดการกับเนกไทและช่วยพับแขนเสื้อขึ้นให้ เขายกแขนขึ้นมาโอบรัดเอวผมทั้งสองข้างเอาไว้ สายตาร้อนแรงที่มองสบมาทำให้ผมเผลอกัดปากอย่างลืมตัว 

"รู้ไหมว่าทำแบบนี้พี่จะอดใจไม่ไหว"

"ก็ไม่ต้องอดแล้วดีไหมครับ"

ผมยกแขนขึ้นโอบรอบคอพยายามเบียดตัวเข้าหาร่างสูงอย่างใจเย็น ผมเห็นคุณน่านฟ้ากลืนน้ำลายอึกใหญ่สายตามองสำรวจตัวผมทุกพื้นที่มือใหญ่อุ่น ๆ ค่อย ๆคืบคลานเข้ามาใต้เสื้อยืดของผม สัมผัสร้อนของฝ่ามือทาบลงบนเนื้อนิ่ม ลูบไล้เอวและสะโพกขึ้นลงอย่างเพลินมือ ผมขยับนิ้วมือลูบวน ๆ ที่ท้ายของเขาเบาๆ ขยับเข้าไปจนแนบชิดไร้ช่องว่าง

"กำลังยั่วพี่หรอครับ"

"คิดว่าไงครับ"

"..."

คุณน่านฟ้าก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยคำลามก จนผมรู้สึกว่าตัวร้อนวูบวาบและปั่นป่วนที่ช่องท้อง เขาแกะแขนทั้งสองข้างที่โอบรอบคอตนเองออกมาวางมือผมไว้บนคอเสื้อเชิ้ตพร้อมส่งสายตาร้อนแรงให้

"ถอดเสื้อให้พี่หน่อยครับ"

ผมยิ้มให้ และยกมือขึ้นไปกอดคอเขาไว้ตามเดิมคุณน่านฟ้ามองผมอย่างไม่เข้าใจ จากนั้นผมก็ก้มหน้าลงไปใช้ปากปลดกระดุมเสื้อให้เขาที่ละเม็ด ผมผลักให้เขาถอยหลังนอนลงบนเตียงและจัดการกระดุมเม็ดที่เหลือต่อจนหมดทั้งแผง เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปัดออกให้เห็นแผ่นออกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแบบคนออกกำลังการและหน้าท้องที่กล้ามเนื้อเรียงตัวสวยจากการดูแลตัวเองอย่างดี ผมมองลงไปถึงอวัยวะส่วนใต้เข็มขัดที่กำลังประท้วงนูนขึ้นจนส่วนซิปตึงเหมือนซิปจะแตก

พรึ่บ!

"แสงเหนือทำแบบนี้พี่ก็ค้างสิครับ" คุณน่านฟ้าโอดครวญตอนที่ผมลุกขึ้นนั่งข้างๆและไม่ได้ทำอะไรอีก

"ไปอาบน้ำครับ ค่อยมาต่อ"

"โอเค" คุณน่านฟ้าสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วมองมาที่ผมอย่างคาดโทษ "อาบพร้อมพี่ไหมครับ"

"ไม่เอา คุณอาบก่อนเลยเดี๋ยวผมอาบทีหลัง"

"โอเค"

ผมถอนหายใจเมื่อคุณน่านฟ้าเดินคอตกเข้าไปในห้องน้ำใจจริงไม่อยากจทำแบบนี้หรอกนะ แต่ว่าขอเวลาทำใจหน่อยเมื่อกี้ก็เหมือนจะรุกแรงเกินไปทำเอาคุณน่านฟ้าผงะของหลายหน ก็แหมไอ้ผมน่ะมันแซ่บมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วนี่นา

ผมนั่งทำใจอยู่พักหนึ่งคุณน่านฟ้าก็เปิดประตูออกมาบอกว่าลืมผ้าเช็ดตัว ไอ้ผมมันก็คนซื่อเดินถือผ้าเช็ดตัวไปให้ รู้ตัวอีกทีก็โดนดึงเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับเขา ร่างใหญ่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะตามร่างกายกักผมไว้กับประตูห้องน้ำไม่ให้ขยับไปไหน

