ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 7 : how you like that 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 305

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2563 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 7 : how you like that 100%
แบบอักษร

Chapter 7 : how you like that  

Past ณารา 

ณ ร้านเสื้อแบร์นดัง 

ไม่รู้ว่าโลกมันกลมหรือเป็นเพราะกรรมในชาติที่แล้วกันแน่ที่ต้องมาเจอกับคู่อริเมื่อเดือนก่อน 

"(-_-)" ณารา 

"(-_-)" เจ้าทัพ 

"^_^;" พนักงานร้านเสื้อ 

"ปล่อย!!/ปล่อย!!" ณารา/เจ้าทัพ 

"เอ่อคุณลูกค้าคะใจเย็นๆก่อนนะคะทางร้านมีเสื้อแบบนี้อีกหลายสีเลยนะคะ" พนักสาวพยายามขอร้องให้ทั้งสองฝ่ายที่ยืนฉุดกระชากเสื้อผ้าตัวเดียวกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่มีใครสนใจสิ่งที่พนักงานพูดเลยสักนิด 

เสื้อไหมพรมสีชมพูหวานแหว๋เป็นที่ตาต้องใจของทั้งสองฝ่ายจนเกิดสงครามย่อมๆที่กำลังจะเกิดจราจลในไม่ช้านี้ 

"นี่มันของฉัน-*-" ฉันกระชากแขนเสื้อด้านซ้ายเข้าหาตัวอย่างไม่ยอม 

"จ่ายเงินแล้วหรอแม่คุณถึงมโนบอกว่าเป็นของตัวเอง-0-" เจ้าทัพที่ยืนประจันหน้ากับร่างบางก็ใช่ย่อยกระชากแขนเสื้อด้านขวากลับไปที่เขาอย่างไม่ยอมเช่นกัน 

"ก็ฉันหยิบก่อนมันก็ต้องเป็นของฉัน!" กระชากกลับ 

"มั่วแล้ว! ฉันหยิบก่อนเธอ0.01วินาทีต่างหาก" กระชากกลับอีกที 

"เสื้อผ้าในร้านมีเป็นร้อยทำไมต้องสีชมพู? เป็นตุ๊ดไง๊!" ฉันตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างหัวร้อน 

"อยากลองเอาตุ๊ดดูไหมละ อาจจะแซ่บกว่าผู้ชายทั้งแท่งก็ได้นะฮ๊า~หื้มมม~" 

"ไอ้ทุเรษ!! อี้" ฉันทำหน้ายี้แล้วพลางปัดแขนทั้งสองข้างเหมือนรังเกียจ 

"ดัดจริต-_-" นี่ยืนเชิดหน้ากอดอกด่าฉันเลยหรอ 

อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นตุ๊ดแน่แต่เป็น ผู้ชายปากจัด 

"ผู้ชายทั้งโลกเขาใส่แล้วดูดียกเว้นแต่นายแหละใส่แล้วคงเหมือนกระเทยควาย!!" 

"อยากจะแหม๋ถึงดาวอังคาร พูดมาได้ไม่ดูสาระรูปตัวเอง เตี๊ยก็เตี๊ย ไขข้อก็สั้น สะโพกอย่างกับโอ่งน้ำ ตูดก็ใหญ่อย่างกับกะละมัง ถ้าเธอใส่เสื้อนี่ออกมาคงเหมือนลิงบาบูตูดแดงอ่ะ ฮ่าๆๆ" 

"นายว่าไงนะ!!! ใครลิงบาบูห่ะ-*-***" 

ชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเดือดดาลพร้อมบวกมาก ณ ตอนนี้ 

"ฉันว่าฉันก็พูดภาษาคนนะไม่ใช่ภาษาลิง-3-" 

ไม่ไหวแล้วเว้ย!!! 

ฉันเดินปรี่เข้าประชิดตัวเขาจากนั้นก็... 

ปึก 

o_O!! 

