Storytellers
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักร Storytellers ค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ

Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 18

ชื่อตอน : Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 785

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2563 23:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 18
แบบอักษร

Phantom ร้ายก็รัก ตอนที่ 18

 

อาหารกลางวันวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่น ผมหมายถึงคนอื่นอะนะเพราะสำหรับผมมันช่างกระอักกระอ่วน สับสน งง ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจทั้งตัวเองและพี่ดิน ผมไม่รู้ว่าการที่พี่เขามองผมด้วยแววตาเยิ้มๆ เหมือนจะอ่อยนั่นคืออะไร พี่เขาต้องการอะไรจากผมอีกแล้วผมก็ไม่รู้ว่าการที่พี่เขาตักนั่นตักนี่ให้ผมนั้นเขาทำไปทำไม อยากจะตักกลับไปให้และบอกว่าผมไม่ต้องการก็ไม่ได้เดี๋ยวจะเสียมารยาทเพราะพี่เขาก็ไม่ได้ตักให้ผมแค่คนเดียว พี่ดินตักอาหารให้ยายผมด้วยนั่นคือสิ่งเดียวที่ชัดเจนว่าเขาไม่ได้บริการหรือต้องการเอาใจผม เขาก็แค่ทำตามมารยาทบนโต๊ะอาหาร

กินข้าวกันเสร็จยายก็ไล่ผมให้พาเพื่อนที่ไม่ได้รับเชิญให้มาที่บ้านผมไปนั่งเล่นที่มุมรับแขกที่ปกติไม่ค่อยมีแขกมาให้ต้อนรับสักเท่าไหร่ส่วนยายเข้าไปทำสังขยาฟักทองในครัว

ระหว่างเราสามคนมีแค่ไอ้หินคนเดียวที่ขยันหาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาพูดมาคุยไม่ให้บรรยากาศมันดำมืดลงไปกว่าที่เป็นอยู่

“บ้านฝุ่นน่ารักดีนะ พี่เพิ่งสังเกตมีรูปติดเต็มไปหมดเลย นั่นน้องสาวฝุ่นใช่มั้ย” ผมจำต้องสบตากับคนถามก่อนจะมองตามสายตาพี่ดินไปยังรูปที่ตั้งไว้บนหลังตู้โชว์ตัวเตี้ย รูปนั้นเป็นรูปที่ปาแป้งแต่งตัวเป็นนางรำสมัยที่เรียนอยู่ป.5

“ครับ ปาแป้งชอบรำไทย” ผมไม่อยากมองหน้าพี่ดินนานๆ ตอบคำถามเสร็จเลยก้มหน้าหลบตาพี่เขา

“เหรอ แล้วนี่น้องไปไหนล่ะ ตั้งแต่มาไม่เห็นเลย” 

“พี่ถามทำไมครับ” จะหาว่าผมยังไงก็ได้ แต่ผมไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่พี่ดินถามหาน้องสาวผม ผมไม่ได้หึงเขาแต่ผมหวงปาแป้งผมไม่อยากให้น้องสาวผมเสียใจถ้าหากว่าเขามาสนใจ มาให้ความหวังแล้วก็หักหลังกันเหมือนที่ทำกับผม

ให้ผมเจ็บเพราะเขาคนเดียว เจ็บเพราะพี่ดินคนเดียวก็พอ

“เอ่อ…” พี่ดินมองหน้าผมตาปริบ สีหน้าเหมือนรู้สึกผิดแต่คงไม่ใช่หรอกเขาจะรู้สึกผิดทำไม เขาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่

“แหม จะจีบน้องสาวไอ้ฝุ่นมันเหรอพี่ดิน” คนที่ปล่อยให้ผมคุยกับพี่ดินเพราะตัวเองเอาแต่ก้มหน้าตอบแชทยอมละสายตาจากจอมือถือเงยหน้าขึ้นมาพูดแล้วยิ้มล้อพี่ชายตัวเอง ส่วนผมน่ะเหรอ หน้าชาไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับผมมองพี่ดินด้วยความรู้สึกหน่วงในอก

“เฮ้ย ใช่ที่ไหน” พี่ดินว่าเสียงเรียบก่อนจะหันมามองสบตาผมที่มองพี่เขาอยู่ก่อนแล้ว “พี่ชอบอะไรหินน่าจะรู้ดีที่สุดนะ”

อะไรคือความหมายของแววตากับคำพูดนั้น คำพูดที่เหมือนจะต้องการบอกอะไรบางอย่างกับผม แววตาที่เหมือนต้องการอยากจะเอ่ยคำขอโทษและอ้อนวอนที่ส่งมาให้นั้น พี่ดินทำแบบนั้นทำไม ผมหลบตาและนั่งเงียบไม่ได้พูดอะไรออกไป

“ให้มันจริงสักทีเหอะ หนก่อนก็ทำเขาเสียใจไปรอบหนึ่งแล้วนะ” ไอ้หินพูดกับพี่ดินเสียงเข้มจริงจังแต่ผมไม่รู้ว่าเขาคุยเรื่องอะไรกันเพราะเขาสองคนไม่ได้มองหน้าผม