"อาบน้ำกัน"

"ค...คุณก็ออกไปก่อน"

"ไม่เอา อาบด้วยกัน" เขาดึงแขนผมไปยืนตัวกันที่ใต้ฝักบัวและเปิดน้ำราดใส่ โดยที่ผมยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเลย 

"คุณ! ผมยังไม่ได้ถอดเสื้อเลย" ผมรีบวิ่งออกมายืนข้างนอก เขาก็เดินตามมาดึงชายเสื้อผมไว้แน่นจนเซถลาเข้าไปซบอกแกร่งเต็มๆ

แน่นมาก นมแน่นมาก

"พี่ถอดให้" 

จากนั้นเขาจับผมลอกคราบจนไม่เหลือเสื้อผ้าสักชิ้นติดตัว จนต้องยืนเอามือกุมส่วนข้างหน้าไว้ ส่วนคุณน่านฟ้าน่ะหรอปล่อยมันชี้โด่เด่ไม่มีความอายสักนิด

"มาครับพี่อาบให้ จะอาบให้สะอาดทุกซอกทุกมุมเลย"

เคยได้ยินคำว่าอ้อยเข้าปากช้างไหมครับ 

ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นอ้อยที่กำลังจะถูกช้างกิน แถมเป็นช้ากลัดมันวัยฉกรรจ์อีกด้วย เขาจับผมเข้าไปยืนที่ใต้ฝักบัวแล้วเอาสบู่มาถูกตัวให้ช่วยผมเตรียมพร้อมทุกอย่างโดยไม่บ่นสักคำ เสร็จแล้วก็จับผมมาเช็ดตัวให้แห้งทุกซอกทุกมุมเขาล่ะผมว่าหลังจากนี้คงจะเป็นของจริงแล้ว

ผมถูกวางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือและคุณน่านฟ้าตามขึ้นมาคร่อมผมเอาไว้ เราสองคนสบตากันสักพักและเป็นผมที่หันหน้ามองไปทางอื่น คุณน่านฟ้าทำเสียง 'หึ' ก้มหน้าลงสูดกลิ่นสบู่ที่ซอกคอของผมมือจับกระชับที่เอวบีบเน้นหนักบนสะโพกใช้ต้นขาแทรกเข้ามาระหว่างของของผม

"มีลูกให้พี่อีกสักคนนะครับ" คุณน่านฟ้ากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มจนผมแอบที่จั๊กจี้

"ครับ" ผมตอบรับด้วยเสียงเบาและยกขาขึ้นเกี่ยวเอวแกร่งของเขาเอาไว้

เราสองคนแนบชิดกันมากขึ้นกว่าทุกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้สัมผัสกันและกันแบบที่ไม่มีอะไรกั้น คุณน่านฟ้าเก่งมาเขาเล้าโลมจนผมอ่อนระทวยเหมือนเทียนถูกไฟลน ทุกพื้นที่บนผิวกายของผมถูกประทับด้วยรอยรักสีสดแสดงความเป็นเจ้าของ 

สัมผัสเย็นชืดของเจลหล่อลื่นที่ถูกป้ายลงมาที่ส่วนสงวนด้านหลังทำให้ผมตัวสั่นเล็กน้อยแต่มันก็เริ่มที่ขึ้นเมื่อความเย็นเปลี่ยนเป็นสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหน้าที่กำลังนวดคลึงเจลหล่อลื่นกับส่วนอ่อนนุ่มเพื่อให้กล้ามเนื้อได้ผ่อนคลายก่อนการสอดใส่

...

...

