Sawanya

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เขาต้องการแค่ลูก ส่วนเธอคือตัวแถม!

ชื่อตอน : เขาต้องการแค่ลูก ส่วนเธอคือตัวแถม!

คำค้น : เล่ห์เผด็จรัก , จอมรวินท์ , ปุริมปรัชญ์ , โรมานซ์ , 18

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 399

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2563 06:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขาต้องการแค่ลูก ส่วนเธอคือตัวแถม!
แบบอักษร

 

เฮย์เดนเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าท่าทางมั่นใจเสียจนเธออยากจะโผนเข้าไปตะกุยหน้าหล่อๆ นั้นให้หมดสง่าราศี แต่หากทำอย่างนั้นก็คงเข้าทางเขา นวินดาจึงพยายามสงบสติอารมณ์เอาไว้อย่างสุดความสามารถ

 

“เอาละ มาพูดกันให้ชัดเจนไปเลยแล้วกัน ผมจะไม่ตำหนิที่คุณทำให้ผมพลาดโอกาสที่จะใกล้ชิดกับลูกตั้งแต่แกลืมตาขึ้นมาดูโลกจนถึงตอนนี้ แต่คุณจะต้อง...”

 

“เดี๋ยว! นี่คุณพูดเหมือนฉันเป็นตัวการทำให้คุณไม่ได้อยู่กับเคย์เดนอีกแล้วนะ ทั้งๆ ที่เราก็รู้กันดีอยู่ว่าคุณไม่ได้ต้องการแกเลยจนกระทั่ง แอมเบอร์อยากเห็นหน้าหลานขึ้นมานี่แหละ!” เธอรู้ว่ามันฟังดูเหมือนเด็กๆ โต้เถียงกัน แต่นี่เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับเธอที่จะต้องให้เฮย์เดนยอมรับให้ได้ว่าเขาเป็นฝ่ายทอดทิ้งลูกเอง ไม่ใช่เพราะเธอ!

 

“ไม่ได้ต้องการแก?” นัยน์ตาของชายหนุ่มเป็นประกายวาววับขึ้นมาด้วยความโกรธ นี่เธอจะต้องยั่วโมโหเขาให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย! “คุณไปเอาความคิดบ้าๆ นั่นมาจากไหนกัน!”

 

“เลิกเล่นละครเถอะย่ะ! จะมาแสดงอะไรตอนนี้น่ะมันสายเกิน ไปแล้ว!” หายหัวไปตั้งเกือบหกปี มาบอกว่ารักและต้องการลูกเอาตอนนี้ ใครจะไปเชื่อ! มีแต่เด็กห้าขวบอย่างเคย์เดนเท่านั้นนั่นแหละที่จะเชื่อว่าเขารักและต้องการพวกเธออย่างจริงใจ อ้อ...ไม่ใช่สิ! ความจริงเขาต้องการแค่ลูก ส่วนเธอคือตัวแถม!

 

“คุณจะกล่าวหาอะไรผมก็ได้ แต่สิ่งที่คุณไม่สามารถปรักปรำผมได้คือเรื่องลูก! ไม่มีทางที่ผมจะไม่ต้องการแก คุณต่างหากที่ปิดบังเรื่องเคย์เดนเพื่อแก้แค้นผม! ให้ตายสิ! นี่ผมพยายามใจกว้างกับคุณแล้วนะ แต่คุณก็ยังบังคับให้ผมต้องพูดออกมาจนได้!”

 

“พูดออกมาได้หน้าด้านๆ ! ฉันเคยปิดบังเรื่องเคย์เดนที่ไหน ถ้าคุณสนใจแกบ้าง ก็คงจะพยายามติดต่อกลับมาสักครั้งตั้งแต่รู้ว่าฉันท้อง นี่มันผ่านไปเกือบหกปี! หกปีนะไม่ใช่หกวันหรือหกเดือน! เพิ่งมาอยากใกล้ชิดลูกเอาตอนนี้ คุณไม่รู้สึกตัวช้าเกินไปหน่อยเหรอ!”

 

“คุณบอกให้ผมรู้เมื่อไรว่าคุณท้อง? บอกทางไหน? ส่งกระแสจิต เอาหรือไง?”