เต็มๆ ฉันเตะเข้าที่ยอดยุทธศาสตร์ของเขาเต็มๆหน้าแข้งเลยล่ะ จุกไปดิ:) 

"โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!" เสียงโหยหวยพันแปดเดซิเบล 

End ณารา 

 

past แก้วเก้า 

ณ ร้านเสื้อผ้าแบร์นดัง  

"ชุดนี้เป็นยังไงคะคุณนักรบ" 

"ไม่" 

"แล้วชุดนี้" 

"ไม่ ไม่ผ่าน" 

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งดูนายนักรบคนหื่นที่เจ้าตัวนั่งเลือกชุดที่จะให้ฉันใส่เดินแบบในอีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลังด้วยสีหน้าเซ็งสุดๆ เพราะอะไรน่ะหรอ? 

"โป๊ไป" 

"แวกลึกไป" 

"ไม่เอา! ผมต้องการคอนเซ็ปสไตล์เรียบหรูใส่แล้วดูเซ็กซี่เล็กน้อยมีเสน่ห์แต่ไม่โป๊ คุณไม่เข้าใจผมหรอ-*-" 

"คุณนักรบแต่ว่าตัวนี้สวยแล้วเหมาะกับสัดส่วนของน้องแก้วเก้ามากเลยนะคะ" เจ้าของชุดอย่างสาวประเภทสองพูดด้วยสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ให้ได้เลย 

"เหมาะแล้วไง? ก็มันโป๊ ฉันต้องการโฆษณาโรงแรมไม่ใช่ให้นางแบบมาเดินล่อตาลูกค้านิ-_-*" 

โห~ถึงหมอนี่จะดูขี้เล่นแต่เวลาทำงานเนี่ยดูจริงจังสุดๆผิดกับเมื่อวานนี้เลยคนๆเดียวกันป่ะนิ 

end แก้วเก้า 

 

past นักรบ 

ให้ตายเหอะ! แต่ละชุดที่มาเสนอให้ผมดูมีแต่ชุดที่ ไม่แวกหน้าก็แวกหลัง ไม่โชวเอวก็โชวนม อยากจะบ้า!! 

"นี่นายฉันก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรหรอกนะ แต่ช่วยเลือกๆสักชุดเหอะ" ไอ้คนข้างกายที่นั่งกอดอกมองชุดไปเรื่อยก็ทำเอาผมหงุดหงิดเช่นกัน 

คือพวกคุณเข้าใจไหมว่าผมไม่อยากให้เธอใส่ชุดที่ต้องโชวเนื้อหนังมังสาของเธอให้ใครต่อใครเห็นทั้งนั้นยกเว้นผมคนเดียว..แม้แต่ตะตุ่มก็ไม่อยากให้เห็น 

"ก็ผมไม่อยากให้คุณใส่ชุดโป๊ๆนิหรือว่าคุณชอบ" 

"ชุดอะไรฉันก็ไม่เกี่ยงใส่อยู่แล้ว ถ้าใส่แล้วสวยก็จบ-_-" เธอพูดอย่างไม่สนใจนัก 

"ก็รู้ว่าหุ่นดีแต่ช่วยเซ็ฟตัวเองหน่อยได้ไหม" มองเธอด้วยสายตาตัดพ้อ 

รู้อะไรไหมพอผมรู้ว่าเธอมีอาชีพเป็นนางแบบอริสระผมก็พยายามตามสืบจนรู้ว่าเธอถ่ายแบบมาหลายนิตยาสารแล้ว แล้วแต่ละเล่มคือ..แม่ง!! ชุดว่ายน้ำ ชุดนอน(ที่ไม่ได้นอน) ชุดออกกำลังกายพวกสปอร์สรัดรูปได้อีก ถ้าเป็นลูกจะจับตีก้นวันละหลายรอบ ถ้าเป็นเมียจะเอาให้เตียงหัก-_-** 

"นายจะซีเรียสทำไมไม่ใช่ว่าผู้ชายอย่างนายชอบหรอที่เห็นผู้หญิงใส่ชุดโป๊ๆ" แก้วเก้ายักคิ้วถามชายหนุ่มอย่างดูเชิง 

"ใช่ผมชอบและก็ชอบมากด้วย" จดจ้องไปที่ตาเธออย่างสื่อความหมาย 

"แล้วทำไม.." 