ความคับแน่นที่เกิดขึ้นหลังสอดใส่เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก มันเจ็บเตึงที่รอบ ๆ ผนังอ่อนแต่ไม่ได้เจ็บมากมายขนาดนั้น ความรู้สึกมันเหมือนมีอะไรอยู่ในรูข้างหลัง ผมเองก็ไม่รู้จะบอกยังไง แต่เวลาที่เอวสอบหนาขยับเข้าออกมันทำให้เกิดความรู้สึกวูบวาบในช่องท้องแปลก จนเผลอหดเกร็งหลายครั้ง ขาทั้งสองข้างถูกแยกออกกว้าง มือใหญ่จับขาผมดันขึ้นมาข้างตัว โถมแรงใส่ไม่ยั้งไม่เว้นแม้กระทั่งจังหวะให้ได้หายใจ 

ตัวผมโยกคลอนเสียดสีกับผ้าปูทำให้รู้สึกแสบ ๆ คัน ๆ แต่มันก็ยิ่งทำให้อารมณ์พุ่งทะยานขึ้นไปอีก เสียงหอบหายใจของเราสอดประสานกันดังอื้ออึงอยู่ในหู หัวสมองขาวโพลน ไม่รับรู้สิ่งรอบข้าง ผมได้ยินเหมือนเสียงเคาะประตูและเสียงเรียก คุณน่านฟ้าไม่ยอมผ่อนแรงลงสักนิดหรือว่าเสียงนั้นผมแค่คิดมากไป

ร่างของผมถูกจับพลิกไปมาเปลี่ยนท่าเหมือนตุ๊กตายาง จากที่นอนหงายก็ถูกจับให้อยู่ในท่าคลานโดยสะโพกถูกยกขึ้นสูงแผ่นอกแอ่นราบไปกับผ้าปู ท่านนี้ทำให้แท่งเนื้อแข็งขืนของคุณน่านฟ้าสอดใส่เข้ามาลึกขึ้นจนสุดความยาว ผนังอ่อนบีบตัวรัดแน่นด้วยความเสียว ผมพยายามใช้มือขยับรูดส่วนของตัวเองที่ด้านหน้า บริเวณปลายหัวหยักมีน้ำสีใสปริ่มออกมาผมไม่รอช้าสาวข้อมือตามจังหวะเข้าออกที่ทางด้านหลัง 

“อ๊า...อ๊ะ” 

“รัด***แน่นมาก” คุณน่านฟ้าสบถหยาบคาย มือใหญ่จับสะโพกผมล๊อกไว้โถตัวเข้ามาจนสุด 

เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องและเข้ามาในหูของผมด้วยจนความรู้สึกเสียวมากมายไหลมารวมกันที่ส่วนปลายหยักของแท่งเนื้อขนาดพอดีของผม 

“อ๊ะๆ ลึกอีก...อื้อ” 

คุณน่านทำให้ตามคำขอ มันเข้ามาลึกและเน้นที่จุดไวสัมผัสทุกครั้งผมทนไม่ไหว ผนังนุ่มบีบรัดความเป็นชายแน่นก่อนที่ผมจะปลดปล่อยความสุขสีขาวขุ่นข้นออกมาเต็มฝ่ามือของตนเอง 

“ข้นเชียว” คุณน่านฟ้าเอ่ยแซวหลังจากที่ผมปลดปล่อยออกมาแล้ว “คราวนี้ตาพี่นะครับ” 

เขาบอกแล้วจับผมนอนหงายอีกครั้ง และเร่งขยับเอวเข้าออกจนร่างผมโยกคลอน มันทั้งลุก ทั้งแรง เสียวจนแทบขาดใจ ผมเรียกร้องจูบจากเขาซึ่งเขาก็ยินดีมอบให้อย่างเต็มใจ

แรงกระแทกกระทั้นที่บั้นท้ายสามสี่ครั้งก่อนของเหลวอุ่นจะพุ่งเข้าไปข้างในจนหมด เขาแช่คาสิ่งนั้นไว้ในตัวผมแบบนั้นไม่ยอมเอาออก จนมันเริ่มตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้ผมต้องเป็นคนคุมเกม

