saimai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 เหมือนแรกฝัน (60%)

ชื่อตอน : บทที่ 6 เหมือนแรกฝัน (60%)

คำค้น : สายไหม, ความรัก, หวานซึ้ง, โรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 42

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2563 09:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 เหมือนแรกฝัน (60%)
แบบอักษร

       อักษราภัคคิดไม่ออกว่าหญิงคนเดียวจะมีใจรักสองชายได้อย่างไรโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาเดียวกัน ถ้าทำแบบนั้นแทนที่จะมีคนช้ำใจผิดหวังแค่คนเดียวจะกลายเป็นสามคนเพราะมันเป็นรักหลายเส้าที่ใครก็หาความสุขและบทสรุปที่ลงตัวไม่ได้ ดังนั้นการหลีกเลี่ยงให้ตนเองต้องตกอยู่ในสภาวะนี้คงเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

       “อืมถ้าแบบนั้นก็คงต้องเลือกใช่ไหม? พวกเราไปดูลิลิตพระลอกันดีกว่าครับ เชิญครับ” พิชิตพลนำทางให้อักษราภัคเดินตามมาเพื่อไปหามุมที่เหมาะสมดูการแสดงเวทีกลางน้ำ

       หลังจากการแสดงจบและพูดคุยกันอยู่เป็นเวลาครู่ใหญ่ อักษราภัคก็คิดว่าสมควรแก่เวลาแล้วที่เธอควรจะกลับไปที่พักเสียที เพราะไม่อยากให้ว่าที่คู่หมั้นต้องมาเป็นห่วง ทั้งที่เธอไม่ทราบหรอกว่าเขากลับมาจากการไปทำธุระข้างนอกแล้วหรือยัง

       “ภัคขอตัวกลับก่อนนะคะคุณพล เพราะเดี๋ยวมันจะค่ำไปกว่านี้”

       “ให้ผมไปส่งดีไหมครับจะได้ถึงบ้านเร็วขึ้น?” พิชิตพลรีบเสนอตัวเพราะไม่อยากให้หญิงสาวต้องกลับไปตามลำพัง

       “ไม่เป็นไรค่ะ ภัคมากับคนขับรถ เขารออยู่ตรงโน้น”

       ไม่นานนักหลังจากนั้นอักษราภัคก็มาถึงที่บ้านพัก หญิงสาวก้าวลงมาจากรถ ก็เห็นว่าพิชิตพลขับตามมา ชายหนุ่มมายืนส่งอักษราภัคจึงพูดคุยตามมารยาทก่อนจะเอ่ยร่ำลา

       อักษราภัคมองตามรถของพิชิตพลไปจนสุดสายตา หันหลังกลับเตรียมขึ้นไปบนบ้านพัก แต่ยังไม่ทันได้ขยับขาก็เห็นสายตาคู่คมและดุดันกำลังจ้องมองลงมาจากระเบียง เพียงแค่สบตาเท่านั้น หญิงสาวก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันทีโดยที่บอกไม่ถูกทั้งที่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดหรือไม่ดีต่อเขาแม้แต่เรื่องเดียว

       “กลับมาแล้วหรือ?” เสียงทุ้มกังวานถามขึ้นทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้ามาในบ้าน ทำเอาอักษราภัคสะดุ้งเฮือก ก็เมื่อกี้นี้เขายังยืนอยู่ที่ระเบียงอยู่เลย แล้วทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้เร็วนัก เขาเหาะเหินเดินอากาศหรือล่องหนได้หรืออย่างไรกัน?

       “กลับมาแล้วค่ะ แล้วคุณทำธุระเสร็จแล้วหรือคะ? ทุกอย่างเรียบร้อยมั้ย?” อักษราภัคชะงักไปเหมือนกันเพราะไม่ทราบว่าจะใช้สรรพนามเรียกแทนตัวของชายหนุ่มว่าอะไรดี เนื่องจากตั้งแต่มาถึงที่นี่นับจากที่หน้าวัดพนัญเชิงวรวิหาร จนถึงที่บ้านพักเขาก็ยังไม่เคยบอกชื่อเสียงเรียงนามเลยสักคำว่าเขาชื่ออะไรกัน

       “เสร็จแล้วครับ ผมบอกแล้วว่าจะจัดการทุกอย่างให้เสร็จภายในวันนี้ เพราะพรุ่งนี้เวลาของผมจะเป็นของคุณ มาสิไปรับประทานอาหารเย็นกับผม” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงขรึมเข้ามาประชิดยืนอยู่ข้างตัวของอักษราภัค ก่อนที่หญิงสาวจะได้มีโอกาสเอ่ยตอบปฏิเสธหรือตกลง เขาก็ถือวิสาสะโอบเอวและพาเธอไปที่ห้องรับประทานอาหารทันทีโดยที่ไม่ได้รอให้หญิงสาวได้ตัดสินใจว่าเธออยากร่วมรับประทานอาหารเย็นกับเขาหรือไม่