"เพราะเป็นคนสำคัญถึงไม่อย่าให้ใครเห็นไง" 

โป๊ก! 

"โอ้ย! คุณแก้วเขกหัวผมทำไมเนี่ย" อยู่ๆเธอก็เอื้อมมือมาเขกเข้าที่หน้าผากผมอย่างจัง 

"สำออย" 

"ผมป่าวสำออยนะ ก็มันเจ็บจริงๆนิครับ-3-" 

ผมไม่ได้โม้แน่เพราะแรงเขกหัวเมื่อกี้ทำเอาผมเห็นดาวเลย 

"เขกให้นายรู้ไงว่านี่ไม่ใช่ละคร จะพูดจาน้ำเน่าชวนอ้วกเพื่อ-_-" 

พูดจากใจจริงยังหาว่าน้ำเน่า เออดีชีวิต! 

"แล้วเรื่องชุด..ฉันเอาตัวนี้และกัน" เธอลุกเดินไปหยิบชุดจากมือดีไซเนอร์สาวประเภทสองแล้วเอามาขว้างใส่หน้าผม 

"แต่ว่าชุดนี้มัน.." มองชุดในมือถึงกับลมจับ 

"หยุด! ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นเพราะฉันตัดสินใจแล้ว แต่ถ้านายยังไม่พอใจก็ไปหานางแบบคนอื่นซะ" เธอกอดอกจ้องหน้าผมนิ่ง 

"คุณแก้ว.." 

"และอีกอย่างนะ..ฉันโปรพอที่จะรู้ว่างานไหนควรใส่ชุดไหนและแบบไหน ไม่จำเป็นต้องให้สปอนเซอร์รายใหญ่อย่างนายมาเดินเลือกชุดให้เหมือนเด็กสามขวบด้วยเรื่องแค่นี้หรอกนะ-_-" 

พูดไม่ออกเลยให้ตายเถอะ เธอจะทำให้ฉันหลงไปถึงไหนกันยัยเกี๊ยว:) 

"โอเคครับ ชุดนี้ก็ชุดนี้^_^" พูดด้วยน้ำเสียงดี๊ด๊าพลางยื่นบัตร black card ให้พนักงานเอาไปชำระเงิน 

ผมถือคติน่ะ ว่าเมียอยากได้อะไรผัวซื้อให้ได้ทุกอย่าง:) 

end นักรบ 

 

Past เก้าทัพ 

"ที่นี่คือบ้านของยัยนมแบนจริงดิ=_=;" ผมมองบ้าน..ไม่สิไม่ใช่! ใหญ่โตอลังการงานสร้างขนาดนี้ต้องเรียกว่าคฤหาสน์น่าจะถูกกว่า 

ที่ผมตามบ้านยัยนั่นถูกก็เพราะว่าผมเจาะเข้าระบบดาวเทียมตอนที่คุยกับเธอซึ่งสัญญาณนั่นก่อนที่เธอจะปิดไปมันคือที่นี่ไงล่ะ 

ต้องรวยขนาดไหนกันถึงมีบ้านใหญ่กลางภูเขาแบบนี้ 

พอก่อน! เลิกตะลึงบ้านยัยนั่นได้แล้วรีบแอบเข้าไปหาข้อมูลดีกว่า 

พอรอบเข้ามาในตัวคฤหาสน์ได้สิ่งแรกคือมองไปรอบๆเพื่อเก็บรายละเอียด ไม่ว่ามองไปทางไหนมันก็เหมือนคฤหาสน์ผีสิงชัดๆ-_- 