 

 

 

"อือ...พอแล้วครับเหนื่อย" ผมอ้อนคนที่กำลังซุกหน้าอยู่ข้างซอกคอของผม 

เมื่อสักครู่เราทั้งสองคนพึ่งจะผ่านศึกรักกันมาอย่างหนักหน่วงเพราะคาดหวังกับลูกคนที่สองคุณน่านฟ้าจึงไม่มีความว่าผ่อน ทำเอาเอวผมปวดระบมไปหมด และเพราะมัวแต่ทำปั๊มลูกจึงทำให้เราสองคนไม่ได้ลงไปกินข้าว แต่ก็ไม่มีมีใครมาตามตอนนี้เวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว ทุกคนคงนอนกันหมดมีแค่ผมกับคุณน่านฟ้าที่ตื่นอยู่

"หนูว่าเขาจะมาหรือยัง" คุณน่านฟ้าถามพร้อมกับจิ้มนิ้วลงบนหน้าท้องของผมที่ยังมีรอยแตกลายจากท้องก่อนให้เห็นและพุงย้วย ๆ ที่เป็นผลจากการอยู่บ้านมากเกินไป

"ไม่รู้ครับ"

"งั้นพี่คงต้องทำทุกวัน"

"ไม่พักบ้างหรอครับ"

"ไม่ครับ" คุณน่านบอกและขยับไปนอนข้าง ๆ รวบผมเข้ามากอดไว้

"อื้อ...ปล่อยก่อนนะครับ ไปล้างตัวก่อนนะ" ผมบอกแต่คุณน่านฟ้าก็ไม่ยอมปล่อย "น๊า นะครับล้างตัวกัน ผมหิวแล้ว"

พรึ่บ 

ผมถูกช้อนขึ้นจากเตียงพาเข้าไปในห้องน้ำคุณน่านฟ้าเป็นคนจัดการอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวของผมให้จนสะอาด โดยที่ผมแทบไม่ได้ขยับทำอะไร ผมหลุบตาลงเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสที่เท้าของตนเอง คุณน่านฟ้ากำลังใช้สบู่ถูหลังเท้าให้ผมอย่างเบามือไล่ขึ้นตามท่อนขาเรียววนอยู่แบบนั้นแล้วล้างออกให้จนสะอาด

"เอาขามาครับ" คุณน่านฟ้าบอกให้ผมยกเท้าขึ้นไปวางบนตักของเขาที่มีผ้ารองอยู่ก่อนแล้ว ผมลังเลมากรู้สึกเกรงใจที่เขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้

พรึ่บ

เพราะผมไม่ยอมทำตามเขาจึงเป็นฝ่ายจับเท้าผมขึ้นวางบนตักและเช็ดให้เท้ากับขาให้ และนำเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมให้ผมก่อนที่เราทั้งคู่จะออกมาแต่งตัวข้างนอก

"ลงไปกินข้าวไหม"

"ครับ หิวมากเลย"

"เดินได้ใช่ไหม ไม่เจ็บนะ" คุณน่านฟ้าถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เท่าไหร่ครับ"

"งั้นค่อย ๆ เดินล่ะ"

เมื่อกินข้าวรอบดึกกันแล้วผมก็ถูกคุณน่านฟ้าที่ไม่รู้ว่ายังเหลือแรงอยู่จับอุ้มช้อนมาในท่าเจ้าสาวจนถึงห้องนอนเราทั้งสองคน เขาวางผมไว้ที่โซฟามุมห้อง ส่วนตัวเองก็รีบไปจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนซึ่งเป็นภาพแปลกตาที่ไม่เคยเห็น เขาดูคล่องแคล่วมาก ๆ เมื่อคิดว่าเป็นถึงลูกคุณหนูคนรับใช้ก็เต็มบ้านแต่ทำไมถึงเก่งขนาดนี้

"พี่เก่งล่ะสิ"