 

เขาถามเสียงดังจนเกือบจะเป็นการตะคอก ซึ่งหากเป็นเมื่อก่อน นวินดาคงกลัวจนหัวหดไปแล้ว แต่การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องรับผิดชอบอะไรต่างๆ มากมายมาตลอดชีวิตของเคย์เดนทำให้เธอแกร่งขึ้นมาก จึงไม่สะทกสะท้านกับแววตาดุดันของเขาเลยสักนิด

 

“ฉันโทรไปหาคุณแล้ว แต่คุณติดประชุมเฮงซวยอยู่เป็นเดือนๆ โทรไปกี่ครั้งก็ไม่เคยรับสาย!” ถ้าครั้งสองครั้งยังถือว่าอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือมีการเข้าใจผิดกันได้ แต่ถ้าเขายุ่งเสียจนแม้กระทั่งจะรับสายจาก ‘อดีตภรรยา’ ยังไม่สามารถทำได้ และไม่เคยคิดที่จะติดต่อกลับมาไม่ว่าจะฝากข้อความไว้สักกี่ครั้ง ย่อมถือว่าเขาตั้งใจที่จะตัดขาดจากเธอแล้วจริงๆ แน่นอนว่าเมื่อเป็นเช่นนั้นนวินดาก็ไม่ได้หน้าด้านหน้าทนพอที่จะตามตอแยเขาอีก

 

“ผมไม่เคยรู้ว่าคุณโทรมา แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ในเมื่อคุณติดต่อผมไม่ได้ แล้วคุณคาดหวังว่าจะให้ผมรู้ว่าคุณท้องจากทางไหน? โทรจิตหรือไง?” เฮย์เดนถามด้วยน้ำเสียงยียวนอย่างร้ายกาจจนเธออยากจะคว้าแจกันดอกไม้บนโต๊ะทุ่มศีรษะเขาสักที แต่ก็ไม่ได้ทำ นวินดาไม่ใช่คนชอบใช้ความรุนแรง ต่อให้โกรธและเกลียดเขามากแค่ไหน ก็ตัดใจทำร้ายเขาไม่ลงอยู่ดี

 

“ฉันฝากข้อความไว้กับแครี่แล้วว่าให้คุณติดต่อกลับด่วน!”

 

“ผมไม่เคยได้รับข้อความนั่น! แล้วคุณก็ควรมีความพยายามมาก กว่านั้น ไม่ใช่แค่ฝากข้อความไว้แล้วก็แล้วกัน” เรื่องที่เธอบอกว่าฝากข้อความไว้กับเลขานุการส่วนตัวของเขานั้น ชายหนุ่มจะต้องกลับไปตรวจสอบแน่ แม้ว่ามันอาจจะยากอยู่สักหน่อย เพราะคาริน่า อดีตเลขานุการ ของเขาลาออกไปตั้งแต่เขาเพิ่งเลิกรากับนวินดาไปได้ไม่นาน แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเขาต้องทำให้แม่ของลูกยอมรับข้อเสนอของเขาให้ได้เสียก่อน

 

“ฉันส่งอีเมลหาคุณแล้ว และยังแนบผลการตรวจไปให้ด้วย!”

 

“คุณไม่มีวิธีที่มันดีกว่านั้นแล้วรึไง? นั่นมันเรื่องสำคัญมากนะ!คุณผู้หญิง คุณแจ้งข่าวว่าผู้ชายคนหนึ่งกำลังจะมีลูกทางอีเมล และหวังว่าเขาจะได้รับมันแค่นั้นเรอะ!” เฮย์เดนมองอดีตภรรยาของตนด้วยความผิดหวัง เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าตนเองจะพลาดโอกาสดูแลเธอและบุตรชายไปเพียงเพราะการสื่อสารที่ผิดพลาด ทำให้เธอเข้าใจผิดว่าเขาไม่ต้องการ บุตรชายของทั้งคู่ “คุณคิดว่าผมเป็นคนเลวได้ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ? เลวถึงขนาดจงใจทอดทิ้งเมียและลูกของตัวเองได้เลยรึไง!?”

 

“ฉันทำทุกอย่างที่ควรจะทำแล้ว!” คำถามด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นของเฮย์เดนกระทบจิตใจของเธออย่างแรงจนนวินดาต้องย้อนถามตนเองเหมือนกันว่าเธอเชื่อว่าเขาไม่ต้องการลูกจริงๆ หรือลึกๆ แล้วเธอเองก็ต้องการแก้แค้นเขา จึงไม่ได้พยายามติดต่อเขาไปมากกว่าที่ได้ทำไปแล้ว

 

“ไม่จริง! คุณจะโทรหาแอนนี่หรือแม้แต่โทรบอกแอมเบอร์ก็ได้ แต่คุณไม่ทำ!” นวินดาเลือกที่จะทอดทิ้งเขาพร้อมกับพรากลูกไปจากเขาด้วยอย่างเลือดเย็น! เธอคงต้องโกรธเกลียดเขามากจริงๆ ถึงสามารถทำเรื่อง โหดเหี้ยมขนาดนี้ได้

 

ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ทำให้ความมั่นใจที่เคยสูงลิบลิ่วของเฮย์เดนสั่นคลอนขึ้นมาอย่างรุนแรงจนใบหน้าคมเข้มถึงกับเผือดสีลงในทันที

 

“ฉันไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น!”