ชั้นนึงเป็นไปได้ว่ามีสิบกว่าห้องแน่นอนจากไปเดินๆดูแต่จุดประสงค์ที่มาที่นี่คือหาตัวยัยนั่นแต่ปัญหาอยู่ที่พื้นที่ในคฤหาสน์ที่มันทั้งกว้างทั้งซับซ้อนมากเกินไป ผู้หญิงตัวเท่าไม้ตะเกียบอย่างยัยนั่นสามารถแอบตามซอกเหลือบยังได้ 

"จะหาเจอไหมวะเนี่ย-*-"  

ถ้าเปิดทีละห้องก็คงจะชาติหน้าถึงจะหาเจอ 

เอาวะ! อย่างน้อยก็ลองๆสุ่มดูเผื่อจะเจอหลักฐานเอาผิดยัยนั่น 

ว่าแล้วก็เดินๆไปตามทางจนมาถึงชั้นบนสุดก็เจอเข้ากับประตูห้องทั้งสี่ห้องที่ดูแล้วแปลกตากว่าห้องอื่นๆที่ผมเห็น ซึ่งแต่ละห้องมีชื่อสลักอยู่ด้วย 

ห้องที่ 1 : คนสวย  

คนตั้งชื่อห้องต้องมั่นหน้าในตัวเองสูงแค่ไหนล่ะเนี่ย😕 

ห้องที่ 2 : น้องเกี๊ยว 

นี่ก็แบ๊วไป😐 

ห้องที่ 3 : แม่ชี 

อันนี้ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่😑 

ห้องที่ 4 : นางแมว 

ชื่อห้องนี้ดูธรรมดาสุดละ เอาห้องนี้และกัน😶 

แอ๊ด~  

ผมแง้มประตูเพียงเล็กน้อยเพื่อดูว่ามีคนอยู่ด้านในรึป่าว พอมองดูแล้วไม่มีจึงลอบเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูอย่างเบามือ 

ภายในห้องแบ่งออกเป็นสามโซน ห้องนั่งเล่น ห้องครัวและห้องนอน ผมรู้เพราะทุกห้องเปิดประตูโล่งเห็นของด้านในหมด ลายห้องสักส่วนใหญ่ตกแต่งด้วยฟอร์นิเจอร์สีเหลืองกับม่วงสดใสชั่งต่างกับบรรยากาศนอกห้องโดยสิ้นเชิงที่ทั้งมืดสลัวอย่างกับคฤหาสน์ผีสิง แต่ละโซนจะมีรูปภาพขาวดำขนาดใหญ่แขวนตามพนังด้วย มีตู้กระจกโชว์กล้องหลายยี่ห้อวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ 

ดูจะขนาดเป็นห้องที่ใหญ่เอาการและถูกจัดได้อย่างเป็นระเบียบและดูทันสมัย เดินมองไปเรื่อยๆจนสายตาหยุดอยู่ที่เตียงนอนที่มีแมวตาสีฟ้านอนจ้องผมอย่างสงสัยประมาณว่า 'มึงเป็นใคร' 

 

"เมี๊ยว~" เสียงร้องอีกเสียงที่ดังอยู่ใกล้ๆแมวตาสีฟ้านั่นก็ได้ปรากฏตัวออกมาข้างเตียงแล้วกระโดดขึ้นมาบนเตียงแล้วนั่งข้างๆแมวตาสีฟ้าอีกตัวแล้วมันก็มองผมเช่นกัน 

 

ตาสีฟ้าเหมือนกันอีกต่างหากต่างกันแค่ขนาดตัวเล็กน้อย 

"เมี๊ยว~" ยังไม่หมดยังมีอีก อีกตัวเดินออกมาจากผ้าม่านผืนยาวมันกระโดดขึ้นโซฟาแล้วขนตั้งใส่ผม 

 

"เมี๊ยว~" 

หืม? 