"ครับ" ผมอดที่จะยอมรับและชื่นชมไม่ได้จริง ๆ ว่าฝีมือการปูเตียงของเขานั้นไร้ที่ติ

"สมัยเรียนที่เมืองนอกเคยทำพาร์ตไทม์ที่โรงแรมน่ะ" เขาตอบอย่างภูมิใจในอาชีพที่ผ่านมาของตนเอง "มาเร็วครับ มานอนได้แล้วเหนื่อยมาทั้งคืน" เขากวักมือเรียกผมจึงลุกเดินเข้าไปหาและล้มตัวลงนอนบนเตียงที่เปลี่ยนผ้าปูใหม่ 

คุณน่านฟ้าปิดไฟในห้องทุกดวงจนมืดสนิทแล้วเข้ามานอนลงข้าง ๆ ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน แขนแกร่งรั้งร่างผมเข้าไปแนบอกกดจูบที่ท้ายทอยและกระซิบบอกฝันดีก่อนที่เราจะหลับไปในเวลาไล่เลี่ยกัน

...

...

...

ในตอนเช้าผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องที่คุ้นเคย เพดานสีขาวสะอาดตากับโคมไฟสีเหลืองนวลที่อยู่เหนือเตียงขึ้นไป ผมยิ้มบางหรี่ตาลงเล็กน้อยหันมองข้างกายไม่พบใครคนนั้นที่เข้านอนพร้อมกัน มีเพียงเสียงน้ำกระทบพื้นดังมาจากห้องน้ำ ผมจึงลุกขึ้นนั่งหยิบมือถือมาดูเวลา หน้าจอมือถือโชว์เลขบอกเวลาตีห้าครึ่งแล้ว ดังนั้นเมื่อคุณน่านฟ้าออกมาผมจึงลุกเดินไปช่วยเขาเลือกเสื้อผ้าตามปกติที่ทำประจำ

"ทำไมไม่นอนต่อ"

"ไม่เอาครับ นี่ก็ตื่นสายมากแล้วไม่ได้มาเตรียมชุดทำงานให้เลย" ผมบอกโดยไม่ได้สนใจคนที่เปลือยท่อนบนกอดเอวผมอยู่

"นอนไปเถอะ แค่ชุดไปทำงานพี่เลือกเองก็ได้"

"ไม่ได้หรอกครับ ยังไงผมก็ไม่ได้ไปทำงานให้ผมทำดีกว่า"

"ตามใจครับ"

ฟอด

กิจวัตรประจำวันของผมก็วนเวียนอยู่เท่านี้ตลอดช่วงเปิดเทอมของเจ้าอ้วนนี่ก็อีกแค่อาทิตย์เดียวที่ต้องไปรับสกายกลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าคราวนี้คุณน่านฟ้าเขาจะสะดวกไปด้วยหรือเปล่า ก็คงต้องคุยกันอีกที

"คุณครับ อีกอาทิตย์เดียวลูกก็จะเปิดเทอมแล้วนะ"

"หรอ แล้วเราจะไปรับลูกวันไหน" 

"คุณว่างไหมครับ"

"ไม่แน่ใจเลย ถ้าไม่ว่างหนูนั่งเครื่องไปรับลูกได้ไหม พี่จองให้" คุณน่านฟ้าเสนอ

"ก็ได้ครับ"

"โอเคเดี๋ยวตอนเย็นพี่มาคอนเฟิร์มกับหนูอีกทีว่าจะเอายังไงนะ"

ผมพยักหน้าตกลงถ้าคุณน่านฟ้าไปไม่ได้เดี๋ยวยังไงผมไปเองก็ได้ไม่มีปัญหายังไงก็ว่างงานอยู่ ไม่อยากรบกวนเขาเท่าไหร่ด้วยเห็นว่าช่วงนี้เป็นไฮซีซันเที่ยวบินไปทางยุโรปมีมากแล้วคุณน่านฟ้าก็บินบ่อยคงไม่ค่อยว่างล่ะมั้ง

ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่สวนหลังบ้านในเวลาช่วงเย็นใกล้เลิกงาน พ่อของคุณน่านฟ้ากลับเข้ามาในบ้านตั้งแต่บ่ายเห็นบอกว่าเวียนหัว สงสัยทำงานหนักทั้งยังบนว่าคุณน่านฟ้าไม่ยอมลาออกจากที่ทำงานมาช่วยงานที่บ้าน ผมเองก็ได้แน่นั่งฟังไปเท่านั้น ขณะที่ผมกำลังตั้งใจอ่านหนังสือ ก็เห็นรถคุ้นตาขับตามรถของคุณน่านฟ้าเข้ามา

ผมยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ลงมาจากรถ คนหนึ่งเป็นพี่สาวที่แสนดีของผมแม้ว่าผมไม่ใช่น้องชายแท้ ๆ ของเขาก็ตาม อีกคนก็พี่ชายที่ผมเคารพ นั่นคือพี่ยุ้ยกับพี่ยุทธ ผมรีบเก็บหนังสือและยกแก้วเครื่องดื่มกลับเข้าไปในบ้านทันที

"สวัสดีครับ มากันได้ยังไง" ผมถามพี่ยุ้ยที่ยิ้มหวานให้ และยกมือไหว้ทั้งสองคน

"พี่ชวนมาเองครับ เห็นช่วงนี้บ่นเหงา" คุณน่านฟ้าบอก "คุยกันไปก่อนนะครับเดี๋ยวผมลงมาคุยด้วย"

"ค๊า" 

"เอ่อ...คุณน่านครับ คือคุณพ่อท่านไม่สบายเข้าไปดูท่านหน่อยนะครับ" ผมบอกเมื่อนึกขึ้นมาได้

"ครับ งั้นหนูอยู่คุยเล่นกับพี่ ๆ ไปก่อนนะพี่ขอไปดูพ่อก่อน"

"ครับ"

...

 

...

น่านฟ้าขึ้นมาบนชั้นสองจัดการเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าและเดินออกไปหาพ่อของตนเองที่ห้องใกล้ๆ เขาเปิดเข้าไปพบว่าพ่อของเขานั้นกำลังนั่งฟังเพลงบรรเลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณตัวใหญ่ในห้องอย่างอารมณ์ดี

"น้องบอกว่าพ่อไม่สบาย"

"อ่อ โรคคนแก่นั่นแหละ อย่าสนใจเลย" พ่อของเขาปฏิเสธ

"หรอครับ ให้หมอตรวจดีไหมพ่อ" น่านฟ้าถามด้วยความเป็นห่วง 

"ไม่ต้องหรอก ฉันให้คนขับรถพาไปแล้ว" ชายแก่บอกและเดินกลับมานั่งลงที่เตียงตามเดิม "เจ้าน่าน ปีนี้อายุเท่าไหร่"

"จะ 35 แล้วครับ"

"อืม" พ่อของพยักหน้า "เมื่อไหร่จะเข้ามาบริหารบริษัทล่ะ ฉันเองก็แก่ตัวลงทุกวันตอนนี้ฉันเตรียมทุกอย่างให้แกกับเมียไว้หมดแล้ว รอแค่แกตอบตกลง"

น่านฟ้าเข้าใจว่าพ่อเขาเหนื่อยกับการทำงานบริษัท แต่เขายังสนุกกับการได้ขึ้นบิน สนุกกับการไปต่างประเทศ และยังสนุกกับใช้ชีวิตแบบนี้ เขายังไม่พร้อมที่จะแบกบริษัททั้งบริษัทไว้คนเดียว

"ฉันรู้ว่าแกคิดอะไรอยู่ ยังไม่ต้องเข้ามารับทุกอย่างก็ได้ค่อย ๆ เรียนรู้กันไป" พ่อเขาบอก เขามีลูกชายคนเดียวก็หวังให้เป็นที่พึ่งในบั้นปลายของชีวิตและสืบทอดธุรกิจที่สร้างมากับมือ