 

“อ๋อ! คุณเลยเลือกที่จะปล่อยให้ลูกถูกเรียกว่าลูกไม่มีพ่อตั้งหลายปีทั้งๆ ที่พ่อของเขาไม่เคยรู้เลยว่ามีเขาอยู่บนโลกงั้นสิ!”

 

“ความจริงการไม่มีพ่ออย่างคุณมันอาจจะดีกับสุขภาพจิตของลูกมากกว่าก็ได้” เคย์เดนคงไม่ได้ดีใจนักหรอก หากรู้ว่าเขาต้องแบ่งปันความรักจากพ่อกับ ‘หญิงอื่น’ ที่ไม่ใช่มารดาของตนเอง

 

“ระวังคำพูดของคุณด้วย! คุณอาจจะตำหนิว่าผมเป็นผัวที่ไม่ได้เรื่องได้ แต่อย่ามาสงสัยความสามารถในการเป็นพ่อของผมเด็ดขาด!” สีหน้าดุดันทว่าแฝงไปด้วยความเจ็บปวดของเขาทำให้นวินดารู้สึกตัวเหมือนกันว่าเธอเองก็พูดเกินไป และเริ่มจะสงสัยนิดๆ แล้วว่าบางทีเขาอาจจะไม่เคยทราบเรื่องการตั้งครรภ์ของเธอมาก่อนจริงๆ ก็ได้

 

“โอเค ฉันขอโทษก็ได้” แน่นอนว่าเธออยากจะเอาชนะเขา แต่ไม่ใช่ด้วยการเอาความรู้สึกของลูกมาล้อเล่น อย่างไรเสียเธอก็ไม่สามารถแกล้งทำ เหมือนว่าเฮย์เดนไม่มีตัวตนอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว ดังนั้นการพูดคุยกันด้วยเหตุและผลคงจะดีที่สุดสำหรับสถานการณ์นี้

 

“ทำไมคุณถึงคิดว่าผมจะไม่ต้องการลูก?” เมื่อนวินดามีท่าทีอ่อนลง เฮย์เดนก็เริ่มต้นเกลี้ยกล่อมเธออีกครั้ง อย่างแรกเขาต้องทำให้เธอเชื่อเสียก่อนว่าเขาต้องการเธอและบุตรชายเสมอ

 

“ก็เรา...จบกันไปแล้ว” น้ำเสียงของเธออาจจะฟังดูเรียบเฉย แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดนั้นทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เพราะอย่างน้อยนวินดาก็ยังมีความรู้สึกบางอย่างกับความรักของพวกเขา ไม่ใช่หมดสิ้นเยื่อใยไปโดยสิ้นเชิง แม้จะเป็นความรู้สึกเจ็บปวด แต่นั่นย่อมหมายถึงเธอยังใส่ใจเขาอยู่ ซึ่งมันเป็นสัญญาณที่ดีมากสำหรับการเริ่มต้นใหม่

 

“ถ้าเรามีลูกด้วยกัน มันก็จะไม่มีวันจบลงไปอย่างนั้นหรอก”

 

“ฉันไม่คิดที่จะอยู่กับใครไปทั้งชีวิตเพื่อลูกหรอกนะ!”

 

แน่นอน! เขาก็ไม่ได้คิดที่จะทำแบบนั้นเหมือนกัน! ลูกเป็นของขวัญจากพระเจ้า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมทิ้งชีวิตของตัวเองไว้กับใครสักคนเพียงเพราะเธอมีลูกกับเขา!

 

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ควรที่จะเริ่มคิดได้แล้ว” เฮย์เดนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่นวินดากลับรู้สึกว่ามันเหมือนผ้ากำมะหยี่ที่พร้อมจะรัดคอเธอจนตายได้ หากเธอประมาทแม้เพียงเสี้ยววินาที

 

“ไม่มีทาง!”

 

“คุณเลือกได้วินดี้ว่าจะกลับมาใช้ชีวิตอยู่กับผมและลูก หรือจะปล่อยให้ลูกไปอยู่กับผม...โดยไม่มีคุณ!” เมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผล ชายหนุ่มก็เริ่มใช้วิธีที่เขาถนัด นักธุรกิจอย่างเขารู้ดีว่าจุดอ่อนของฝ่ายตรงข้ามอยู่ที่ไหน แล้วเขาก็ไม่ลังเลที่จะโจมตีที่จุดตายเสียด้วย!

ความคิดเห็น