Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อดีตฝันวันวาน

ชื่อตอน : อดีตฝันวันวาน

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 374

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2563 07:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีตฝันวันวาน
แบบอักษร

 

❤ ตอนที่ 3 ❤ 

 

Remarriage วิวาห์จำยอม 

 

คืนวิวาห์เมื่อหกปีก่อน... 

 

“ดีที่เราไม่ต้องจัดพิธีใหญ่โตวุ่นวายน่ารำคาญนั่น ไม่งั้นกว่าผมจะได้กอดคุณแบบนี้ก็คงเช้าพอดี” ริมฝีปากอุ่นร้อนที่แนบลงบนลำคอบอบบางทำให้หญิงสาวซึ่งเคยแอบฝันไว้ว่าวันหนึ่งจะได้สวมชุดวิวาห์สีขาวเดินเข้าไปภายในโบสถ์เพื่อเข้าพิธีสาบานรักต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้าจึงแอบน้อยใจที่ เจ้าบ่าวของเธอเพียงแต่จัดงานเลี้ยงเล็กๆ ภายในครอบครัวโดยไม่มีแม้แต่พิธีการทางศาสนาลืมเลือนความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไปสิ้น นวินดาได้แต่ ส่งเสียงครางเบาๆ เมื่อมือใหญ่เลื่อนจากเอวคอดกิ่วขึ้นมากอบกุมโนมเนื้ออวบอิ่มภายใต้เดรสสั้นสีขาวบริสุทธิ์ที่เธอสวมใส่อยู่อย่างถือสิทธิ์

 

“เดนนี่...” หญิงสาวทาบมือน้อยลงบนมือใหญ่ราวกับจะวอนขอให้เขายั้งมือไว้ก่อน นวินดายังคงเขินอายอยู่แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาแตะต้องเธอก็ตาม แต่ในความขัดเขินยังมีความตื่นเต้นและคาดหวังบางอย่างคละเคล้าอยู่ด้วย เพราะว่าครั้งนี้จะไม่เหมือนครั้งที่ผ่านๆ มาที่เฮย์เดนรักษาสัญญาว่าจะไม่ล่วงเกินเธอจนถึงขีดสุด คราวนี้เขามีสิทธิ์ทุกประการที่จะทำทุกอย่างตามที่เขาปรารถนา

 

“ครับผม” ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าภรรยาสาวน้อยของเขารู้สึกอย่างไร จึงไม่ได้ดึงดันที่จะรุกเร้าเธอไปกว่านั้น เขาปล่อยให้เธอรั้งมือทั้งสองข้างของตนเองไว้ และพร่างพรมจุมพิตลงบนแผ่นหลังนวลเนียนอย่างอ่อนโยนราวกับจะปลอบประโลมให้เธอหายหวาดหวั่น

 

“ฉัน...เอ่อ...ขออาบน้ำก่อนได้ไหมคะ?” อย่างน้อยก็ขอเวลาให้เธอได้เตรียมตัวเตรียมใจอีกนิดก็ยังดี

“คุณเพิ่งอาบก่อนที่เราจะไปฉลองกันเมื่อกี้นี้ไม่ใช่เหรอจ๊ะ?”

 

นวินดาถึงกับสะดุ้งเมื่อเขาได้แสดงให้เห็นแล้วว่าการรั้งมือทั้งสองข้างของเขาไว้ไม่ได้เป็นปัญหา เฮย์เดนสามารถปลดซิปด้านหลังชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งเธอตั้งใจเลือกให้ดูคล้ายกับชุดแต่งงานมากที่สุดโดยที่เขา ไม่ต้องใช้ความพยายามเลยสักนิด จนถึงตอนนี้เธอถึงเข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงคัดค้านสุดตัวไม่ให้เธอเลือกอีกชุดซึ่งประดับด้วยกระดุมแถวยาวตั้งแต่ต้นคอไปจนตลอดแนวแผ่นหลัง!