เสียงดังมาจากด้านล่างทำให้ผมก้มลงไปดูก็พบกับสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก? ไม่สิ ขนาดอ้วนมันกำลังคอเคียอยู่ที่ขาผมอยู่พอดี 

 

"เมี๊ยว~" น้ำเสียงออดอ้อนบวกกับการนอนตีลังกาไปมาทำเอาผมคิ้วกระตุก 

แมวสีขาวเทาตากลมโตสีเหลืองขนาดตัวเรียกได้ว่าอ้วนคงจะได้นอนใช้อุ้งเท้าตะปรบเชือกรองเท้าผมเล่นอย่างสนุกมือ 

นี่ก็แมว นั่นก็แมว นู้นก็แมว โน้น~ก็แมวเต็มไปหมด ไม่แปลกที่ชื่อห้องว่า นางแมว เจ้าของห้องแม่งเป็นสมาคมลิทธิคนบ้าแมวเปล่าวะ=_=; 

ผมเดินเข้าไปแถวเตียงนอนเพราะว่าของสำคัญส่วนใหญ่มักจะเก็บอยู่ใกล้ๆที่นอน 

มองไปมองมาตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปขนาดกลางที่ตั้งอยู่บนโต๊ะใกล้ๆหัวเตียงโดยในรูปมีผู้หญิงสี่คนยืนถ่ายด้วยกันผมไล่มองทีละคนจนมาถึงคนสุดท้ายที่เป็นยัยนมแบนแต่แล้ว.. 

 

"ลีโอ ลูก้า ลิลลี่ ลูอีส" เสียงตะโกนเรียกทั่วห้องนั่นทำให้ผมรีบวางกรอบรูปแล้ววิ่งเข้าไปหลบในห้องน้ำอย่างรวดเร็วปานนินจานารูโตะ 

"หม่ามี๊มีขนมมาด้วยน๊า~" น้ำเสียงหวานที่ผมจำได้แม่นว่าต้องเป็นเสียงของยัยนมแบนชัว 

โชดคีชะมัดที่เข้าห้องถูก 

อย่าเข้าใจผิดว่าผมพิศวาสยัยนั่นจนจำเสียงได้..แต่ที่จำได้เพราะเกิดมาพึ่งเคยเจอผู้หญิงที่ยืนเถียงผมฉอดๆอย่างไม่กลัวอำนาจมืดเท่านั้น 

"มาหาหม่ามี๊มาเร็ว" ยัยนั่นร้องเรียกชื่อแมวตัวเองด้วยน้ำเสียงงุ้งงิ้งๆเหมือนเด็กๆพลางไล่อุ้มแล้วจุ๊บแมวตัวเองใหญ่เหมือนไม่ได้เจอกันเป็นชาติ 

ผมพยามส่องดูพฤติกรรมเธอตามช่องประตูก็เห็นเธอนั่งเล่นกับแมวตัวเองอีกสามชีวิต 

หืม..เดี๋ยวนะ? หนึ่ง..สอง..สาม เอาใหม่ๆ หนึ่ง..สอง..สาม หนึ่งและสองและสาม.. 

ตอนแรกมีสี่ทำไมเหลือแค่สามตัววะ แล้วอีกตัว..o_O 

"เมี๊ยว~" เสียงร้องใกล้ๆทำเอาผมชะงักก้มลงมองส่วนล่างของตัวเอง 

"เมี๊ยว~" 

ไอ้ฉิบหาย!! แม่งเล่นเกาะกางเกงตรูมาเลยเรอะ!!  

ผมพยายามแกะมือมันออกจะกางเกงตัวเองแต่มันดันดื้อเล่นใช้เล็บเกี่ยวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย นี่แมวหรือตุ๊กแกวะแม่งดึงไม่ออก 

 

end เก้าทัพ 

 

past นะโม 

"ลูก้าแล้วลีโอล่ะ?" ฉันมองหาลูกชายอีกตัวที่ไม่รู้อยู่ไหน ปกติก็วิ่งออกมารับกันเสมอไหงวันนี้ถึงไม่วิ่งออกมา 

แปลก.. 