       ที่โต๊ะอาหารตัวเขื่องใจกลางห้อง อาหารเย็นหลายอย่างถูกจัดวางเอาไว้อย่างเป็นระบบระเบียบสวยงามวิจิตรตระการตาและน่ารับประทานเป็นอย่างยิ่ง แต่บรรยากาศกลับรู้สึกค่อนข้างวังเวงเนื่องจากห้องขนาดใหญ่ โต๊ะอลังการแต่มีคนอยู่เพียงสองคนเท่านั้นคือเขากับเธอ

       “เชิญนั่งครับ” ชายหนุ่มขยับเก้าอี้ให้กับอักษราภัคนั่งอย่างอ่อนโยน

       “ขอบคุณมากค่ะ” อักษราภัคยิ้มให้ พร้อมทั้งนึกชมอยู่ในใจถึงความเป็นสุภาพบุรุษของเขา จะหาคนแบบนี้ได้ในสังคมยุคปัจจุบันนี้คงยากเหลือเกิน จะว่าไปว่าไม่ต่างอะไรกับงมเข็มในมหาสมุทรก็คงจะเป็นไปได้ ยุคนี้เป็นยุคแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นเพื่อปากท้องของตัวเอง ไม่มีใครให้ความสนใจกับคนอื่นอย่างแน่นอน

       “ด้วยความยินดีครับ” ชายหนุ่มผงกศีรษะเล็กน้อยยิ้มรับขรึมๆ นั่งลงไปข้างๆ สร้างความพิศวงงงงวยให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอักษราภัคไม่น้อย เพราะเธอนึกว่าชายหนุ่มจะไปนั่งที่หัวโต๊ะเสียอีก

       “เอ่อคือว่า...”

       “รังเกียจมั้ยถ้าผมจะนั่งข้างคุณตรงนี้”

       “มะ...ไม่เป็นไรค่ะ จะอย่างไรก็ได้” อักษราภัครีบเอ่ยออกไป เพราะถึงจะอย่างไรแล้วเขาเป็นเจ้าของบ้านเธอเป็นเพียงแค่แขกที่มาขอพักอาศัยชั่วคราวเท่านั้น ถ้าเขาต้องการแบบนี้ก็อย่าไปขัดเขาให้เสียอารมณ์เลย แค่ที่ต้องนั่งอยู่ด้วยกันในห้องก็รู้สึกอึดอัดลำบากใจมากแล้ว

       “งั้นก็ดีครับ ลงมือรับประทานอาหารกันดีกว่า ก่อนที่มันจะเย็นเสียหมด เดี๋ยวจะไม่อร่อย” ชายหนุ่มพูดเสร็จก็ลงมือตักอาหารมาวางไว้บนจานของอักษราภัค ชักชวนให้หญิงสาวลองโน่นลองนี่อยู่ตลอดเวลา

       “ขอบคุณมากค่ะ อาหารเก่าๆ หากินยากทั้งนั้น แม่ครัวของคุณมีฝีมือมากนะคะ ถึงทำอาหารพวกนี้ออกมาได้ราวกับสูตรชาววังเลยทีเดียว” อักษราภัคเอ่ยชื่นชม เธอตระเวนไปทานอาหารกับเพื่อนรักอย่างบุษกรมานักต่อนักแล้ว ยังไม่เคยเจออาหารเก่าต้นตำรับแบบนี้ที่อร่อยจนหาที่ติตรงไหนมิได้เลย

       “ไม่ใช่ฝีมือแม่ครัวของผมหรอก อาหารที่คุณเห็นบนโต๊ะนี้เป็นฝีมือของผมเอง”

       “จริงเหรอคะ? คุณเก่งมากเลยค่ะ เห็นทีจะต้องขอถามสูตรอาหารพวกนี้จากคุณแล้ว ฉันจะได้ไปลองทำให้เพื่อนกินดู”

       “ได้สิผมไม่ห่วงอยู่แล้ว ผมว่าสูตรนี้เป็นสูตรที่คุณรู้ดีอยู่แล้ว”

         “คุณว่าอะไรนะคะ?” อักษราภัคสะดุดหูหันไปสบตาของ ชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังจ้องมองมาที่เธอนิ่งๆ อักษราภัคเริ่มรู้สึกว่าเธอชอบมองตาเขา เพราะทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งเหมือนคุ้นเคย

       “ผมบอกว่าเป็นสูตรโบราณที่มีบันทึกไว้อยู่แล้วใครใครก็รู้ดีรู้ได้โดยไม่ยาก”

       “อ๋อ ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่เสียสละเวลาทำอาหารแบบนี้ให้ฉันกิน ฉันไม่รู้จะขอบคุณน้ำใจของคุณในครั้งนี้อย่างไรดี คุณช่างเป็นเจ้าของบ้านที่ดีจริงๆ ขอบคุณที่ต้อนรับอย่างอบอุ่นค่ะ”

       “ไม่เป็นไรครับ ผมบอกคุณไปแล้วว่าหลังจากจัดการธุระเสร็จเวลาของผมจะเป็นของคุณ และจะเป็นของคุณคนเดียว” 

 

 

 

 

อักษราภัค (Reincarnation) อีบุ๊กพร้อมให้ดาวน์โหลดที่เว็บเมพแล้วนะคะ ดาวน์โหลดได้ค่ะ 

ความคิดเห็น