 

“ดะ...เดนนี่...” เสียงหวานใสพร่าสั่นราวกับกำลังจับไข้ เพียงแต่มันไม่ใช่ไข้หวัด หากแต่เป็นไข้รักที่เขาแพร่เชื้อไว้ในกายจนยากที่จะถ่ายถอน

 

“อืม...” ชายหนุ่มขานรับในลำคอขณะที่ยังคงเพลิดเพลินกับการเชยชิมแผ่นหลังเนียนละเอียดและนุ่มละมุนดุจแพรไหม

 

“ให้ฉันอาบน้ำก่อนเถอะนะคะ” นวินดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากร้อนที่แนบลงบนช่วงเอวบอบบางและฝากรอยสัมผัสไว้อย่างจงใจ แรงกดย้ำนั้นไม่ได้ทำให้เจ็บปวด แต่กลับกระตุ้นให้ความรู้สึกแปลกประหลาดซึ่งเกิดขึ้นกับเขาได้เพียงคนเดียวเท่านั้นแล่นพล่านไปทั่วทั้งเรือนร่าง

 

“ยังหอมไปทั้งตัวแบบนี้ จะเสียเวลาอาบไปทำไมกัน” เฮย์เดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มฟังดูสบายๆ แต่ความรู้สึกของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับความสบายเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เขาอยากจะทำในตอนนี้ ก็คือการครอบครองเธอในทุกๆ ทางที่จะสามารถทำได้ เขาจะทำทุกอย่างที่เคยจินตนาการไว้ตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมาอย่างครบถ้วนโดยไม่ให้ตกหล่นไปแม้แต่อย่างเดียว!

 

“ตะ...แต่เราวุ่นวายกันมาทั้งวัน...ฉัน...อยากจะล้างเนื้อล้างตัวก่อน...อ๊ะ!” นวินดาจิกปลายเล็บเรียวยาวซึ่งตกแต่งด้วยสีชมพูอ่อนลงบนหลังมือแกร่งอย่างแรงเมื่อเขารั้งตัวชุดที่เกาะเกี่ยวกับเรือนร่างของเธออยู่อย่างหมิ่นเหม่แล้วปล่อยให้มันร่วงลงไปกองบนพื้นอย่างง่ายดาย “เดนนี่!”

 

“ก็ได้ๆ เพิ่งแต่งงานกันวันแรก เดี๋ยวคุณจะหาว่าผมใจร้ายกับ เจ้าสาวหมาดๆ เกินไป อยากอาบน้ำก็ได้ แต่เราต้องอาบด้วยกันนะจ๊ะ”

 

“อุ๊ย!” หญิงสาวหวีดร้องออกมาเมื่อถูกเจ้าบ่าวรูปงามซึ่งได้ชื่อว่าเป็นชายในฝันของสาวๆ ทั่วโลกช้อนร่างเล็กๆ ขึ้นมาแนบแผ่นอกกว้างอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มซึ่งยังอยู่ในชุดแจ็กเกตสูทกำจัดอุปสรรคต่างๆ ซึ่งขวางกั้นระหว่างเธอกับเขาออกไปทีละชิ้นในระหว่างที่พาเจ้าสาวคนสวยเข้าไปในห้องน้ำอันกว้างใหญ่ที่มีทุกอย่างเพียบพร้อมไม่ต่างอะไรกับห้องน้ำในโรงแรมสุดหรูระดับหกดาวเลยแม้แต่นิดเดียว

 

นวินดาลืมความหวาดหวั่นคืนแรกของการแต่งงานไปชั่วขณะและมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เธอไม่เคยเห็นห้องน้ำที่ไหนงดงามตระการตาถึงเพียงนี้มาก่อน มันเป็นห้องที่กรุด้วยกระจกใสเป็นแนวยาว จนสามารถมองเห็นวิวของเมืองแมนฮัตตันได้ทั้งเมืองเลยทีเดียว

 

กระจกใส!?

 

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธออยู่ในสภาพใด หญิงสาวก็กรีดร้องออกมาพลางเบียดร่างเล็กๆ เข้ากับเรือนกายแข็งแกร่งของเขาราวกับจะพยายามปิดบังเรือนร่างของตนเองเอาไว้ไม่ให้ใครเห็น

 

“เป็นอะไรคนดี?” เฮย์เดนถามด้วยความเป็นห่วงในขณะเดียวกันก็อดพอใจไม่ได้ที่เจ้าสาวของเขาเกาะเกี่ยวเขาไว้อย่างแนบแน่นจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกันแบบนี้

 

“มันเป็นกระจกใส!” คนอื่นก็เห็นหมดน่ะสิว่าเธอกับเขากำลังทำอะไรกันอยู่!

 

ใบหน้าขาวนวลเป็นสีชมพูระเรื่อไปจนถึงลำคอบอบบาง เห็นได้ชัดว่าเธอคงอายจนทำอะไรไม่ถูก แต่ภาพนั้นไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเห็นใจ มันกลับยั่วยุให้เขาหิวกระหายเสียจนอยากจะดันเธอชิดแผ่นกระจกแล้ว โจนจ้วงเข้าไปในตัวเธอเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ!

ความคิดเห็น