"ลิลลี่หนูเห็นลีโอไหมลูก" ฉันถามลูกสาวอีกคนอย่างมีความหวังแต่ลิลลี่กลับเอียงคอมองหน้าฉันกลับมา 

"ลูอีสละเห็นพี่ลีโอไหมหืม~" แต่ดูเหมือนความหวังของฉันจะเป็นจริงเมื่อลูอีสวิ่งไปที่ประตูห้องน้ำแล้วใช้อุ้งเท้าควักๆประตูอยู่อย่างนั้นฉันจึงเดินตามลูอีสไปแล้วหยุดอยู่หน้าประตู 

"พี่ลีโออยู่ข้างในหรอ" 

"เมี๊ยว~" ลูอีส 

เมื่อเห็นอย่างนั้นฉันก็เปิดประตูเข้าไปก็เจอกับลีโอที่ยืนตระง่าอยู่ที่ฝาชักโครก 

"ตัวแสบมาทำอะไรในนี้หืม~" ว่าแล้วก็เดินไปอุ้มลีโอมากอดไว้ที่อกจับฟัดทีสองทีให้หายคิดถึง 

"เมี๊ยว~" ลีโอ 

"ซนจังนะเดะตีเลย" 

"เมี๊ยว!!" ลีโอ 

"เถียงหม่ามี๊หรอ" พอฉันทำท่าจะตีลีโอก็ดิ้นไปมาอยู่ที่อกอย่างไม่ยอมแพ้ 

"เมี๊ยว!! ม๊าว!!" 

บอกแล้วในบรรดาทั้งสี่ตัวลีโอนี่แหละที่ดื้อและซนยิ่งกว่าใครๆแถมเรื่องเถียงบอกเลยว่าเก่งสุดไรสุด 

"ป๊ะ! เดี๋ยวหม่ามี๊พาไปกินขนมนะ" เมื่อตัวแสบโวยวายฉันจึงต้องอุ้มลีโอออกมาจากห้องน้ำแล้วพามาวางรวมกับอีกสามตัว 

ฉันใช้เวลาให้ขนมกับเล่นกับพวกลูกๆจนหนัมใจจนเวลาผ่านไปจนค่ำ 

"ฮ้าว~เมื่อยจังไปอาบน้ำดีกว่า-3-" คิดได้ก็ลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียงห้องเผื่อหยิบผ้าเช็ดตัวจากนั้น 

ฟึบ 

ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วนำไปใส่ตะกร้าผ้าจากนั้นก็หยิบพันผ้าเช็ดตัวมานุ่งแทน ร่างผอมบางที่พันด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่สั้นเท่าขาอ่อนอวดขาเรียวสวยกับไหล่ขาวเนียนดั่งไข่มุกเดินนวดนาดไปยังห้องน้ำที่ซึ่งมีอีกหนึ่งชีวิตที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าแอบซ่อนอยู่ 

เมื่อเดินมาถึงห้องน้ำสิ่งแรกคือการล้างหน้าแปลงฟันแล้วเดินดุ่มๆไปที่อ่างกุซชี่ที่ถูกเปิดเอาไว้ก่อนหน้านี้จนฟองสบู่เต็มอ่างจนมองไม่เห็นน้ำในอ่าง มือบางปลดปรมผ้าเช็ดตัวออกจนผ้าล่วงลงสู่พื้น มือที่กำลังเอื้อมจะไปตีๆฟองในอ่างเล่นแต่ทว่านั้นกลับเกิดเรื่องไม่คาดคิด.. 