“อืม รอบนี้จริงจังนะ ไม่ได้มาเล่นๆ ขอแค่เขาเปิดโอกาสให้พี่เท่านั่นแหละ”

“เอ่อ คุยกันไปก่อนนะครับ ผมขอตัวเข้าไปดูยายในครัวหน่อย ไอ้หินตามสบายนะมึง” พูดจบผมก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในครัวทันที แต่ก็ไม่ได้เดินเร็วอะไรขนาดนั้นถึงอยากจะหนีจากสิ่งที่เขาคุยกันแต่ผมก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าเรื่องที่คุยมันเกี่ยวกับผมมั้ยหรือว่าเขาพูดถึงคนอื่นอยู่กันแน่ แต่ทำไมต้องมาคุยถึงคนอื่นให้ผมได้ยินด้วย ถึงพี่ดินไม่ได้คิดอะไรกับผมแต่ผมที่มันคิดไปแล้วมันก็เจ็บเป็นนะครับ

“เหอะ! สงสัยจะยากว่ะพี่ ก็นะ…ทำตัวเอง สู้ๆ ก็แล้วกันนะพี่นะ” ผมได้ยินแค่นี้ก่อนที่จะเดินพ้นเข้ามาในครัว

เข้ามาช่วยยายยกเจ้าฟังทองที่ตรงกลางเต็มไปด้วยไส้สังขยาที่เตรียมนึ่งใส่ซึ้งให้แล้วก็ถูกยายไล่อีกรอบ ยายบอกว่าผมอยู่ก็เกะกะให้ออกมาคุยกับเพื่อนแต่ผมไม่อยากออกมาเจอหน้าพี่ดินเลย ผมเจ็บ เจ็บที่ยังรักพี่เขา เจ็บที่พี่เขาไม่รักผมตอบ เจ็บที่ถูกเขาหลอก มันเจ็บหัวใจไปหมดเลยเวลาที่คิดเรื่องนี้ทีไรผมก็เจ็บทุกที

“ฝุ่น ยังใช้เบอร์เดิมอยู่ใช่มั้ย” พี่ดินถามขึ้นตอนที่เราอยู่กันสองคนเพราะไอ้ลูกหินตัวดีมันขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

“ครับ ใช้เบอร์เดิม” ตอบโดยที่มองหน้าพี่เขาไปตรงๆ อยากจะรู้ว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

“พี่โทรหาได้มั้ย” 

“…” อยากจะถามว่าพี่เขาจะโทรหาผมทำไม โทรมาในฐานะอะไร ผมไม่ได้ลบหรือบล็อกเบอร์พี่ดินเพราะเสียดายถ้าหากต้องลบมันไปหมด

“ไม่ได้สินะ ฝุ่นคงยังโกรธพี่อยู่ใช่มั้ย”

“…” ผมอยากบอกว่าผมไม่ได้โกรธแล้ว แต่ผมแค่เสียใจที่พี่เขาทำแบบนั้นกับผม

“ถ้าพี่…จะบอกว่าขอโทษอีกครั้ง ฝุ่นยังจะอยากฟังมันอยู่มั้ย”

“…” ขอโทษแล้วความเสียใจของผมมันจะหายไปเหรอครับ

“พี่ยอมรับว่าตอนนั้นพี่ผิด พี่ขอโทษ”

“ผมว่าพี่พอเถอะครับ เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูว่าขนมเสร็จหรือยังแล้วเดี๋ยวจะให้ยายแบ่งใส่กล่องให้นะครับ” ผมบอกแค่นั้นก่อนลุกออกมามันฝืนนั่งอยู่ตรงนั้นต่อไม่ไหวจริงๆ กลัวใจตัวเองจะอ่อนแล้วกลับไปยอมให้เขาหลอกอีก

ผมรู้แล้วว่าเรื่องที่พี่ดินกับไอ้หินคุยกันนั้นคงเป็นเรื่องผมนี่แหละ ที่มั่นใจเพราะคำพูดกับสีหน้าแววตาของพี่ดินนี่แหละ ผมไม่อยากจะกลับไปเจ็บอีกแล้ว

หลังไล่แขกที่ไม่ได้ตั้งใจเชิญมาบ้านกลับพร้อมขนมฟักทองสังขยาสองกล่องผมก็ขึ้นมานอนแผ่กางแขนกางขาอยู่บนเตียงเพื่อคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยคิดเรื่องของวันนี้ คิดว่าพี่ดินเขาต้องการอะไรจากผมกันแน่ คิดจนเริ่มปวดหัวคิดจนหลับไปในที่สุด

และหลังจากวันนั้นพี่ดินก็โทรมาหาผมอยู่บ่อยๆ ผมเองก็รับบ้างไม่รับบ้าง คุยกันสองสามคำผมก็ขอวางสายเป็นแบบนี้มาเกือบสองอาทิตย์แล้วแต่แทนที่พี่ดินจะเลิกโทรหาผมพี่เขากลับโทรมาวันละสามเวลาหลังอาหาร คือผมไม่ได้เล่นตัวหรือว่าอะไรทั้งนั้นแต่ที่ผมทำเหมือนไม่อยากคุยด้วยเพราะผมไม่อยากพาตัวเองเข้าไปใกล้เข้าไปหาพี่ดินให้หัวใจตัวเองเจ็บอีกแล้ว