"ให้แสงเหนือเข้าไปดูแลก่อนก็ได้ครับ ยังไงน้องก็ต้องได้เข้าไปทำอยู่แล้ว"

"อืม ฉันก็เคยคิดแต่เหมือนว่าเขาจะยังไม่มั่นใจในตัวเอง" ชายแก่บอกเขามองทุกคนออกว่ากำลังคิดอะไร "หนูแสงน่ะเป็นคนเก่งนะ เป็นคนที่เก่งมากขนาดที่ว่างบริษัทไหน ๆ ก็ไม่อยากเสียไป แต่ก็ไม่อยากให้ตำแหน่ง"

"ผมเข้าใจครับ"

"ฉันว่าเขาเข้ามาดูแลบริษัทฉันได้" ชายแก่พูดไปค้นหาอะไรบางอย่างไปพร้อมๆกัน "นี่คือใบประเมินงานของแสงเหนือที่ฉันไปขอมาจากบริษัทเดิม กว่าจะได้มาหมดไปหลายบาท"

น่านฟ้ารับมาเปิดดูและต้องยอมรับว่าแสงเหนือเก่งมากใบประเมินงานนี้เกณฑ์สูงมาก มากจนคิดว่าไม่น่าจะมีคนผ่านแต่แสงเหนือกลับผ่านทุกอย่าง แต่ก็เหมือนที่พ่อเขาบอกแสงเหนือเก่งเกินไปดังนั้นบริษัทจึงพยายามทำให้แสงเหนือดูด้อย โดยการกดเขาไว้ที่ตำแหน่งเดิม ทั้งยังไม่ยอมขึ้นเงินเดือน ถ้าแสงเหนือได้มาบริหารบริษัทของพ่อเขาบริษัทจะต้องรุ่งเรือง และเติบโตไปได้มากกว่าที่เป็นอยู่ และตำแหน่งที่เหมาะสมกับความสามารถของแสงเหนือก็คงไม่พ้น 'ผู้รักษาการแทนประธานกรรมการบริหาร'

"ผมตัดสินใจแล้วครับ ผมจะให้แสงเหนือเข้ารับตำแหน่งแทนผมระหว่างนี้ 3 เดือนผมจะจัดการงานที่สายการบินให้เรียบร้อยเพื่อเตรียมเข้ารับตำแหน่งต่อจากพ่อครับ"

"ดี ดีมาก" ชายแก่ตบไหล่ลูกชายอย่างภูมิใจและพอใจที่ในที่สุดลูกชายของเขาก็ยอมที่จะเข้ามาสืบทอดธุรกิจเสียที

 

 

TBC

มาแล้วค่ะ มาแล้ว สารภาพว่าผิดเยอะมากแม่เอ้ยยยยยยย 55555 ตอนพิพม์ไม่เห็นหรอกมาเห็นตอนกดอัพแล้ว พอยิ่งอ่านก็ยิ่งเยอะ ท้อใจ ใดคือ NC กากมากค่ะแม่ หนูว่าจะเลิกแต่งNCละตัดเข้าโคมไฟ อ่างปลา หรือะไรก็ว่ากันไป ถ้าเราจบที่ 20-25 ตอนมันจะโอเคไหม หรือว่าสัก 30 ตอนดี คือความมตั้งใจแรกเลยคือเราอยากให้ตอนจบเป็นตอนที่แสงเหนือรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งท้องลูกคนที่สองอะ คือเราอยากได้แค่นั้นเลย แล้วค่อยไปเลี้ยงหลานเอาในตอนพิเศษอะ มันเป็นตอนจบที่โอเคอะเราว่า

ใดๆก็ขอขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามอ่านอยู่นะคะถึงจะไม่ได้เยอะเหมือนเมื่อก่อนแล้วแต่ก็ขอบคุณที่ยังสนับสนุนกันอยู่ เม้นๆให้เราด้วยนะคะ

ความคิดเห็น