พลึบ 

อยู่ๆก็มีมือปริศนาที่โผล่มาจากในอ่างคว้าเข้าที่แขนฉันแล้วดึงจนฉันเสียหลักล้มลงไปในอ่างกุซชี่อย่างไม่ทันตั้งตัว 

"กรี๊ดดดดด อุ๊บ! อื้อ!! อื้อ!!" ฉันร้องได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกมือหนาพุ่งเข้ามาปิดปากจนหายใจแทบไม่ออก 

"เงียบถ้าไม่อยากตาย" น้ำเสียงทุ่มที่แสดงตัวตนได้ดีว่าเป็นผู้ชายแน่ๆกำลังใช้มือปิดปากไม่ให้ฉันส่งเสียงร้องออกมาได้ 

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันตั้งตัวไม่ทัน กว่าจะรู้ก็ถูกจับล็อกแขนและช่วงตัวจนขยับไม่ได้เลย 

"แกเป็นใคร" ฉันถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆและตั้งสติให้ไวเพื่อคิดแผนเอาตัวรอด 

ตอนนี้สภาพฉันไม่ต่างอะไรกับเหยื่อที่ถูกงูขนาดใหญ่รัดแน่น ผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเลย..เขารู้จักศิลปะป้องกันตัวโดยเฉพาะท่าที่ใช้รัดฉันตอนนี้เรียกว่า 'ไอคิโด' 

"ลืมกันไวดีนิ..ยัยนมแบน"  

ได้ยินสรรพนามที่แสลงหูทีทำเอาฉันหูผึ่ง หันควับไปมองหน้าคนด้านหลังคอแทบเคร็ด 

"นี่นาย!!!" ตาเบิกโตยิ่งกว่าไข่ไดโนเสาร์ 

"ไง-_-" 

พอเห็นหน้าเขาจังๆก็แทบทำฉันกรี๊ดๆๆไม่ใช่เพราะความหล่อแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะโกธรต่างหาก เพราะผู้ชายคนนี้คือคนที่ว่าฉันนมแบน-*- 

"นายเข้ามาในนี้ได้ยังไง" 

"ก็เดินเข้ามา หรือเธอคิดว่าฉันเดินทะลุมิติมาจากประตูโดเรม่อนก็ได้นะถ้าเธอจะคิดอย่างนั้น-_-" 

กวนประสาทที่สุด!! 

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้" กัดฟันพูดอย่างควบคุมอารมณ์โกธร 

"ฉันมีคำถาม" 

"บอกให้ปล่อย!!" ดีดดิ้นสู้แต่ก็เปล่าประโยชน์เพราะเขาล็อคตัวฉันไว้แน่นมาก 

ผู้ชายคนนี้มีพละกำลังเยอะจนน่าตกใจ.. 

"คนที่ส่งคลื่นสัญญาณรบกวนไปที่ดาวเทียมคือเธอใช่ไหม?" 

"!!!" คำพูดของเขาทำเอาฉันต้องอึ้ง 

"อืม..หรือจะเรียกว่าส่งไวรัสแฮกเข้าไปที่ระบบดีล่ะ" ร่างสูงแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

"!!!" 

"แต่ก็นะ..ที่ฉันพูดมาทั้งหมด..เธอคงทำมาหมดแล้วสิยัยแมวขโมย" 

 

end นะโม 

 

Past เจ้าเอย 

ห้องทำงานเจ้าเอย 

"-_-" สงคราม 

"(._.)" เจ้าเอย 

"-_-" จ้องงงงงงงงง 

"(._. ) ( ._.)" หันซ้ายหันขวา 

"-_-" จ้องงงงงงงงงงงงงงง 

"เอ่อ..คุณสงครามคะคุณมีอะไรจะพูดกับเรารึเปล่าคะ?" ฉันถามคนตรงหน้าที่นั่งจ้องหน้าฉันตานี่ไม่กระพริบเลย 

เก่งจังฉันนี่ไม่เคยเจอเลยนะ=0= 

"ไม่มี" คำตอบสั้นๆทำเอาฉันไปไม่เป็น 

"เอ่อ..แล้วคุณมานั่งจ้องหน้าเราทำไมคะ หรือว่าเจ็บแผล" มองตรงไปที่แขนเพื่อดูอาการ 

"ไม่ได้เจ็บ" 

"ไม่ได้เจ็บ? แล้วทำไมถึง.." 

"ก็น่ารัก มองไม่ได้หรอ-_-" 

"0.0!!" 

100% 

ความคิดเห็น