ผมพยายามถอยห่างแต่ดูเหมือนพี่ดินจะพยายามก้าวเข้ามาหาผมเรื่อยๆ วันนี้ก็เหมือนกัน

พี่ดินโทรหาผมอีกแล้ว โทรมาเหมือนทุกวันถามผมกินข้าวหรือยัง ทำอะไรอยู่ ยุ่งหรือเปล่า ว่างคุยมั้ย บลาบลาบลา แต่ที่ไม่เหมือนคือวันนี้พี่เขาโทรมาดึกกว่าทุกวันปกติจะโทรมาตอนเช้า กลางวันแล้วก็ตอนเย็นซึ่งเป็นเวลาหลังอาหาร

“ฝุ่น ฟังพี่อยู่มั้ย?” ครับ ตอนนี้ผมกำลังคุยกับพี่ดิน แต่ดูเหมือนผมจะกำลังเหม่ออยู่นะ

“เอ่อ พี่ดินพูดว่าอะไรนะครับ” ถามย้ำเพราะเมื่อกี้ไม่ได้ฟังจริงๆ ว่าพี่เขาพูดอะไร

“พี่ถามว่าพรุ่งนี้ฝุ่นว่างมั้ย” น้ำเสียงแบบนี้คืออะไร น้ำเสียงที่คล้ายจะออดอ้อนนี้คืออะไรครับ

“เอ่อ พรุ่งนี้ผมว่างพี่ถามทำไม” ก็ตอบไปตามจริงแหละครับเพราะช่วงนี้มันปิดเทอมและผมก็ว่างเพราะไม่ต้องตามรับส่งปะแป้งแล้ว

อาทิตย์นี้น้องสาวผมไปเก็บตัวซ้อมรำที่บ้านครูกับเพื่อนๆ ผมเลยว่าง ว่างมากด้วย

“ไปเที่ยวกันมั้ย พี่อยากดูหนัง”

“ถ้าผมบอกว่าผมไม่อยากไปล่ะครับ” แม้ปากจะหุบยิ้มกับคำชวนของพี่เขาไม่ได้แต่ผมว่าผมก็มีสิทธิ์เล่นตัวปะ

“ไปเหอะ อยากให้ไปด้วยกัน” ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อนหรอกแค่นี้ผมก็อยากจะตอบว่าไปทันทีที่ชวนแล้ว

ยอมรับก็ได้ว่าผมก็เริ่มหวั่นไหวกับพี่ดินอีกแล้ว

“พี่ไม่ชวนไอ้หินไปล่ะ” มันก็ต้องมีหยั่งเชิงกันบ้าง

“ลูกหินไปกับแฟน” คำตอบนี้มันทำให้ผมคิ้วกระตุก

“อ้อ ไอ้หินไม่ว่างพี่ถึงชวนผมเหรอแล้วทำไมพี่ไม่ชวนแฟนพี่ล่ะ” ผมเม้มปากแน่นเมื่อใจมันเจ็บจี๊ดขึ้นมาดื้อๆ ชวนผมเพราะไม่มีใครไปด้วยอย่างนั้นเหรอ

“นี่...พี่ยังไม่ได้บอกฝุ่นเหรอว่าพี่โสด”

“...” อย่าเชียวนะ อย่าใจเต้นกับอีแค่คำพูดกับน้ำเสียงทุ้มๆ นี่เชียวนะ

“โสดสนิทด้วยนะ”

“...พะ พี่มาบอกผมทำไม” ทำไม่ได้เลยที่จะบังคับไม่ให้เสียงที่ตอบกลับไปมันสั่น

ผมจะไม่ดีใจและจะไม่คิดเข้าข้างตัวเองเด็ดขาดว่าที่พี่ดินพูดมาคือต้องการบอกอะไรผม ต้องการบอกว่าเขาโสดแล้วให้ผมไปจีบเขาอะไรแบบนั้น

ผมเป็นคนนะไม่ใช่ช้าง ม้า วัว ควายที่ไหนที่จะเจ็บแล้วไม่รู้จักจำอะ

“ก็อยากบอกเผื่อมีคนแถวนี้สนใจจีบ”

“แค่กๆ” ผมสำลักน้ำลาย

“ฮ่าๆ โอ๋ๆ ใจเย็นๆ แค่บอกเฉยๆ เอง” ผมเกลียดเสียงหัวเราะกับน้ำเสียงพอใจของเขาจัง!

“ผะ ผมไม่ว่างแค่นี้นะครับผมจะไปอาบน้ำนอน” ผมกดตัดสายทันทีที่พูดจบไม่ได้รอคำตอบจากคนปลายสายหรอกเพราะแค่นี้ก็อายจะแย่อยู่แล้ว

นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่ผมกับพี่ดินคุยกันนานขนาดนี้

ความคิดเห็น